Atos 27

Jusiñamui uai: Jusiñamui jito rafue illa rabenico (HUUNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Italiamo Augusto dɨne Pablo oretajana Festo llua mei, Pablona jɨaɨe llavecano dɨga capitámo fecade. Naie capitádɨ Julio. Augustona mamecɨrede batallómo jaɨnaɨaɨde.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Adramitiomona bite botemo jaidɨcaɨ. Naie bote Asia railla enɨrue igobiaɨmo sɨjɨcana jaiacade. Aristarco caɨ dɨga jaide. Macedonia enɨrue imɨe. Naimɨe naɨraɨdɨ Tesalónica. Suiñodɨcaɨ.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ie areruido Sidón railla naɨraɨmo ridɨcaɨ. Nainomo Juliodɨ Pablona marena sedade. Ie nabaiñɨaɨ dɨne Pablo arɨ jaillana rairuiñede. Ie jira naimacɨmona ie jitaille rana ote.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Iemei nainomona suiñodɨcaɨ. Aɨfɨdɨ abɨdo caɨna atɨ-atɨna jira, aɨfɨ raise iñenanomo, Chipre railla uiasi caɨ jarɨfebeimo illa ecɨdo jaidɨcaɨ.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Cilicia railla enɨrue ecɨdo monaillaido jaidɨcaɨ. Panfilia railla enɨrue ecɨdo jɨaɨ jaidɨcaɨ. Mira railla naɨraɨmo ridɨcaɨ. Naie provincia mamecɨ Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Naie bote Roma dɨne jaiñena jira, capitádɨ jɨaɨe botena jenode. Capitádɨ Alejandríamona bite botena baite. Naie bote Italiamo jaiacade. Ie jira naie botemo caɨ jonecaida, caɨna uite.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Dɨga irui fecuise sefuire jaillano, Gnido railla naɨraɨ iaɨreise ridɨcaɨ. Aɨfɨdɨ abɨdo caɨna atɨ-atɨna jira, Creta railla uiasimo jaidɨcaɨ. Aɨfɨ raise iñenanodo Salmón railla naɨraɨ dɨne jaidɨcaɨ.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Uiasi iaɨreise iese sefuicana jaillanona, Maregobe railla illanomo ridɨcaɨ. Lasea railla naɨraɨ jɨaɨ ianori ite.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Dɨgarui caɨ faɨfilla jira, nocɨ deisoilla facaise jai illa jira, jaillena eo jacɨrede. Ie jira botemo maɨjɨdɨnomo Pablo llote:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 —Nabaiñɨaɨ, caɨ jaillena eo jacɨrenana uiñotɨcue. Eo maraiñeno caɨmo sefuitɨcaɨ. Caɨ raruiaɨna nɨbaɨ faɨfitɨcaɨ. Botena jɨaɨ nɨbaɨ faɨfitɨcaɨ. Caɨ nɨbaɨ jɨaɨ faɨfitɨcaɨ —llote.
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Iese llote; iadedɨ naie bote piloto oni jaiacade. Naie bote nama jɨaɨ oni jaiacade. Capitán iaɨmaiaɨ lluana Pablo lluana baɨfemo ɨɨnote.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Igobe maraiñena jira, rollime facaise illa jira, ailluena comɨnɨ nainomona jaiacadɨmacɨ. “Fenice railla naɨraɨmo nɨedɨ riitɨcaɨ” raillano jaiacadɨmacɨ. Nainomo rollime facaiseconi iacadɨmacɨ. Fenice Cretamo ite. Naie igobedɨ jitoma billa beicɨ dɨne eruaɨde.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Beicɨ dɨnena aɨfɨdɨ bia, “caɨ jitailla aɨfɨdɨ bite” raillanona, suiñodɨcaɨ. Creta iaɨrei monaillai fuemo jaidɨcaɨ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ie mei raɨre caɨ dɨne eo rɨire aɨfɨ bite. Naie aɨfɨ nocɨ deisoilla dɨnena bite.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Botena oni uite. Botena atona eronenidɨcaɨ. Ie muidona jamai ebena jaidɨcaɨ. Aɨfɨdɨ caɨna iese uite.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Janorede uiasi fuemo aɨfɨ raise iñenanomo jaidɨcaɨ. Nai uiasi mamecɨ Clauda. Faɨfiñellena bote ie janorede nocae sefuire a aiñodɨcaɨ.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 A aiñua mei, rao dɨga botena ruica maɨtɨcaɨ. Sirte railla conillɨe illanomo caɨ joodai raillano, velaɨaɨna duiñodɨcaɨ. Iemei aɨfɨ jamai uigacaɨ.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Ie areruido aɨfɨ rɨire illa jira, cargana oni dotadɨcaɨ.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Dane ie are bote ie raruiaɨ, caɨ onollɨ dɨga, oni dotadɨcaɨ.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Dɨga irui jitoma bainide. Dɨga irui ucuaɨ jɨaɨ bainide. Aɨfɨ eo rɨire nia ite. Caɨ jillobiñellemo jai ocuiriñedɨcaɨ.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Dɨga irui caɨ guiñena mei, Pablo naimacɨmo llote:
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Omoɨ comecɨaɨna ocuiño. Bie botedɨ faɨfite; iadedɨ caɨmona jaca buna faɨfiñeite.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Jaive naɨona Jusiñamui jaɨenicɨdɨ cuemo bairede. Jusiñamuimo jaɨnaɨaɨdɨcue. Naimɨena sedadɨcue.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Naie jaɨenicɨ cuemo llote: “Pablo, jacɨruiñeno. Romamo o nanoca illaɨma dɨne iitɨo. Jusiñamui ona duenailla jira, nana o dɨga jaidɨno jilloitɨmacɨ”.
