Mateus 22

Jusiñamui uai: Jusiñamui jito rafue illa rabenico (HUUNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jusiñamui jofomo Jesús nia illanona, nainomo itɨnona llofuete:
1 De novo Jesus lhes falou por parábolas, dizendo:
2 —Jusiñamui dɨbeimo comɨnɨ jailla rafuena omoɨmo lloitɨcue. Iena omoɨ uiñollena, bie rafuedo iena lloitɨcue. Illaɨmadɨ ie jito aɨ ua rafue fɨnode.
2 — O Reino dos Céus é semelhante a um rei que preparou uma festa de casamento para seu filho.
3 Naimɨe ie mullaɨnɨ orede, rafuemo llogano uaidollena; iadedɨ nai llogano biacaiñedɨmacɨ.
3 Enviou os seus servos a chamar os convidados para a festa, mas estes não quiseram vir.
4 Dane jɨaɨe mullaɨnɨ oretajano llote: “Nai lloganomo llono: ‘Rafue guille jai fɨnocasa. Ɨiretaɨaɨ, faredɨretaɨaɨ dɨga, jai faga. Jai nana fuite. Rafuemo mai bi’ ”.
4 Enviou ainda outros servos, dizendo: “Digam aos convidados: Eis que já preparei o meu banquete; os meus bois e animais da engorda já foram abatidos, e tudo está pronto; venham para a festa.”
5 Naimacɨ cacarefiacaiñede. Damɨe ie illɨmo jaide. Jɨaɨmɨe ie chinganamo jaide.
5 Mas os convidados não se importaram e se foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio.
6 Jɨaɨno mullaɨnɨna gaɨtadɨmacɨ. Gaɨtajanona naimacɨri jɨfanotɨmacɨ. Ja muidomo naimacɨna meinetɨmacɨ.
6 Outros, agarrando os servos, os maltrataram e mataram.
7 Ie jira naie illaɨma eo icɨrite. Naimɨe soldaduaɨ oretate, naimɨe mullaɨnɨ meinetɨnona meinellena. Naimɨe naimacɨ illano jobaitate.
7 — O rei ficou furioso e, enviando as suas tropas, exterminou aqueles assassinos e incendiou a cidade deles.
8 Ie meinoconi ie fɨebide mullaɨnɨmo llote: “Rafue guille jai nana fɨnoca; ia llogano maraiñedɨmacɨ.
8 Então disse aos seus servos: “A festa está pronta, mas os convidados não eram dignos.
9 Naɨso bojicaillanomo jai. Nana o cɨolle dɨese llono: ‘Rafuemo bi’ llono”.
9 Vão, pois, para as encruzilhadas dos caminhos e convidem para o banquete todos os que vocês encontrarem.”
10 Ie jira ie mullaɨnɨ jai naɨsona jaide. Maraiñedɨno baillanona dɨese ofitatɨmacɨ. Jɨaɨ maredɨno dɨese ofitatɨmacɨ. Rafue fɨnua jofo naie llogano dɨga oruide. Illaɨma nainomo fecaca ɨniroina jɨtadɨmacɨ.
10 E, saindo aqueles servos pelas estradas, reuniram todos os que encontraram, maus e bons; e a sala do banquete ficou cheia de convidados.
11 Illaɨma fo bia, mesamo itɨno jɨbuillena, dɨnomo daje ɨima rafue ie mare ɨniroina jɨtañenana cɨode.
11 — Mas, quando o rei entrou para ver os que estavam à mesa, notou ali um homem que não trazia veste nupcial
12 Naimɨemo jɨcanote: “Nabai, ¿nɨese bene rafue ie mare ɨniroina jɨtañeno bitɨo?” jɨcanote. Naimɨe uainicaide.
12 e perguntou-lhe: “Amigo, como você entrou aqui sem veste nupcial?” E ele emudeceu.
13 Ie jira naie illaɨma ie mullaɨaɨmo llote: “Naimɨe cuena ɨɨnoñena jira, naimɨe onollɨ dajemo nitaicaida maɨno. Ie eɨllɨna daje isoi maɨno. Cuemona naimɨe jino dota. Nainomo itɨno dɨga duere sefuite. Jɨaɨ sunaite” llote.
