Atos 27
Jusiñamui uai: Jusiñamui jito rafue illa rabenico (HUUNT) vs NVI
1 Italiamo Augusto dɨne Pablo oretajana Festo llua mei, Pablona jɨaɨe llavecano dɨga capitámo fecade. Naie capitádɨ Julio. Augustona mamecɨrede batallómo jaɨnaɨaɨde.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Adramitiomona bite botemo jaidɨcaɨ. Naie bote Asia railla enɨrue igobiaɨmo sɨjɨcana jaiacade. Aristarco caɨ dɨga jaide. Macedonia enɨrue imɨe. Naimɨe naɨraɨdɨ Tesalónica. Suiñodɨcaɨ.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ie areruido Sidón railla naɨraɨmo ridɨcaɨ. Nainomo Juliodɨ Pablona marena sedade. Ie nabaiñɨaɨ dɨne Pablo arɨ jaillana rairuiñede. Ie jira naimacɨmona ie jitaille rana ote.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Iemei nainomona suiñodɨcaɨ. Aɨfɨdɨ abɨdo caɨna atɨ-atɨna jira, aɨfɨ raise iñenanomo, Chipre railla uiasi caɨ jarɨfebeimo illa ecɨdo jaidɨcaɨ.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Cilicia railla enɨrue ecɨdo monaillaido jaidɨcaɨ. Panfilia railla enɨrue ecɨdo jɨaɨ jaidɨcaɨ. Mira railla naɨraɨmo ridɨcaɨ. Naie provincia mamecɨ Licia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Naie bote Roma dɨne jaiñena jira, capitádɨ jɨaɨe botena jenode. Capitádɨ Alejandríamona bite botena baite. Naie bote Italiamo jaiacade. Ie jira naie botemo caɨ jonecaida, caɨna uite.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Dɨga irui fecuise sefuire jaillano, Gnido railla naɨraɨ iaɨreise ridɨcaɨ. Aɨfɨdɨ abɨdo caɨna atɨ-atɨna jira, Creta railla uiasimo jaidɨcaɨ. Aɨfɨ raise iñenanodo Salmón railla naɨraɨ dɨne jaidɨcaɨ.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Uiasi iaɨreise iese sefuicana jaillanona, Maregobe railla illanomo ridɨcaɨ. Lasea railla naɨraɨ jɨaɨ ianori ite.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Dɨgarui caɨ faɨfilla jira, nocɨ deisoilla facaise jai illa jira, jaillena eo jacɨrede. Ie jira botemo maɨjɨdɨnomo Pablo llote:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 —Nabaiñɨaɨ, caɨ jaillena eo jacɨrenana uiñotɨcue. Eo maraiñeno caɨmo sefuitɨcaɨ. Caɨ raruiaɨna nɨbaɨ faɨfitɨcaɨ. Botena jɨaɨ nɨbaɨ faɨfitɨcaɨ. Caɨ nɨbaɨ jɨaɨ faɨfitɨcaɨ —llote.
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Iese llote; iadedɨ naie bote piloto oni jaiacade. Naie bote nama jɨaɨ oni jaiacade. Capitán iaɨmaiaɨ lluana Pablo lluana baɨfemo ɨɨnote.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Igobe maraiñena jira, rollime facaise illa jira, ailluena comɨnɨ nainomona jaiacadɨmacɨ. “Fenice railla naɨraɨmo nɨedɨ riitɨcaɨ” raillano jaiacadɨmacɨ. Nainomo rollime facaiseconi iacadɨmacɨ. Fenice Cretamo ite. Naie igobedɨ jitoma billa beicɨ dɨne eruaɨde.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Beicɨ dɨnena aɨfɨdɨ bia, “caɨ jitailla aɨfɨdɨ bite” raillanona, suiñodɨcaɨ. Creta iaɨrei monaillai fuemo jaidɨcaɨ.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Ie mei raɨre caɨ dɨne eo rɨire aɨfɨ bite. Naie aɨfɨ nocɨ deisoilla dɨnena bite.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Botena oni uite. Botena atona eronenidɨcaɨ. Ie muidona jamai ebena jaidɨcaɨ. Aɨfɨdɨ caɨna iese uite.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Janorede uiasi fuemo aɨfɨ raise iñenanomo jaidɨcaɨ. Nai uiasi mamecɨ Clauda. Faɨfiñellena bote ie janorede nocae sefuire a aiñodɨcaɨ.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 A aiñua mei, rao dɨga botena ruica maɨtɨcaɨ. Sirte railla conillɨe illanomo caɨ joodai raillano, velaɨaɨna duiñodɨcaɨ. Iemei aɨfɨ jamai uigacaɨ.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ie areruido aɨfɨ rɨire illa jira, cargana oni dotadɨcaɨ.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Dane ie are bote ie raruiaɨ, caɨ onollɨ dɨga, oni dotadɨcaɨ.