Atos 7

hwo (HWO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Tǝrgha Firis na manggǝn yi Yahudaya tsahang mee nǝn Istifanus, “Palth yiniya ƙǝkafek ni wa?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Nggǝmangga Istifanus ndǝghǝn, “Wan manggina tǝ chinggina, keema thlǝmaarha fa! Faara tǝ mamnggitghǝn ɗǝɗǝ thlǝmad chichid nǝm Ibrahim ɗǝ ndǝghǝn ɓalɗǝ a Mesopotamiya kapa nǝn ɗǝrha Haran ɗǝ tǝ tsaurha.”
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Ndangga Faara, “Malang chehweed nggǝttǝwa tǝ hurfayiwa, ɗǝnna ahu chehweed ɗaɗǝ niya saworha.”
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Nanǝn kee malangga Ibrahim chehweed Kaldiyayini tsauka a Haran. A kwasamadɗi mǝrna chin, thlǝnangga Faara ahu chehwedɗa ɓa mbǝɗi nanun sǝ tǝ tsaurha ya.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Amma Faara fǝrangwa langaarha a mbǝɗiya wa, ko ɗǝf saara tal yi chehweerha. Ɗǝf Faara miighǝn a ndǝghǝn tǝ chichiyighǝn na ɓayi a samadghǝn nǝn a fǝrang chehwedɗi kanda ko nanǝn mbǝ wanggighǝn sǝ wa.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Ndangga Faara Ibrahim, “Na chichiyiwa a tsaurha ahu chehweerha pak, ǝna tar mafayirha nda sǝsangganda kanda yi hurarha haru faɗa.
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Amma niya sǝsang chehwedɗi kyangga kanda ahu tar mafayirha hai, a kwasamadghǝn na nda a kyarha sǝ fǝree mamnggirha nda a mbǝɗiya.”
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 “Faara ƙǝm fǝrang ɗǝf mee nǝn Ibrahim yi thlee muwa a farɗi. Nanǝn tsauna Ibrahim chin Ishaku, thleng muwa nǝn a far ɓeena wuvaɗa. Tsauka Ishaku chin Yakubu, tǝ ƙǝm tsauka Yakubu chin chichiiya Isǝrela kumkap sǝri.”
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Ƙǝsǝr chichiiyini na nda a sǝrghang Yisufu fa, hengganda a Masar ɗǝ ƙǝla mafarha. Amma Faara nǝghǝn tǝghǝn ha
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 kyanggǝn sǝ ahu ɓilladghǝn heu. Fǝrang sǝnda nǝn Yisufu tǝ ƙǝm nagha fadghǝn pet a mbed Firˈauna kutǝr Masar; nanǝn kee faɗangga Firˈauna tsauka ngwamna hu chehweed Masar tǝ ƙǝm mamnda ahu wuri kutǝryidghǝn.”
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Tǝrgha miirha kyagha hu chehweed Masar hai tǝ yi Kanˈana. Nagha sǝsaarha sǝ kaan, tǝrgha chichiyinǝm ngwalagha ǝnnarhami hai a haar ndan.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Sǝkna Yakubu ndaarha ɓalgha hwarma sǝ a Masar, thlǝn wanggighǝn nǝn ɗǝ ɗa nda hiirha ɓa, kanda tsauka chichiyinǝm.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Wuttǝ ndan ɗǝ yi sǝri, Yisufu chalmang fadghǝnǝn wan manggighǝn, kyaɗang wanmanggighǝn nǝn Firˈauna.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Tǝrgha Yisufu thlǝngga ɗǝ a chin, Yakubu, tǝ hurfayighǝn a ɓa nda a Masar ɓa, kanda heu kumggit mǝd kap tuf.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Tǝrgha Yakubu ɗǝgha Masar ɗǝ. Mǝrgha a mbǝɗi ndǝghǝn tǝ chichiyinǝm.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Mǝr yindan tǝrangganda kanda a Shekem ɗǝ pangganda kanda ahu kwadɗi hiina Ibrahim a haar wangya Hamor.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 Nduwusna sayidɗa ɓa na Faara a lǝɗang nda ˈya ndanǝn a Ibrahim, hang nda nafinǝm a Masar chikka kaan.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 Tǝrgha nggǝrgha nda ǝna kutǝra a pak a Masar sǝngwaa Yisufu.