Atos 16

hwo (HWO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nda Mbulus tǝ Sila ˈwa ɗǝrha nda Ndarɓe ɗǝ a ɗǝnda Listǝra ɗǝ. A mbǝɗi na tǝ tsaharha ha sǝ, thlǝmnggǝnni Timoti man tǝ Yahudarha ni fǝrgha ƙǝkafek, amma chin tǝ Helenarha ni.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Fa takkwaya Yeeso na a Listǝra tǝ Ikoniya kanda a falghǝn.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Nanǝn kee, na mid Mbulus sǝ a tahang ngganda Timoti haaɗǝ, thleng muwanǝn ƙǝsǝr ka Yahudaya na a mbǝɗi, kowunni sǝndasǝ chin tǝ Helenarha ni.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 A sayidɗi nanda a wiirha, na nda a takkwa tala-tala kanda a thlǝghanggǝn fiya ˈya ƙǝnang na fathlǝngya hai tǝ shingya na a Urshalima na a laf kanda nda.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Fa takkwaya Yeeso na nda aten chikrha hu fǝrƙǝkafek tǝ hang nda fiya kafad ɗalthla mbǝrha fa hai.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Mbulus tǝ ka wiiyighǝn weng ngganda chehweed Firijiya hai tǝ Nggalatiya, ƙǝsǝr Sǝsǝna tǝ Peɗǝnda ˈyaɗang ɗǝ thlǝk laɓar Faara kanda fa a chehweed Asiya.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Sǝlnanda mii chehweed Misiya, tǝr mindan sǝ ɗǝrha a Mbitiniya ɗǝ, amma Sǝsǝn Yeeso nggǝmangwa kanda fa wa.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 A meghedghǝn, kya nda tǝ Misiya sǝla nda a Turuwas ɗǝ.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 A fǝɗikrha, sǝsǝniigha Mbulus tǝ niif Makidoniya ƙǝt nagha a hwanggǝn tǝ ndaarha, “Ɓo Makidoniya ɓa, ɓa ɗang nda kan sǝ.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Nanǝn kee, ngwan fa ka a ɗan Makidoniya ɗǝ, tǝ numad ndaarha Faara aagha kǝm a ɗǝm thlǝghang Laɓara na Mbǝnggǝn a kanda.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Kyan ahu kombuwol hai a Turuwas, ɗan Samutarki ɗǝ, ɗalthna mbǝrha hai tǝran hai a Niyapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Thlen a mbǝɗi ɗan Filibi ɗǝ manda wupǝri na ahu chehweed Makidoniya. Wupǝri ni tǝnna kutǝryid Roma; tsawan yi ɓeena hangga a mbǝɗi.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 A far yiɓǝd Yahudaya ɗan ƙǝsǝr wupǝri ɗa ɗǝ a mii kufaarha, a mbǝɗi nan a numad ndaarha nan a wal mbǝd hwan Faara. Tsawan hai, katǝranggan kalang nishya sǝ wumngga hai a mbǝɗi.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Tal ahur nishyini na a kang thlǝmaarha kan fa thlǝmnggǝn Lidiya na heng kaɓaya na tǝ wuɗǝɓǝla fa, ɓaghǝn ɓa a wupǝri Tayatira, nǝn tǝrang shilee Faara teena. Chinǝm inanggǝn hurghǝn ɗǝ thlǝ laɓar Mbulus nǝn fa.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ənang mbaptisǝma nda heu tǝ nafiya wurighǝn, hwan kan nǝn a ɗan wuri keeghǝn ɗǝ ndǝghǝn, “A nggǝmɗun fa tǝ fǝrƙǝkafek ni nggi a Chinǝm, ɓama ɓa ɓun tsaurha a wuri kyana.” Djib hwan kan nǝn pa ɗan ɗǝ.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Na farɗa sǝ kan ɗiye a mbǝd hwan Faara ɗǝ, ƙǝman tǝ mafad wee nuwun nǝghǝn tǝ ǝnkaheerha fa yi kularha. Walang ɗǝ ƙǝna turighǝn sǝ kaan ahu tar kuladɗi.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nǝn takkwa samad nan nagha ahuhwaarha tǝ ndaarha, “Nafiniya mafaya Faara Amshi ni, ɓa nanda ɓa ka a pǝrang kwaman wal hǝrǝkrha nda kun!”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ɓengya hangga nǝn naarha ndaarha kee. Tǝrgha Mbulus sǝbgha hurghǝn ɗǝ, kyahargha hai ndanggǝn ǝnkahedɗi, “A hu thlǝm Yeeso Ƙǝrǝsti nduwu hai tǝghǝn!” Tsu ƙee ndǝkka hai tǝghǝn.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Kǝlaana turid mafad wee nuwun ɗa hai kwaman wallǝnɗan nggǝlɗǝ, kǝsang ngganda Mbulus tǝ Sila ɗǝnda tǝ kanda ahu kasuɗǝ a mbed fa ngwa kumaya ɗǝ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ɗǝnda tǝ kanda a mbed mamngya fa ngwa kumaaya ɗǝ, ndaa nda, “Nafiniya Yahudaya ni, na nda tsang teena nafinan kaan.