Romanos 7
Jusiñamui uai: Jusiñamui jito rafue illa rabenico (HUUNT) vs VC
1 Cue amatɨaɨ, Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨna uiñotomoɨ; iadedɨ iena nia raise cacaiñedomoɨ. Ie fiodailla mei, jaca buna Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨ anamo iñede. Ie fiodailla mei, jai iñena jira, nainomo duiñede.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Ie isoide. Nana naimɨe ille dɨnori, ɨnirede rɨño ie ɨnimo duide. Iese Moisés mɨcorɨ jaie llote. Ie ɨni fiodailla mei, ie ɨnimo jai duiñede. Naimɨe anamo naiñaiño jai iñena jira, jɨaɨmɨena naiñaiño oia, ie ɨnina illena, Jusiñamuimona mare.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Ie ɨni nia fiodaiñenia, jɨaɨmɨe dɨga naiñaiño ia, ie ɨni abɨmo jeacɨnona jai fɨnode, Moisés mɨcorɨ lloga uai naiñaiño ɨɨnoñena jira. Ie ɨni fiodailla mei, naimɨe anamo naiñaiño jai iñena jira, jɨaɨmɨena ie ɨnino naiñaiño oia, jeacɨnona jai fɨnoñede.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ie isoide. Cristo fiodailla jira, Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨ anamo jai iñedɨcaɨ. Iemo jai duiñedɨcaɨ. Ie jira Cristomo jai duidɨcaɨ. Jusiñamui jitailla rafuena fɨnocana caɨ jaillena, fiodaillamona Cristo jai jillode.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Jusiñamuina nia caɨ ɨɨnoñenia, caɨ jitaille rafuena fɨnocana jaidɨcaɨ. Moisés mɨcorɨ llogacɨnona uiñotɨcaɨ; ia caɨ maraiñede jitailla rafuena fɨnocana jaidɨcaɨ. Caɨ jeacɨno ite dɨga fiodaicana jaidɨcaɨ;
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 ia Moisés mɨcorɨ llogacɨno jai saide. Caɨmo jai duiñede. Navui ie anamo itɨcaɨ; iadedɨ birui ie anamo jai iñedɨcaɨ. Jusiñamuina caɨ sedajamona, Jusiñamui Joreño rafuedo jai jaidɨcaɨ. Moisés mɨcorɨ cuegafuiaɨdo jai jaiñedɨcaɨ.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 “Moisés mɨcorɨ llogacɨno maraiñede” lloñeitɨcaɨ; iadedɨ naie llogacɨno iñedena, jeacɨnona uiñoñedɨcue. Jɨaɨmɨemo ite rana cue nɨcɨduana maraiñenana jaie uiñoñedɨcue. Moisés mɨcorɨ jaie llote: “Jɨaɨmɨemo ite rana nɨcɨdoñeno” llote. Ie jira naiemona nɨcɨduanana maraiñenana uiñotɨcue.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Naie llogacɨno muidona cue comecɨ jeacɨnona fɨnoacade. Ie muidona rana nɨcɨdotɨcue. Naie llogacɨno iñedena, jeacɨno fɨnuana uiñoiacaiñedɨcaɨ. Naie llogacɨno iñedena, jeacɨno anamo iñedɨcaɨ.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Moisés mɨcorɨ llogacɨnona nia cue uiñoñenia, caɨmare uri itɨcue. Naiena cue uiñuamona, jeacɨno cue fɨnuana uiñotɨcue. Ɨco Jusiñamui dɨga cue iñenana uiñotɨcue.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Nano cue comecɨna facadɨcue: “Naiedo cue jaillamona, Jusiñamui dɨga ɨco jaca iitɨcue”. Iese cue comecɨna facadɨcue; iadedɨ naie llogacɨnona cue uiñuamona, Jusiñamui dɨbeimo cuena jaca itatañede.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Naie llogacɨno muidona cue comecɨ jeacɨnona fɨnoacana jira, cue jitailla rafuena oñedɨcue. Ɨco Jusiñamui dɨga jaca cue illena oñedɨcue; iadedɨ duere cue sefuillɨcɨnona otɨcue. Naimɨe dɨbeimo Moisés mɨcorɨ llogacɨno cuena itatañede; ia naimɨe dɨbeimona cuena itatate.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Iese ite; iadedɨ Moisés mɨcorɨ llogacɨnodɨ mare. Jusiñamuimona ite.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Naie llogacɨno mare. Naie rafue muidona fiodaiñeitɨcue; ia jeacɨno muidona fiodaitɨcue. Jeacɨnona cue fɨnua jira, Jusiñamui illanomo ɨco jaca iñeitɨcue. Naie mare llogacɨnomona jeacɨno cue fɨnuana eo maraiñenana uiñotɨcue.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Jusiñamui Joreño Moisés mɨcorɨna naie llogacɨnona cuetatate. Ie jira naicɨno mare; iadedɨ cue jitailla rafuena cue fɨnua jira, cuemo jeacɨno illa jira, jeacɨno fɨnoraɨmana itɨcue.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Cue fɨnua rafuena raise uiñoñedɨcue, cue mare jitailla rafuena cue fɨnoñena jira. Cue gaɨñena maraiñede rafuena fɨnocabidɨcue.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Cue maraiñede fɨnoacaiñega rafuena cue fɨnoiade, Moisés mɨcorɨ llogacɨno marenana uiñotɨcue.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Cue comecɨ iena dama fɨnoñede; iadedɨ cue comecɨmo ite jeacɨno cuena fɨnotate.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Cue comecɨmo marecɨno iñede. Mare rafuena fɨnoacadɨcue; iadedɨ iena fɨnonidɨcue.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Cue mare fɨnoacaga rafuena fɨnoñedɨcue; iadedɨ cue maraiñede fɨnoacaiñega rafuena fɨnodɨcue.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Cue fɨnoacaiñega rafue cue fɨnoiade, cue comecɨ iena dama fɨnoñede; iadedɨ cue comecɨmo ite jeacɨno cuena iena fɨnotate.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Biese cuemo suicabide. Mare rafuena cue fɨnoacaniadedɨ, jeacɨnona fɨnocabidɨcue.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Cue comecɨ Jusiñamui lloga uaina gaɨde;
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 iadedɨ cue comecɨmo maraiñede rafuena illana uiñotɨcue. Cue comecɨna namataacade. Cuena jeacɨnona fɨnotaiacade.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 — ausente —
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 — ausente —
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.