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Dɨga irui jitoma bainide. Dɨga irui ucuaɨ jɨaɨ bainide. Aɨfɨ eo rɨire nia ite. Caɨ jillobiñellemo jai ocuiriñedɨcaɨ.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Dɨga irui caɨ guiñena mei, Pablo naimacɨmo llote:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Omoɨ comecɨaɨna ocuiño. Bie botedɨ faɨfite; iadedɨ caɨmona jaca buna faɨfiñeite.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Jaive naɨona Jusiñamui jaɨenicɨdɨ cuemo bairede. Jusiñamuimo jaɨnaɨaɨdɨcue. Naimɨena sedadɨcue.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Naie jaɨenicɨ cuemo llote: “Pablo, jacɨruiñeno. Romamo o nanoca illaɨma dɨne iitɨo. Jusiñamui ona duenailla jira, nana o dɨga jaidɨno jilloitɨmacɨ”.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Ie jira omoɨ comecɨaɨna ocuiño. Cuemo llua isoi, naimɨedɨ bie rafuena suitaite. Jusiñamui iena fɨnuana ɨɨnotɨcue.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Nɨbaɨ uiasimo jutadaitɨcaɨ.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Catorce dɨgarui naɨo illamona, Adria railla monaillaimo jamai caɨ jaia, naɨona daferui facai marineruaɨdɨ: “Enɨrue iaɨre ite” raillanona comecɨaɨna facadɨmacɨ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Ie jira ie aforedɨnona facadɨmacɨ. Veinte brazas aforede. Iemei nano nɨe dɨnori illamona, dane facadɨmacɨ. Quince brazas aforede.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Nofɨcɨ illanomo naimacɨ bai raillano, faɨrillaɨllena, ie jillacɨmona cuatro lloelluna faɨtɨmacɨ. Mona monaille sedadɨmacɨ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Naie facaise marineruaɨ botemona aisɨacadɨmacɨ. Ie jira botemo ite nocaena ana monaillaimo dotadɨmacɨ, bote jillacɨmona lloelluna faɨa isoi.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Iena cɨuano, Pablo capitámo llote. Soldaduaɨmo jɨaɨ llote:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Ie jira soldaduaɨdɨ nocae maɨa raona jaitadɨmacɨ. Jai dɨnomo nocaena faɨnonocaidɨmacɨ.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Nia monaiñenia, Pablo nana caɨmo llote:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Ie jira guiño, omoɨ maɨrillesa. Ua faɨfiñeitomoɨ.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Iese naimɨe raillanona, Jusiñamuimo iobillacɨnona fecade, nana comɨnɨ illa uicomo. Llomenicona taɨruano, guite.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Nana naimacɨ comecɨaɨ ocuiñocaida, jɨaɨ guitɨmacɨ.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Botemo doscientos setenta y seis dɨese itɨcaɨ.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Caɨ monillamona, fɨebide trigona monaillaimo oni fadodɨcaɨ, bote meenaiñellena.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Ie oni monaidemo, erodatemo, naie enɨruena uiñoñedɨcaɨ. Igobemo conillɨcɨ illana cɨodɨcaɨ. Nainomo jamai ebena sɨjɨacadɨcaɨ.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Ie jira lloelluna nainomo oni faɨnonocaidɨcaɨ. Datarabe maɨana suiñodɨcaɨ. Vela aɨfɨmo sebiñotɨcaɨ. Monaillai fuemo enɨrue dɨne jai jaidɨcaɨ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Iemei jaɨcɨridɨfomo ridɨcaɨ. Enɨruemo jodate. Bote muido enɨruemo jaɨaɨre jodate. Eo baguamona jillacɨ taɨcosite.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Naimacɨ ɨamona jillobi raillano, soldaduaɨ llavecanona meineiacadɨmacɨ.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Pablona jillotaiacana jira, capitán iena rairuide. Llote:
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Jɨaɨno bote ie rabɨcɨdo juicaida ɨcana jai. Jɨaɨno bote ie raruiaɨdo juicaida ɨcana jai. —Iese enɨruemo nana marena ridɨcaɨ.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.