Atos 7
hwo (HWO) vs NAA
1 Tǝrgha Firis na manggǝn yi Yahudaya tsahang mee nǝn Istifanus, “Palth yiniya ƙǝkafek ni wa?”
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Nggǝmangga Istifanus ndǝghǝn, “Wan manggina tǝ chinggina, keema thlǝmaarha fa! Faara tǝ mamnggitghǝn ɗǝɗǝ thlǝmad chichid nǝm Ibrahim ɗǝ ndǝghǝn ɓalɗǝ a Mesopotamiya kapa nǝn ɗǝrha Haran ɗǝ tǝ tsaurha.”
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Ndangga Faara, “Malang chehweed nggǝttǝwa tǝ hurfayiwa, ɗǝnna ahu chehweed ɗaɗǝ niya saworha.”
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Nanǝn kee malangga Ibrahim chehweed Kaldiyayini tsauka a Haran. A kwasamadɗi mǝrna chin, thlǝnangga Faara ahu chehwedɗa ɓa mbǝɗi nanun sǝ tǝ tsaurha ya.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Amma Faara fǝrangwa langaarha a mbǝɗiya wa, ko ɗǝf saara tal yi chehweerha. Ɗǝf Faara miighǝn a ndǝghǝn tǝ chichiyighǝn na ɓayi a samadghǝn nǝn a fǝrang chehwedɗi kanda ko nanǝn mbǝ wanggighǝn sǝ wa.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Ndangga Faara Ibrahim, “Na chichiyiwa a tsaurha ahu chehweerha pak, ǝna tar mafayirha nda sǝsangganda kanda yi hurarha haru faɗa.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Amma niya sǝsang chehwedɗi kyangga kanda ahu tar mafayirha hai, a kwasamadghǝn na nda a kyarha sǝ fǝree mamnggirha nda a mbǝɗiya.”
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 “Faara ƙǝm fǝrang ɗǝf mee nǝn Ibrahim yi thlee muwa a farɗi. Nanǝn tsauna Ibrahim chin Ishaku, thleng muwa nǝn a far ɓeena wuvaɗa. Tsauka Ishaku chin Yakubu, tǝ ƙǝm tsauka Yakubu chin chichiiya Isǝrela kumkap sǝri.”
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 “Ƙǝsǝr chichiiyini na nda a sǝrghang Yisufu fa, hengganda a Masar ɗǝ ƙǝla mafarha. Amma Faara nǝghǝn tǝghǝn ha
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 kyanggǝn sǝ ahu ɓilladghǝn heu. Fǝrang sǝnda nǝn Yisufu tǝ ƙǝm nagha fadghǝn pet a mbed Firˈauna kutǝr Masar; nanǝn kee faɗangga Firˈauna tsauka ngwamna hu chehweed Masar tǝ ƙǝm mamnda ahu wuri kutǝryidghǝn.”
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Tǝrgha miirha kyagha hu chehweed Masar hai tǝ yi Kanˈana. Nagha sǝsaarha sǝ kaan, tǝrgha chichiyinǝm ngwalagha ǝnnarhami hai a haar ndan.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Sǝkna Yakubu ndaarha ɓalgha hwarma sǝ a Masar, thlǝn wanggighǝn nǝn ɗǝ ɗa nda hiirha ɓa, kanda tsauka chichiyinǝm.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Wuttǝ ndan ɗǝ yi sǝri, Yisufu chalmang fadghǝnǝn wan manggighǝn, kyaɗang wanmanggighǝn nǝn Firˈauna.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Tǝrgha Yisufu thlǝngga ɗǝ a chin, Yakubu, tǝ hurfayighǝn a ɓa nda a Masar ɓa, kanda heu kumggit mǝd kap tuf.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Tǝrgha Yakubu ɗǝgha Masar ɗǝ. Mǝrgha a mbǝɗi ndǝghǝn tǝ chichiyinǝm.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Mǝr yindan tǝrangganda kanda a Shekem ɗǝ pangganda kanda ahu kwadɗi hiina Ibrahim a haar wangya Hamor.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Nduwusna sayidɗa ɓa na Faara a lǝɗang nda ˈya ndanǝn a Ibrahim, hang nda nafinǝm a Masar chikka kaan.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Tǝrgha nggǝrgha nda ǝna kutǝra a pak a Masar sǝngwaa Yisufu.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Kutǝr ɗiya huk ɗǝ nafinǝm nagha a ngyaɓang nda fa nggǝtya a muwangganda wufar waya ɗǝ nggǝt nanda ka a mǝra nda.