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ie jira omoɨ comecɨaɨna ocuiño. Cuemo llua isoi, naimɨedɨ bie rafuena suitaite. Jusiñamui iena fɨnuana ɨɨnotɨcue.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Nɨbaɨ uiasimo jutadaitɨcaɨ.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Catorce dɨgarui naɨo illamona, Adria railla monaillaimo jamai caɨ jaia, naɨona daferui facai marineruaɨdɨ: “Enɨrue iaɨre ite” raillanona comecɨaɨna facadɨmacɨ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ie jira ie aforedɨnona facadɨmacɨ. Veinte brazas aforede. Iemei nano nɨe dɨnori illamona, dane facadɨmacɨ. Quince brazas aforede.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nofɨcɨ illanomo naimacɨ bai raillano, faɨrillaɨllena, ie jillacɨmona cuatro lloelluna faɨtɨmacɨ. Mona monaille sedadɨmacɨ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Naie facaise marineruaɨ botemona aisɨacadɨmacɨ. Ie jira botemo ite nocaena ana monaillaimo dotadɨmacɨ, bote jillacɨmona lloelluna faɨa isoi.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Iena cɨuano, Pablo capitámo llote. Soldaduaɨmo jɨaɨ llote:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Ie jira soldaduaɨdɨ nocae maɨa raona jaitadɨmacɨ. Jai dɨnomo nocaena faɨnonocaidɨmacɨ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Nia monaiñenia, Pablo nana caɨmo llote:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Ie jira guiño, omoɨ maɨrillesa. Ua faɨfiñeitomoɨ.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Iese naimɨe raillanona, Jusiñamuimo iobillacɨnona fecade, nana comɨnɨ illa uicomo. Llomenicona taɨruano, guite.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Nana naimacɨ comecɨaɨ ocuiñocaida, jɨaɨ guitɨmacɨ.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Botemo doscientos setenta y seis dɨese itɨcaɨ.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Caɨ monillamona, fɨebide trigona monaillaimo oni fadodɨcaɨ, bote meenaiñellena.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Ie oni monaidemo, erodatemo, naie enɨruena uiñoñedɨcaɨ. Igobemo conillɨcɨ illana cɨodɨcaɨ. Nainomo jamai ebena sɨjɨacadɨcaɨ.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ie jira lloelluna nainomo oni faɨnonocaidɨcaɨ. Datarabe maɨana suiñodɨcaɨ. Vela aɨfɨmo sebiñotɨcaɨ. Monaillai fuemo enɨrue dɨne jai jaidɨcaɨ.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Iemei jaɨcɨridɨfomo ridɨcaɨ. Enɨruemo jodate. Bote muido enɨruemo jaɨaɨre jodate. Eo baguamona jillacɨ taɨcosite.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Naimacɨ ɨamona jillobi raillano, soldaduaɨ llavecanona meineiacadɨmacɨ.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Pablona jillotaiacana jira, capitán iena rairuide. Llote:
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Jɨaɨno bote ie rabɨcɨdo juicaida ɨcana jai. Jɨaɨno bote ie raruiaɨdo juicaida ɨcana jai. —Iese enɨruemo nana marena ridɨcaɨ.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.