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Kutǝr ɗiya huk ɗǝ nafinǝm nagha a ngyaɓang nda fa nggǝtya a muwangganda wufar waya ɗǝ nggǝt nanda ka a mǝra nda.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 A hu sayidɗi nggǝt nda Musa, wundakhne ngga a yid Faara. Ƙǝrghǝna fa nggǝtyighǝn ahur minda yi ndǝree mahan.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Ɗǝfang nanda a ƙǝshaaɗǝ, malghǝnda wutarad Firˈauna tǝranggǝn ƙǝrghǝnǝn tsauka yighǝn.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Tsahang thladwayid Masarya nda Musa ha heu, ndǝghǝn nggi ƙǝm nǝghǝn tǝ sǝsǝmnda fa hu laɓara tǝ ǝn ǝnadghǝn.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 Tsǝna Musa hurarha kumggit faɗa, na midghǝn sǝ a weng tala nǝn nafiyighǝn, nafiya Isǝrela.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Na wan tǝ Masar nǝn a ɗǝghang nda tǝ Isǝrela ɗǝ. Ɗǝgha ɗǝ ɗanggǝn tǝ Isǝrela ɗa sǝ, ɓǝlanggǝn tǝ Masar ɗi.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Tamngga Musa ndaarha na nafiyighǝn a sǝnda sǝ tǝ ndaarha na Faara a ǝna taara tǝghǝn ka a hǝrghanggǝn kanda, amma sǝngwa nda sǝ wa.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Ɗalthna mbǝrha hai nggǝrghǝn weng tala kanda fadɗǝn ɗǝgha wal Isǝrelaya sǝri a kanda ndan a yanda. Midghǝn sǝ a ndǝghanggǝn kanda hai, ndanggǝn kanda, “Kun nafiniya, nuwun a wanmanggi. Kama nda nun a yanda tǝ ndan?”
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 “Amma yanɗi na a ɗǝghang nda shadghǝn ɗǝ puwanggǝn Musa man patu ɗǝ ndanggǝn, wunni tsawowa kutǝra nan, tǝ ngwa kumarha aten nan?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Na a ɓǝleerha ƙǝla ɓǝlang na tǝ Masar ɗi ɓǝrarha wa?”
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Sǝkna Musa ndǝn kee, ɗaagha mal chehweed ɗa nǝn ɗǝgha tsau ronggirha a chehweed Mediyan nggǝt wangya hǝshya nǝn sǝri a mbǝɗi.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “A kwasamad hurarha kumnggit faɗa, tǝthlǝnda Faara ɓagha thlǝmad Musa ɗǝ ahu ƙǝssa waarha ahu ɗǝfrha ngguchit a kaheerha na tsau tǝ wumnda Sǝnai fa.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Nanǝn ndǝn kee, ƙǝsgha ǝnwulteena ndǝn a mbǝɗi. Nduwus nǝn ɗǝ ka ɗǝgha ƙǝlang nda, sǝk urad Chinǝm nǝn, ndanggǝn,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 Nggini Faara yi chichiyiwa, Faara yi Ibrahim, tǝ Ishaku tǝ Yakubu.” Tǝrǝmngga Musa nagha fadghǝn a rǝprha fa, nggǝrwa fadghǝn ndang nda a ɗǝgha ƙǝlang nda ɓal wa.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 “Tǝrgha Chinǝm ndanggǝn, Ƙǝɗang paham wa hai, ƙǝsǝr ishgha a mbǝd tǝ Peɗǝnda.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Naɗi sǝsadɗi na nafina a saarha fa a Masar. Sǝkɗi tendan ndǝn ɓani ɓa a ɓi hǝrghang nda kanda. Nanǝn ya ɗuwa ɗǝ, ƙǝsǝr niya thlǝn sa a wuɗana Masar ɗǝ.”
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Musa ɗani kar nanda tǝ ndaarha, ‘Wunni tsawowa kutǝr nan, tǝ tǝ ngwa kumad nan?’ Musa ɗani thlǝnang na Faara ɗǝ ɗǝgha tsaurha kutǝr ndan tǝ ƙǝm tǝ hǝrǝkrǝ ndan a mii thlǝnda Faara kyaɗang nǝn fadghǝn ahu ɗǝfǝdɗi ƙǝsgha waarha a kaheerha.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Kyanggǝn kanda sǝ ahur Masar tǝ ǝnsakhkya tǝ ǝnwulteengya hangga ǝnanǝn. Kyagha tǝ kanda tǝ hur wuri aama na yiɓa, tǝ ƙǝm tǝ hur kaheerha yi huraya kumggit faɗa.”
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 “Musa tafadghǝn ndanggǝn nafiya Isǝrela, ‘Na Faara a thlǝnang annabi kun ɓa ƙǝla nggi ahur nafi nun.’