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Na nda tsahang ǝntingya kanha mbuwa mǝmǝl tǝ ƙǝm Romaya.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Fiya wumngga hai a mbǝɗi katǝrang ngganda har nda Mbulus tǝ Sila tǝ yanda, mamngya fa ngwa kumaaya ndanggǝn fingya fiya a ƙǝɗang ngganda kanda hai tawalth, ɗǝk kanda nda.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 A kwasamadɗi ɗǝk nanda kanda muwang ngganda kanda hu porsǝna ɗǝ ndang ngganda fa kǝla mbǝɗa ha a ƙǝla kanda nda ha ngga.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Tǝ ƙǝla ƙǝn porsǝn ɗaha kǝm hǝrǝm nǝn sǝkkǝn kee muwanggǝn kanda a kambǝrhaɗǝ kaan pang ngganda saryindan ahu ɗǝfrha hai.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 A manad fǝɗikrha nda Mbulus tǝ Sila na nanda a hwan Faara tǝ aagha amshe yi fal Faara, nagha fingya porsǝngya a kang thlǝmaarha kanda fa.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Kula sǝndǝndan sǝ, rǝbgha chehweerha fa heu tǝ sar ƙǝn porsǝn ɗi. Tsu kee kwat mingya porsǝn ɗi heu ina nda ɗǝ, wuyiwurya ƙǝnang nanda porsǝngya sǝ heu kwasa nda hai
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Mehenna tǝ kǝla mbǝɗa ha a ɓeena, kǝla hai kwatmingya heu inda ɗǝ. Ƙǝɗanggǝn thlau ƙǝlarghǝn sǝ na midghǝn sǝ a ɓǝlanggǝn fadghǝn, ahu numadghǝn tamnggǝn ndaarha porsǝnggini heu kyanda sǝ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Amma tǝrangga Mbulus uradghǝn sǝ kaan ndanggǝn, “A ǝnang na wundǝrha fadwa fa wa, kan heu nan a mbǝɗiya!”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Tǝ kǝla porsǝn ɗa ha ndaagha a ɓang patilla nda ɓa, mbǝngga a ƙǝnɗa ɗǝ ɓǝrgha hweeɗa hai tǝ kurumnggǝn a mbǝd nda Mbulus tǝ Sila, nagha fadghǝn heu a rǝbrha fa.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Kyagha tǝ kanda ƙǝshaaɓa tsahang mee nǝn kanda, “Kun mamngya, mani ǝnaarha tǝni hǝrǝkrha?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ndang ngganda, “Furu ƙǝkafek a Chinǝm Yeeso, na wal hǝrǝkrha heu tǝ wuriwa.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Tǝrgha pǝrang laɓar Chinǝm nda tǝ fingya heu na a minda keeghǝn.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 A fǝɗikɗi wu tǝ ƙǝla porsǝn ɗaha haranggǝn kanda, tsaɓang wundǝyi ndan nǝn kanda ɗǝ. A mbǝɗi kǝm ǝnang mbatisǝma nda heu tǝ wurighǝn.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Tǝrgha ɓagha tǝ kanda minda keeghǝn ɓa fǝrang ǝnnarhami nǝn kanda. Ndǝghǝn tǝ fa wurayighǝn heu na nda a ǝna wutsǝfayirha ƙǝsǝr kanda heu fǝr nda ƙǝkafek a Faara.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ɗalthna mbǝrha hai, thlǝngga fa ngwa kuma yini farha a thlǝmad tǝ ƙǝla porsǝn ɗaɗǝ tǝ ndaarha: “Kalu hǝshyina hai ya.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Tǝ ƙǝla porsǝn ɗaha ndanggǝn Mbulus, “Fa ngwa kumaaya thlǝngga ɓa a kal sa ni hai tǝ Sila. Nanǝnya weema ahu ɗǝɗemnggirha.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Amma nggǝrangga Mbulus nafina sǝ thlǝn nanda kanda ɓa, “Ɗǝk nda kan a pǝpal kula kanda ngwang kumarha kan sǝ, muwang ngganda kan ahu porsǝna ɗǝ kan ƙǝm wangya Romaya ni kan. Nanǝnya na mindan sǝ kee ween ɓǝɓee? Ƙǝkafek mbǝ ǝnaarha hai kee wa! Ndaaman kanda a ɓa nda ɓa tafandan ɓa nda kal kan hai.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nafini thlǝn nanda ɓa ɗǝnda ɗǝ ɗa nda pǝranggǝn fa ngwa kumaaya, sǝk nanda ndaarha nda Mbulus tǝ Sila wangya Romaya ni tǝrma nda.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ɓanda hu ƙǝn porsǝn ɗa ɓa hwan kanda nda a chahanggǝn nda kanda ɗǝ, kyang ngganda kanda sǝ ma porsǝn ɗi mal wupǝri ɗa nda.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 A kwasamadɗi kya nanda Mbulus sǝ tǝ Sila ahu porsǝn ɗi, ɗǝnda wuri ki Lidiya ɗǝ. A mbǝɗani wumna nda sa hai tǝ fatakkwaya Yeeso fǝrang kanglanggirha nda kanda a wii nda.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.