Atos 27
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs NVI
1 Pablo Itáliamo oréillɨfuemo maméritiaɨoɨ. Iemona Pablo naa jɨáɨe llavécamɨiaɨri jabóidɨllaɨma Júliomo izájidiaɨoɨ. Afémɨe Augusto llaɨzɨ́raɨnɨ igüéllimo jaɨnaide.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Iemona Adramitio ígobemona áillue nocaedo jáizaidɨcaɨ. Afecae nana Asia énɨe ígobiaɨdo zɨ́jɨcana ja jáizaide. Daje llezica Tesalónica ímɨe Aristarco caɨdo jaide. Tesalónica Macedonia énɨe jofue.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Afe jítɨramoidɨruido Sidón ígobemo dúcɨdɨcaɨ. Afégobemo Julio ɨere caɨmare Páblomo úrite. Iemona Páblona rairuíñeno ie onóigamɨiaɨna uáiduajitade. Afe daɨí ie onóigamɨiaɨna Pablo jitaica raana fecárediaɨoɨ.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Sidón ígobemona jáidɨcaɨ. Jaillano monáillai cɨgɨ idu Chipre jarɨ́fezimo fɨéoicaidɨcaɨ, mei jairifo jɨáɨfodo caɨ ñuitáoicaillamona.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Dɨnómona Cilicia énɨe áɨnodo Panfilia énɨe dɨga baɨdo monaillai cɨ́gɨdo jaitádɨcaɨ. Afe mei Licia énɨemo ite Mira ígobemo zɨ́jɨdɨcaɨ.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Dɨnomo llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Alejandríamona bite, Itáliamo jáizaide áillue nocaena cɨ́oizaide. Afécaemo afémɨe caɨna nana jofo orede, afénomona afécaedo caɨ jáillena.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Dɨnómona dɨga irui fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Gnido jofue féɨfenemo dúcɨdɨcaɨ. Mei jairifo naɨ jɨáɨfodo oni caɨ ñuitáoicaillamona monaillai cɨgɨ idu Salmón féɨfenedo jáidɨcaɨ. Ie jira monaillai cɨgɨ idu Creta onido nefícana jáidɨcaɨ.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Afe monaillai fue áɨnodo fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Buenos Puertos mámecɨredɨnomo dúcɨdɨcaɨ. Afégobe Lases jofue áɨnori ite.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Jae dɨga iruillaɨ fia fɨ́aicana jáidɨcaɨ. Iemo ja uáicɨmo áɨnozidɨcaɨ. Iemona monaillai cɨ́gɨdo caɨ jaitalle jamánomo jacɨ́rede. Ie jira Pablo íaɨoɨna izire llote;
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 daɨde:
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Mei íadɨ llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma nocáe naama jáiacanafue Pablo daɨnafue baɨmo jeire ote. Daje izói afecae illaɨma daɨna uai llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma jeire ote.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Afégobe uáicɨaɨ úiñollena fɨgo jínoiñede. Ie jira nana comécɨdo daɨdíaɨoɨ: “Nɨbaɨ Fenice ígobemo jáidɨcaɨna fɨgora izoide,” daɨdíaɨoɨ. Afégobe Creta énɨe mona ɨcoɨ dɨbénemo ite. “Afe dɨnomo uáicɨ záillena úiñoitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Afe jɨáɨruido mona átue dɨnena jairifo fɨ́aicana fúuoide. Jira áfemo ɨ́ɨnotiaɨoɨ ruica íaɨoɨ jáitallena. Afemona jáizaidɨcaɨ. Afe Creta énɨe áɨnodo jáidɨcaɨ.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Mei íadɨ due afe meífodo rɨírede jairifo caɨ jailla nocáe rɨire ñúitaɨbite. Ua afecae rɨire aiñóicaide.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Mei caɨ jáiacananomo jáinina jira, “Dama jairifo nɨné uigacaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Iemona duera monaillai cɨgɨ idu Clauda jinófenedo jáidɨcaɨ. Dɨnomo jairifo caɨna rɨire fúuoiñede. Ie jira caɨ abɨdo uiga dúecae, fɨ́aicana juare caifo bɨtádɨcaɨ.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Dúecae bɨta meífomo, áillocae jéerie ñécɨgaɨdo rɨire jofo mozɨdɨcaɨ. Afe mei guamáeaɨmo íaɨoɨ bɨ́jɨzai dáɨi jacɨ́ruitiaɨoɨ. Afe guamáeaɨ mámecɨ Sirte. Afe jágɨedo íaɨoɨ ñuite vela daɨna áillue ɨniroi ana zúicoɨdiaɨoɨ, caɨ nocáe fia jairifo fɨ́aicana úillena.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Afe jɨáɨruido afe jairifo rɨire jaiñode. Ie jira íaɨoɨ uiga ráaɨe como fueñe afécaemona monáillaimo dócoɨdiaɨoɨ.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ja daruiámani íllamo nocáe ero táɨjɨna ráanɨaɨ danɨ caɨ ónoɨdo monáillaimo fádoɨdɨcaɨ.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Aféruillaɨdo dɨga irui jitoma naa úcuaɨ dɨga cɨóñena. Dɨnomo afe rɨírede jairifo llavécamɨiaɨ izói duere caɨ fɨnode. Iemona nana jílloillena caɨ comécɨinafuiaɨ nɨné táɨnocaide.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ja dɨga iruillaɨ güiñeno itɨcaɨ. Ie jira Pablo íaɨoɨ cɨ́gɨmo naidáillano daɨde:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Mei íadɨ, birui omoɨ jacɨ́ruiñeno iri. Bie nocaena nɨné táɨnocaite mei íadɨ ómoɨmona buna tɨ́iñeite.