Mateus 22
Jusiñamui uai: Jusiñamui jito rafue illa rabenico (HUUNT) vs ARC
1 Jusiñamui jofomo Jesús nia illanona, nainomo itɨnona llofuete:
1 Então, Jesus, tomando a palavra, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:
2 —Jusiñamui dɨbeimo comɨnɨ jailla rafuena omoɨmo lloitɨcue. Iena omoɨ uiñollena, bie rafuedo iena lloitɨcue. Illaɨmadɨ ie jito aɨ ua rafue fɨnode.
2 O Reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho.
3 Naimɨe ie mullaɨnɨ orede, rafuemo llogano uaidollena; iadedɨ nai llogano biacaiñedɨmacɨ.
3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas; e estes não quiseram vir.
4 Dane jɨaɨe mullaɨnɨ oretajano llote: “Nai lloganomo llono: ‘Rafue guille jai fɨnocasa. Ɨiretaɨaɨ, faredɨretaɨaɨ dɨga, jai faga. Jai nana fuite. Rafuemo mai bi’ ”.
4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados
5 Naimacɨ cacarefiacaiñede. Damɨe ie illɨmo jaide. Jɨaɨmɨe ie chinganamo jaide.
5 Porém eles, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, e outro para o seu negócio;
6 Jɨaɨno mullaɨnɨna gaɨtadɨmacɨ. Gaɨtajanona naimacɨri jɨfanotɨmacɨ. Ja muidomo naimacɨna meinetɨmacɨ.
6 e, os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.
7 Ie jira naie illaɨma eo icɨrite. Naimɨe soldaduaɨ oretate, naimɨe mullaɨnɨ meinetɨnona meinellena. Naimɨe naimacɨ illano jobaitate.
7 E o rei, tendo notícias e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.
8 Ie meinoconi ie fɨebide mullaɨnɨmo llote: “Rafue guille jai nana fɨnoca; ia llogano maraiñedɨmacɨ.
8 Então, disse aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.
9 Naɨso bojicaillanomo jai. Nana o cɨolle dɨese llono: ‘Rafuemo bi’ llono”.
9 Ide, pois, às saídas dos caminhos e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.
10 Ie jira ie mullaɨnɨ jai naɨsona jaide. Maraiñedɨno baillanona dɨese ofitatɨmacɨ. Jɨaɨ maredɨno dɨese ofitatɨmacɨ. Rafue fɨnua jofo naie llogano dɨga oruide. Illaɨma nainomo fecaca ɨniroina jɨtadɨmacɨ.
10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial ficou cheia de convidados.
11 Illaɨma fo bia, mesamo itɨno jɨbuillena, dɨnomo daje ɨima rafue ie mare ɨniroina jɨtañenana cɨode.
11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem
12 Naimɨemo jɨcanote: “Nabai, ¿nɨese bene rafue ie mare ɨniroina jɨtañeno bitɨo?” jɨcanote. Naimɨe uainicaide.
12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.
13 Ie jira naie illaɨma ie mullaɨaɨmo llote: “Naimɨe cuena ɨɨnoñena jira, naimɨe onollɨ dajemo nitaicaida maɨno. Ie eɨllɨna daje isoi maɨno. Cuemona naimɨe jino dota. Nainomo itɨno dɨga duere sefuite. Jɨaɨ sunaite” llote.
13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o e lançai-
14 Ero, naie rafuemona omoɨ fueo. Illaɨma ailluena uaidote; ia nana biñedɨmacɨ. Ie isoide. Jusiñamui ailluena comɨnɨna uaidote; iadedɨ naimacɨmona janore fetode.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos, escolhidos.
15 Naimacɨmo Jesús llua mei, fariseuaɨ comɨnɨ abɨdo jaillanona, coninɨri siadotɨmacɨ. Naimɨe raise uai oñedena, naimɨena duere fɨnollena, Jesúna facacɨiacadɨmacɨ.
15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam em alguma palavra.
16 Ie jira naimɨe dɨne naimacɨ comɨnɨmona dajerie oredɨmacɨ. Herodianuaɨ railla comɨnɨna jɨaɨ jaidɨmacɨ. Jesús dɨne rillanona, raitɨmacɨ:
16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus, segundo a verdade, sem te importares com quem quer que seja, porque não olhas à aparência dos homens.
17 Omo rafuena jɨcanoiacadɨcaɨ. Danɨ Jusiñamuina sedadɨcaɨ; iadedɨ romanos railla naɨraɨ anamo birui caɨ illa jira, ¿naimacɨ illaɨma Césarmo ucubena caɨ fecajana rairuidɨo? Caɨmo llono —llotɨmacɨ.
17 Dize-nos, pois, que te parece: é lícito pagar o tributo a César ou não?
18 Naimacɨ comecɨaɨna maraiñedɨcɨnona facajana Jesús uiñuamona, uai ote:
18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Ucube cuemo acata —llote. Ie jira acatatɨmacɨ.
19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.