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 A hu sayidɗi nggǝt nda Musa, wundakhne ngga a yid Faara. Ƙǝrghǝna fa nggǝtyighǝn ahur minda yi ndǝree mahan.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Ɗǝfang nanda a ƙǝshaaɗǝ, malghǝnda wutarad Firˈauna tǝranggǝn ƙǝrghǝnǝn tsauka yighǝn.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Tsahang thladwayid Masarya nda Musa ha heu, ndǝghǝn nggi ƙǝm nǝghǝn tǝ sǝsǝmnda fa hu laɓara tǝ ǝn ǝnadghǝn.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Tsǝna Musa hurarha kumggit faɗa, na midghǝn sǝ a weng tala nǝn nafiyighǝn, nafiya Isǝrela.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Na wan tǝ Masar nǝn a ɗǝghang nda tǝ Isǝrela ɗǝ. Ɗǝgha ɗǝ ɗanggǝn tǝ Isǝrela ɗa sǝ, ɓǝlanggǝn tǝ Masar ɗi.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Tamngga Musa ndaarha na nafiyighǝn a sǝnda sǝ tǝ ndaarha na Faara a ǝna taara tǝghǝn ka a hǝrghanggǝn kanda, amma sǝngwa nda sǝ wa.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Ɗalthna mbǝrha hai nggǝrghǝn weng tala kanda fadɗǝn ɗǝgha wal Isǝrelaya sǝri a kanda ndan a yanda. Midghǝn sǝ a ndǝghanggǝn kanda hai, ndanggǝn kanda, “Kun nafiniya, nuwun a wanmanggi. Kama nda nun a yanda tǝ ndan?”
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 “Amma yanɗi na a ɗǝghang nda shadghǝn ɗǝ puwanggǝn Musa man patu ɗǝ ndanggǝn, wunni tsawowa kutǝra nan, tǝ ngwa kumarha aten nan?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Na a ɓǝleerha ƙǝla ɓǝlang na tǝ Masar ɗi ɓǝrarha wa?”
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Sǝkna Musa ndǝn kee, ɗaagha mal chehweed ɗa nǝn ɗǝgha tsau ronggirha a chehweed Mediyan nggǝt wangya hǝshya nǝn sǝri a mbǝɗi.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “A kwasamad hurarha kumnggit faɗa, tǝthlǝnda Faara ɓagha thlǝmad Musa ɗǝ ahu ƙǝssa waarha ahu ɗǝfrha ngguchit a kaheerha na tsau tǝ wumnda Sǝnai fa.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Nanǝn ndǝn kee, ƙǝsgha ǝnwulteena ndǝn a mbǝɗi. Nduwus nǝn ɗǝ ka ɗǝgha ƙǝlang nda, sǝk urad Chinǝm nǝn, ndanggǝn,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 Nggini Faara yi chichiyiwa, Faara yi Ibrahim, tǝ Ishaku tǝ Yakubu.” Tǝrǝmngga Musa nagha fadghǝn a rǝprha fa, nggǝrwa fadghǝn ndang nda a ɗǝgha ƙǝlang nda ɓal wa.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 “Tǝrgha Chinǝm ndanggǝn, Ƙǝɗang paham wa hai, ƙǝsǝr ishgha a mbǝd tǝ Peɗǝnda.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Naɗi sǝsadɗi na nafina a saarha fa a Masar. Sǝkɗi tendan ndǝn ɓani ɓa a ɓi hǝrghang nda kanda. Nanǝn ya ɗuwa ɗǝ, ƙǝsǝr niya thlǝn sa a wuɗana Masar ɗǝ.”
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 “Musa ɗani kar nanda tǝ ndaarha, ‘Wunni tsawowa kutǝr nan, tǝ tǝ ngwa kumad nan?’ Musa ɗani thlǝnang na Faara ɗǝ ɗǝgha tsaurha kutǝr ndan tǝ ƙǝm tǝ hǝrǝkrǝ ndan a mii thlǝnda Faara kyaɗang nǝn fadghǝn ahu ɗǝfǝdɗi ƙǝsgha waarha a kaheerha.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Kyanggǝn kanda sǝ ahur Masar tǝ ǝnsakhkya tǝ ǝnwulteengya hangga ǝnanǝn. Kyagha tǝ kanda tǝ hur wuri aama na yiɓa, tǝ ƙǝm tǝ hur kaheerha yi huraya kumggit faɗa.”
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Musa tafadghǝn ndanggǝn nafiya Isǝrela, ‘Na Faara a thlǝnang annabi kun ɓa ƙǝla nggi ahur nafi nun.’