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Mei ja naɨo Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuemo daɨízaɨbite. Afe Juzíñamuimo jaɨnáidɨmɨedɨcue. Afe izói íemo táɨjɨdɨmɨedɨcue.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Afe oreca abɨ ímɨe cuena daɨde: “Pablo, jacɨ́naiñeno iri. Romano jamánomo ocuídɨllaɨma uícomo náidazaitɨoza. Ie jira o illa ɨ́coɨnia nana nocaedo odo jáidɨnona Juzíñamui tɨ́illɨnomona jíllotaite.” Dɨnó Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨde.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Ie jira abɨ́ omoɨ mameri. Juzíñamui uaimo ɨ́ɨnotɨcueza. Ie oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨna izói bie caɨ duere zefuíllafuemona ñue jino jáitɨcaɨza. Afe bífuena ñue onódɨcue.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Mei íadɨ benómona daa monaillai cɨgɨ ídumo jairifo caɨna nétaite, —daɨde Pablo.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Mena semana caɨ jailla meífodo daa naɨo Adria monaillai caɨ illa llezica, rɨírede jairifo meine abɨdo caɨna úioicaide. Iemo dáaferui illa llezica, marinéruaɨ énɨemo caɨ áɨnozillana comécɨdo onódiaɨoɨ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Jira nɨé dɨnó afórede daɨnano facádiaɨoɨ. Facádiaɨoɨmo treinta y seis metros afórede. Nane afe baɨmo dáanomo facádiaɨoɨ. Ja veintisiete metros afórede.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Nofɨ́cɨaɨmo íaɨoɨ ñáijizaillana jacɨ́ruillano moi dɨbécaemona cuatro dɨga nocáe cuinara lloélloicɨ monaillai anamo dotádiaɨoɨ. Afe mei comecɨ jacɨ́ruioicana mona monaille úiñotiaɨoɨ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Afe llezica afecae marinéruaɨ “Bie áillocaemona mai caɨ botallɨ” danɨ conímana daɨdíaɨoɨ. Afe daɨí íaɨoɨ botácanamona emódomo bɨtaca dúecae ana jáɨnoimo agüínetiaɨoɨ. Afe llezica jɨáɨmacɨna jɨ́fueacana daɨdíaɨoɨ: “Bie dúecaedo áillocae ɨfo dɨbécaemo jɨáɨe cuinara lloélloicɨ dótaitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ. Daɨí afe nocáe ana agüíniado jɨ́fueriacadiaɨoɨ.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Mei jira Pablo llaɨzɨ́raɨnɨ illáɨmamo naa ie llaɨzɨ́raɨnɨri lluano daɨde:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Ie jira llaɨzɨ́raɨnɨ dúecae agüina ñécɨgaɨ jaitádiaɨoɨ, afecae illemo baɨíllena.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Afe monáidemo Pablo íaɨoɨna daɨde:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Izire ómoɨna güitátatɨcue. Afe omoɨ güille jitáirede ñue omoɨ jílloillena. Uafue ómoɨmona buna córobaiñeite. Daje izói omoɨ abɨ́mona mɨnɨ́cana due jiza báɨiñeite.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Daɨí daɨnano, Pablo daa pan llɨ́ɨnuano nana comɨnɨ eróicana Juzíñamuina “Ɨere fɨgora” daɨde. Daɨí ñiano afe pan dɨtade güite.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Afemona nana náɨreficaidiaɨoɨ. Afe daje llezica jɨáɨno güitíaɨoɨ.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Afe áillocaemo doscientos setenta y seis dɨ́gamɨedɨcaɨ.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ja íaɨoɨ güíacaga güille güilla meífodo, fɨébide trigo illemo dotádiaɨoɨ, afecae féecocaillena.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Jae monáidemo, afe énɨena onóñediaɨoɨ, mei íadɨ guamaɨ dɨga ñue itɨ́zuguaɨna cɨódiaɨoɨ. Onóñegaza afénomo íaɨoɨ zɨ́jɨzaillena maméritiaɨoɨ.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Iemona afecae cuinaina lloélloicɨ igaɨ jaitádiaɨoɨ. Afe lloélloicɨ monáillai anamo fɨébicaide. Afecae datara jaɨrábiaɨ zuitádiaɨoɨ. Afe mei afecae uite ɨniroi ɨfófecaemo caifo jairífomo jóonetiaɨoɨ. Iemona afecae oni guamáemo áɨnozioicaide.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mei íadɨ mena meine ábɨedo totɨ́nuaɨmo dúcɨdiaɨoɨ. Iemona afecae afénori ite guamáemo bɨ́jɨde. Ɨfófecae afe guamáemo jamánomo rɨire bɨ́jɨde. Mei íadɨ móifecae naɨ ñue faɨrídemo, monaillai bagua nɨné llaizéraga.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Jira afécaemo ite llaɨzɨ́raɨnɨ llavécamɨiaɨ fáiacadiaɨoɨ, “Ɨɨhɨɨ bótaitiaɨoɨ” daɨnano.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Mei íadɨ afe llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Julio Páblona jíllotaacade. Mei jira íaɨoɨna fatátañede. Jɨáɨfodo ocuide nana ɨ́ɨana onódɨno illedo ɨ́ɨcana raɨre uícomo dúcɨillena.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Jɨáɨmacɨ ɨ́ɨana onóñedɨno afe nocáe lláicoɨzillabɨcɨ emódodo jáitate. Daɨí nana oni fuédamo dúcɨdiaɨoɨ. Afe daɨí ñue jíllodiaɨoɨ.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.