13 Então o rei ordenou aos serventes: “Amarrem os pés e as mãos dele e atirem-no para fora, nas trevas; ali haverá choro e ranger de dentes.”
14 Ero, naie rafuemona omoɨ fueo. Illaɨma ailluena uaidote; ia nana biñedɨmacɨ. Ie isoide. Jusiñamui ailluena comɨnɨna uaidote; iadedɨ naimacɨmona janore fetode.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos são escolhidos.
15 Naimacɨmo Jesús llua mei, fariseuaɨ comɨnɨ abɨdo jaillanona, coninɨri siadotɨmacɨ. Naimɨe raise uai oñedena, naimɨena duere fɨnollena, Jesúna facacɨiacadɨmacɨ.
15 Então os fariseus se retiraram e consultaram entre si como surpreenderiam Jesus em alguma palavra.
16 Ie jira naimɨe dɨne naimacɨ comɨnɨmona dajerie oredɨmacɨ. Herodianuaɨ railla comɨnɨna jɨaɨ jaidɨmacɨ. Jesús dɨne rillanona, raitɨmacɨ:
16 E enviaram-lhe discípulos, juntamente com os herodianos, para lhe dizer: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e que ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade, sem se importar com a opinião dos outros, porque não olha para a aparência das pessoas.
17 Omo rafuena jɨcanoiacadɨcaɨ. Danɨ Jusiñamuina sedadɨcaɨ; iadedɨ romanos railla naɨraɨ anamo birui caɨ illa jira, ¿naimacɨ illaɨma Césarmo ucubena caɨ fecajana rairuidɨo? Caɨmo llono —llotɨmacɨ.
17 Assim sendo, diga-nos o que o senhor acha: é lícito pagar imposto a César ou não?
18 Naimacɨ comecɨaɨna maraiñedɨcɨnona facajana Jesús uiñuamona, uai ote:
18 Mas Jesus, percebendo a maldade deles, respondeu:
19 Ucube cuemo acata —llote. Ie jira acatatɨmacɨ.
19 Mostrem-me a moeda do imposto. Trouxeram-lhe um denário.
20 Jesús dɨnena jɨcanote:
20 E Jesus lhes perguntou:
21 Uai otɨmacɨ:
21 Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
22 Naimɨe lluana cacajano, raijicaidɨmacɨ. Naimɨe jeare uai oñena jira, naimɨe dɨnomona oni jaidɨmacɨ.
22 Ouvindo isto, se admiraram e, deixando-o, foram embora.
23 Naie facaise saduceuaɨ railla comɨnɨ naimɨe dɨne bitɨmacɨ. Fiodaillamona jaca buna jilloñellena ɨɨnotɨmacɨ. Jesúmo llotɨmacɨ:
23 Naquele dia, alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
24 —Maestro, Moisés mɨcorɨ jaie cuega: “Ɨima fiodailla meinoconi, naimɨe urue iñenia, ie ama naie fecɨño olle. Naimɨedɨ uruiaɨna ie ama facaina comuitaite” cuega.
24 — Mestre, Moisés disse: “Se alguém morrer, não tendo filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.”
25 Ero, caɨ motomo siete amatɨaɨ ite. Nano doforamɨe ie aɨna ote. Naimɨe nia uruiaɨnide fiodailla. Ie emodo imɨe ie ama fecɨñona ote. Uruiaɨnide jɨaɨ fiodailla.
25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher para seu irmão.
26 Naie siete dɨgamɨedemona iese sefuide.
26 O mesmo aconteceu com o segundo, com o terceiro, até o sétimo.
27 Ja muidomo naie rɨño jɨaɨ fiodaite.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Fiodaillamona, ɨco naimacɨ jilloiadedɨ, ¿bu naie rɨño ienite? Naiñaiño siete dɨgamɨena ɨnirede —llotɨmacɨ.
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete ela será esposa? Porque todos casaram com ela.
29 Jesús uai ote:
29 Jesus respondeu:
30 Fiodaillamona jillua mei, Jusiñamui dɨga ite comɨnɨ aɨnitɨmacɨ. Ɨninitɨmacɨ. Monamo Jusiñamui jaɨenisaɨ aɨnidɨmacɨ. Ɨninidɨmacɨ. Ie isoi iitɨmacɨ.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem se dão em casamento, mas são como os anjos no céu.