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Na Musa ahur fiya wumngga hai a kaheedɗi, tǝ tǝthlǝnda Faara ndik ɗǝ tǝghǝn tǝ chingginǝm a Wumnda Sǝnai. Thlǝɗǝ laɓara ɓa yi yibrha fǝrang nǝn ƙǝm.”
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Amma chingginǝm kar nda sǝk miighǝn fa. A meghedghǝn karghǝnda fa ndaa nda ahur ndan a nggushi wudnanda a Masar ɗǝ.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Ndangganda Haruna, Tangsang faarya ƙǝm sǝ na a naarha a mben nǝm, ƙǝsǝr sǝnggum ǝnɗi walgha Musa ɗiya wa kyangga ƙǝm ɓa a Masar.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 41 Əna ɗaharha nda ƙǝla wan thlaarha, ǝnang sataka nda na nda a ǝna wutsǝfayirha a ǝnɗi ǝnana nda.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Tǝrgha Faara kyahargha ma kanda malanggǝn kanda na nda a fǝrang mamnggirha wufǝlngaarya na a fǝrakh amshi tsawa nda faar yindan. A hu ɗeleewar annabiya nǝghǝn chichirethlee hai,
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Awo, nggǝmnda hur nun nǝghǝn hu takkwa ɗahaa yinun
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 “Chichiyinǝm tǝrang nda cham hwan Faara a kaheedɗi. Ənagha ndan mǝmǝl ƙǝla kyaɗang na Faara Musa.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Thlǝna nda cham ɗaɓa, chichiyinǝm na a kamu Djeshiwa tahang nda ha ɓa thlǝ nanda chehwedɗi a haar nafini mbuwa Yahudaya rǝghang na Faara kanda ɗǝ. Tsauka cham ɗi a mbǝɗi ta thlakh mbǝd Kutǝra Ndauda ɗǝ.”
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Walgha Ndauda nggayirha a mbed Faara, hwanggǝnǝn na a tǝnang mbǝd tsaurha nǝn Faara sǝ yi Yakubu.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Amma Sulemanu ni tǝngga ndǝn.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Ko nanǝn kee, Faara Amshi mbǝ tsaurha ahur minda tǝnna niifa tǝ haarghǝn wa. Ƙǝla ndana annabi,
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Ndagha Faara, “‘Na tsǝnggam nggina a fǝrakh amshi,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Mbǝ tǝ haryi na ni ǝnani nda talara tǝ hweeɗe wa?’”
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 “Kun nafiya mbuwa wa sǝk ˈya! Na huryinun kakrak mbun sǝk path ƙǝkafek wa. Pa kwanɗǝ nun narha kar Sǝsǝna fa tǝ Peɗǝnda? Chichiyinun ǝnanda kee, kun kǝm nuwun kee!
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Aah ma thlǝm annabi tal sǝsangwana chichiyinun! Ɓǝlang nda fingyayini thlǝkka laɓar ɓad ka niifɗa ɓa Ƙǝrǝsti fǝr nun tǝ ƙǝm ɓǝlang nun.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Thlǝmǝn kee kar nun ngyakhrha Faara fa, ko nanǝn thlǝwun ndǝn ɓa a haar fa thlǝngya Faara.”
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Ndengga mamngya Yahudayini pǝmnggindan hai ka sǝbrha hura sǝk nanda palth Istifanus.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Amma Istifanus lǝlǝgɗa tǝ Sǝsǝna tǝ Peɗǝnda, ƙǝlagha talara sǝ na kukwaryid Faara nǝn a yanda hai, tǝ ƙǝm na Yeeso ƙǝrǝsti nǝn ƙǝt a yisǝmad Faara.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Ndagha, “Kuloɗǝ, naɗi talara inɗaɗǝ haang Wan niifa ƙǝt a yisǝmad Faara!”
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Tǝrgha nggǝlang ngganda thlǝmayi ndan tǝ haryi ndan na nda ahuhwaarha. Ɗa nda thlǝmadghǝn ɗǝ
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 rǝghang ngganda sǝ ma talɗi katǝrangganda mukƙǝn hai tǝ ferya. Fingya mamngya Yahudaya tsangga ndǝn ƙǝɗangganda kaɓayindan hai ɗǝfang ngganda a mbed wundǝlarha na nda aarha Shawulu.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Muk na ndan, hwangga Istifanus Faara, “Chinǝm Yeeso, thlu yiɓǝd na.”
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ɓǝrgha hai tǝ waɗedghǝn, tǝranggǝn uradghǝn sǝ, “Chinǝm, a ƙǝsna ɗimiyid ndan ha wa!” Ndanǝn kee mǝrgha.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.