20 Jesús dɨnena jɨcanote:
20 E ele disse-lhes: De quem é esta efígie e
21 Uai otɨmacɨ:
21 Disseram-lhe eles: De César. Então, ele lhes disse: Dai, pois, a César o que
22 Naimɨe lluana cacajano, raijicaidɨmacɨ. Naimɨe jeare uai oñena jira, naimɨe dɨnomona oni jaidɨmacɨ.
22 E eles, ouvindo isso, maravilharam-se e, deixando-o, se retiraram.
23 Naie facaise saduceuaɨ railla comɨnɨ naimɨe dɨne bitɨmacɨ. Fiodaillamona jaca buna jilloñellena ɨɨnotɨmacɨ. Jesúmo llotɨmacɨ:
23 No mesmo dia, chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,
24 —Maestro, Moisés mɨcorɨ jaie cuega: “Ɨima fiodailla meinoconi, naimɨe urue iñenia, ie ama naie fecɨño olle. Naimɨedɨ uruiaɨna ie ama facaina comuitaite” cuega.
24 dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele e suscitará descendência a seu irmão.
25 Ero, caɨ motomo siete amatɨaɨ ite. Nano doforamɨe ie aɨna ote. Naimɨe nia uruiaɨnide fiodailla. Ie emodo imɨe ie ama fecɨñona ote. Uruiaɨnide jɨaɨ fiodailla.
25 Ora, houve entre nós sete irmãos; o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.
26 Naie siete dɨgamɨedemona iese sefuide.
26 Da mesma sorte, o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;
27 Ja muidomo naie rɨño jɨaɨ fiodaite.
27 por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Fiodaillamona, ɨco naimacɨ jilloiadedɨ, ¿bu naie rɨño ienite? Naiñaiño siete dɨgamɨena ɨnirede —llotɨmacɨ.
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?
29 Jesús uai ote:
29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 Fiodaillamona jillua mei, Jusiñamui dɨga ite comɨnɨ aɨnitɨmacɨ. Ɨninitɨmacɨ. Monamo Jusiñamui jaɨenisaɨ aɨnidɨmacɨ. Ɨninidɨmacɨ. Ie isoi iitɨmacɨ.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem são dados em casamento; mas serão como os anjos no céu.
31 Fiodaitɨno jilluana omoɨmo lloitɨcue. Jusiñamui omoɨ jaiagaɨmo jaie llogacɨnona ɨɨnoñedomoɨ. Naimɨe llote:
31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:
32 “Abraham ie Jusiñamuidɨcue. Isaac ie Jusiñamuidɨcue. Jacob ie Jusiñamuidɨcue” llote. Jai fiodaitɨmacɨ; ia naimacɨ joreñuaɨ nia itɨmacɨ. Jusiñamuidɨ danɨ cajedɨno imacɨ Jusiñamuina jira, naimacɨ joreñuaɨ naimɨe dɨne itɨmacɨ. Ɨco naimacɨ abɨaɨna jɨaɨ jillotaite —llote.
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.
33 Nainomo ite comɨnɨ iena cacajano, naimɨe llofuiari raijicaidɨmacɨ; ia saduceuaɨ dɨnena uainicaidɨmacɨ.
33 E, as turbas, ouvindo isso, ficaram maravilhadas da sua doutrina.
34 Saduceuaɨ comɨnɨ uainicaillana fariseuaɨdɨ jai fɨdɨano, Jesús dɨne ofidɨmacɨ.
34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.
35 Naimacɨmona damɨedɨ Moisés mɨcorɨ jaie llogacɨnona eo uiñote. Jesúna facacɨllena, naimɨemo jɨcanote:
35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:
36 —Maestro, Moisés mɨcorɨ jaie llogacɨnuaɨmona, ¿nɨe llogacɨno ua nanoca llogacɨnona?
36 Mestre, qual é o grande mandamento da lei?
37 Jesús dɨnena uai ote:
37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.
38 Bie ua nanoca llogacɨno.
38 Este é o primeiro e grande mandamento.
39 Ie emodomo ite llogacɨno janore daje isoide: “Danɨ omoɨ abɨ omoɨ isiruilla isoi, omoɨ ecɨmo itɨnona jɨaɨ isirui”.
39 E o segundo, semelhante a este, Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
40 Bie mena llogacɨnomona nana jɨaɨe llogacɨnuaɨ comuide. Nana Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨ naiemona comuide. Nana Jusiñamui facaina lloraɨnɨ mɨcorɨaɨ llogacɨnuaɨ naiemona comuide —llote.
40 Desses dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Naimɨe dɨne nia fariseuaɨ comɨnɨ ia, Jesús naimacɨmo llote:
41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,
42 —Jusiñamui lloraɨnɨ mɨcorɨaɨ jaie raitɨmacɨ: “Jusiñamuidɨ Cristo raillamɨena oretaite, ie comɨnɨna sedallena”. ¿Nɨese naimɨena raitomoɨ? ¿Bu jito naimɨedɨ?
42 dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.
43 Jesús dɨnena jɨcanote:
43 Disse-lhes ele: Como é, então, que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 Jusiñamuidɨ cue Namamo llote:
44 Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
45 “Cristodɨ cue Nama” David mɨcorɨ raite. Iese naimɨe mɨcorɨ railla jira, Cristo David mɨcorɨ afemo faɨte. Naimɨedɨ jamai David mɨcorɨ jitoñede; ia jɨaɨ ie Nama.
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?
46 Uaina onidɨmacɨ. Naie facaisemona Jesús ie uaina dane uaitañedɨmacɨ.
46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra, nem, desde aquele dia, ousou mais alguém interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.