31 Fiodaitɨno jilluana omoɨmo lloitɨcue. Jusiñamui omoɨ jaiagaɨmo jaie llogacɨnona ɨɨnoñedomoɨ. Naimɨe llote:
31 Quanto à ressurreição dos mortos, vocês nunca leram o que Deus disse a vocês:
32 “Abraham ie Jusiñamuidɨcue. Isaac ie Jusiñamuidɨcue. Jacob ie Jusiñamuidɨcue” llote. Jai fiodaitɨmacɨ; ia naimacɨ joreñuaɨ nia itɨmacɨ. Jusiñamuidɨ danɨ cajedɨno imacɨ Jusiñamuina jira, naimacɨ joreñuaɨ naimɨe dɨne itɨmacɨ. Ɨco naimacɨ abɨaɨna jɨaɨ jillotaite —llote.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”? Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos.
33 Nainomo ite comɨnɨ iena cacajano, naimɨe llofuiari raijicaidɨmacɨ; ia saduceuaɨ dɨnena uainicaidɨmacɨ.
33 Ouvindo isto, as multidões se maravilhavam da sua doutrina.
34 Saduceuaɨ comɨnɨ uainicaillana fariseuaɨdɨ jai fɨdɨano, Jesús dɨne ofidɨmacɨ.
34 Entretanto, os fariseus, sabendo que Jesus havia silenciado os saduceus, reuniram-se em conselho.
35 Naimacɨmona damɨedɨ Moisés mɨcorɨ jaie llogacɨnona eo uiñote. Jesúna facacɨllena, naimɨemo jɨcanote:
35 E um deles, intérprete da Lei, querendo pôr Jesus à prova, perguntou-lhe:
36 —Maestro, Moisés mɨcorɨ jaie llogacɨnuaɨmona, ¿nɨe llogacɨno ua nanoca llogacɨnona?
36 — Mestre, qual é o grande mandamento na Lei?
37 Jesús dɨnena uai ote:
37 Jesus respondeu:
38 Bie ua nanoca llogacɨno.
38 Este é o grande e primeiro mandamento.
39 Ie emodomo ite llogacɨno janore daje isoide: “Danɨ omoɨ abɨ omoɨ isiruilla isoi, omoɨ ecɨmo itɨnona jɨaɨ isirui”.
39 E o segundo, semelhante a este, é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.”
40 Bie mena llogacɨnomona nana jɨaɨe llogacɨnuaɨ comuide. Nana Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨ naiemona comuide. Nana Jusiñamui facaina lloraɨnɨ mɨcorɨaɨ llogacɨnuaɨ naiemona comuide —llote.
40 Destes dois mandamentos dependem toda a Lei e os Profetas.
41 Naimɨe dɨne nia fariseuaɨ comɨnɨ ia, Jesús naimacɨmo llote:
41 Estando reunidos os fariseus, Jesus lhes perguntou:
42 —Jusiñamui lloraɨnɨ mɨcorɨaɨ jaie raitɨmacɨ: “Jusiñamuidɨ Cristo raillamɨena oretaite, ie comɨnɨna sedallena”. ¿Nɨese naimɨena raitomoɨ? ¿Bu jito naimɨedɨ?
42 — O que vocês pensam do Cristo? De quem é filho? Eles responderam: — De Davi.
43 Jesús dɨnena jɨcanote:
43 E Jesus perguntou:
44 Jusiñamuidɨ cue Namamo llote:
44 “Disse o Senhor ao meu Senhor:
45 “Cristodɨ cue Nama” David mɨcorɨ raite. Iese naimɨe mɨcorɨ railla jira, Cristo David mɨcorɨ afemo faɨte. Naimɨedɨ jamai David mɨcorɨ jitoñede; ia jɨaɨ ie Nama.
45 — Portanto, se Davi o chama de Senhor, como ele pode ser filho de Davi?
46 Uaina onidɨmacɨ. Naie facaisemona Jesús ie uaina dane uaitañedɨmacɨ.
46 E ninguém podia lhe responder uma palavra; e a partir daquele dia ninguém mais ousou fazer perguntas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.