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Na Musa ahur fiya wumngga hai a kaheedɗi, tǝ tǝthlǝnda Faara ndik ɗǝ tǝghǝn tǝ chingginǝm a Wumnda Sǝnai. Thlǝɗǝ laɓara ɓa yi yibrha fǝrang nǝn ƙǝm.”
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 Amma chingginǝm kar nda sǝk miighǝn fa. A meghedghǝn karghǝnda fa ndaa nda ahur ndan a nggushi wudnanda a Masar ɗǝ.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Ndangganda Haruna, Tangsang faarya ƙǝm sǝ na a naarha a mben nǝm, ƙǝsǝr sǝnggum ǝnɗi walgha Musa ɗiya wa kyangga ƙǝm ɓa a Masar.
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 41 Əna ɗaharha nda ƙǝla wan thlaarha, ǝnang sataka nda na nda a ǝna wutsǝfayirha a ǝnɗi ǝnana nda.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Tǝrgha Faara kyahargha ma kanda malanggǝn kanda na nda a fǝrang mamnggirha wufǝlngaarya na a fǝrakh amshi tsawa nda faar yindan. A hu ɗeleewar annabiya nǝghǝn chichirethlee hai,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Awo, nggǝmnda hur nun nǝghǝn hu takkwa ɗahaa yinun
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 “Chichiyinǝm tǝrang nda cham hwan Faara a kaheedɗi. Ənagha ndan mǝmǝl ƙǝla kyaɗang na Faara Musa.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Thlǝna nda cham ɗaɓa, chichiyinǝm na a kamu Djeshiwa tahang nda ha ɓa thlǝ nanda chehwedɗi a haar nafini mbuwa Yahudaya rǝghang na Faara kanda ɗǝ. Tsauka cham ɗi a mbǝɗi ta thlakh mbǝd Kutǝra Ndauda ɗǝ.”
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Walgha Ndauda nggayirha a mbed Faara, hwanggǝnǝn na a tǝnang mbǝd tsaurha nǝn Faara sǝ yi Yakubu.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Amma Sulemanu ni tǝngga ndǝn.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 Ko nanǝn kee, Faara Amshi mbǝ tsaurha ahur minda tǝnna niifa tǝ haarghǝn wa. Ƙǝla ndana annabi,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 Ndagha Faara, “‘Na tsǝnggam nggina a fǝrakh amshi,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Mbǝ tǝ haryi na ni ǝnani nda talara tǝ hweeɗe wa?’”
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 “Kun nafiya mbuwa wa sǝk ˈya! Na huryinun kakrak mbun sǝk path ƙǝkafek wa. Pa kwanɗǝ nun narha kar Sǝsǝna fa tǝ Peɗǝnda? Chichiyinun ǝnanda kee, kun kǝm nuwun kee!
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Aah ma thlǝm annabi tal sǝsangwana chichiyinun! Ɓǝlang nda fingyayini thlǝkka laɓar ɓad ka niifɗa ɓa Ƙǝrǝsti fǝr nun tǝ ƙǝm ɓǝlang nun.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Thlǝmǝn kee kar nun ngyakhrha Faara fa, ko nanǝn thlǝwun ndǝn ɓa a haar fa thlǝngya Faara.”
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Ndengga mamngya Yahudayini pǝmnggindan hai ka sǝbrha hura sǝk nanda palth Istifanus.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Amma Istifanus lǝlǝgɗa tǝ Sǝsǝna tǝ Peɗǝnda, ƙǝlagha talara sǝ na kukwaryid Faara nǝn a yanda hai, tǝ ƙǝm na Yeeso ƙǝrǝsti nǝn ƙǝt a yisǝmad Faara.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 Ndagha, “Kuloɗǝ, naɗi talara inɗaɗǝ haang Wan niifa ƙǝt a yisǝmad Faara!”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Tǝrgha nggǝlang ngganda thlǝmayi ndan tǝ haryi ndan na nda ahuhwaarha. Ɗa nda thlǝmadghǝn ɗǝ
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 rǝghang ngganda sǝ ma talɗi katǝrangganda mukƙǝn hai tǝ ferya. Fingya mamngya Yahudaya tsangga ndǝn ƙǝɗangganda kaɓayindan hai ɗǝfang ngganda a mbed wundǝlarha na nda aarha Shawulu.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Muk na ndan, hwangga Istifanus Faara, “Chinǝm Yeeso, thlu yiɓǝd na.”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Ɓǝrgha hai tǝ waɗedghǝn, tǝranggǝn uradghǝn sǝ, “Chinǝm, a ƙǝsna ɗimiyid ndan ha wa!” Ndanǝn kee mǝrgha.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.