Atos 27
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARC
1 Pablo Itáliamo oréillɨfuemo maméritiaɨoɨ. Iemona Pablo naa jɨáɨe llavécamɨiaɨri jabóidɨllaɨma Júliomo izájidiaɨoɨ. Afémɨe Augusto llaɨzɨ́raɨnɨ igüéllimo jaɨnaide.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Iemona Adramitio ígobemona áillue nocaedo jáizaidɨcaɨ. Afecae nana Asia énɨe ígobiaɨdo zɨ́jɨcana ja jáizaide. Daje llezica Tesalónica ímɨe Aristarco caɨdo jaide. Tesalónica Macedonia énɨe jofue.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Afe jítɨramoidɨruido Sidón ígobemo dúcɨdɨcaɨ. Afégobemo Julio ɨere caɨmare Páblomo úrite. Iemona Páblona rairuíñeno ie onóigamɨiaɨna uáiduajitade. Afe daɨí ie onóigamɨiaɨna Pablo jitaica raana fecárediaɨoɨ.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Sidón ígobemona jáidɨcaɨ. Jaillano monáillai cɨgɨ idu Chipre jarɨ́fezimo fɨéoicaidɨcaɨ, mei jairifo jɨáɨfodo caɨ ñuitáoicaillamona.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Dɨnómona Cilicia énɨe áɨnodo Panfilia énɨe dɨga baɨdo monaillai cɨ́gɨdo jaitádɨcaɨ. Afe mei Licia énɨemo ite Mira ígobemo zɨ́jɨdɨcaɨ.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dɨnomo llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Alejandríamona bite, Itáliamo jáizaide áillue nocaena cɨ́oizaide. Afécaemo afémɨe caɨna nana jofo orede, afénomona afécaedo caɨ jáillena.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Dɨnómona dɨga irui fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Gnido jofue féɨfenemo dúcɨdɨcaɨ. Mei jairifo naɨ jɨáɨfodo oni caɨ ñuitáoicaillamona monaillai cɨgɨ idu Salmón féɨfenedo jáidɨcaɨ. Ie jira monaillai cɨgɨ idu Creta onido nefícana jáidɨcaɨ.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Afe monaillai fue áɨnodo fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Buenos Puertos mámecɨredɨnomo dúcɨdɨcaɨ. Afégobe Lases jofue áɨnori ite.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Jae dɨga iruillaɨ fia fɨ́aicana jáidɨcaɨ. Iemo ja uáicɨmo áɨnozidɨcaɨ. Iemona monaillai cɨ́gɨdo caɨ jaitalle jamánomo jacɨ́rede. Ie jira Pablo íaɨoɨna izire llote;
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 daɨde:
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Mei íadɨ llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma nocáe naama jáiacanafue Pablo daɨnafue baɨmo jeire ote. Daje izói afecae illaɨma daɨna uai llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma jeire ote.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Afégobe uáicɨaɨ úiñollena fɨgo jínoiñede. Ie jira nana comécɨdo daɨdíaɨoɨ: “Nɨbaɨ Fenice ígobemo jáidɨcaɨna fɨgora izoide,” daɨdíaɨoɨ. Afégobe Creta énɨe mona ɨcoɨ dɨbénemo ite. “Afe dɨnomo uáicɨ záillena úiñoitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Afe jɨáɨruido mona átue dɨnena jairifo fɨ́aicana fúuoide. Jira áfemo ɨ́ɨnotiaɨoɨ ruica íaɨoɨ jáitallena. Afemona jáizaidɨcaɨ. Afe Creta énɨe áɨnodo jáidɨcaɨ.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Mei íadɨ due afe meífodo rɨírede jairifo caɨ jailla nocáe rɨire ñúitaɨbite. Ua afecae rɨire aiñóicaide.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Mei caɨ jáiacananomo jáinina jira, “Dama jairifo nɨné uigacaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Iemona duera monaillai cɨgɨ idu Clauda jinófenedo jáidɨcaɨ. Dɨnomo jairifo caɨna rɨire fúuoiñede. Ie jira caɨ abɨdo uiga dúecae, fɨ́aicana juare caifo bɨtádɨcaɨ.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Dúecae bɨta meífomo, áillocae jéerie ñécɨgaɨdo rɨire jofo mozɨdɨcaɨ. Afe mei guamáeaɨmo íaɨoɨ bɨ́jɨzai dáɨi jacɨ́ruitiaɨoɨ. Afe guamáeaɨ mámecɨ Sirte. Afe jágɨedo íaɨoɨ ñuite vela daɨna áillue ɨniroi ana zúicoɨdiaɨoɨ, caɨ nocáe fia jairifo fɨ́aicana úillena.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Afe jɨáɨruido afe jairifo rɨire jaiñode. Ie jira íaɨoɨ uiga ráaɨe como fueñe afécaemona monáillaimo dócoɨdiaɨoɨ.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Ja daruiámani íllamo nocáe ero táɨjɨna ráanɨaɨ danɨ caɨ ónoɨdo monáillaimo fádoɨdɨcaɨ.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Aféruillaɨdo dɨga irui jitoma naa úcuaɨ dɨga cɨóñena. Dɨnomo afe rɨírede jairifo llavécamɨiaɨ izói duere caɨ fɨnode. Iemona nana jílloillena caɨ comécɨinafuiaɨ nɨné táɨnocaide.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ja dɨga iruillaɨ güiñeno itɨcaɨ. Ie jira Pablo íaɨoɨ cɨ́gɨmo naidáillano daɨde:
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Mei íadɨ, birui omoɨ jacɨ́ruiñeno iri. Bie nocaena nɨné táɨnocaite mei íadɨ ómoɨmona buna tɨ́iñeite.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Mei ja naɨo Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuemo daɨízaɨbite. Afe Juzíñamuimo jaɨnáidɨmɨedɨcue. Afe izói íemo táɨjɨdɨmɨedɨcue.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Afe oreca abɨ ímɨe cuena daɨde: “Pablo, jacɨ́naiñeno iri. Romano jamánomo ocuídɨllaɨma uícomo náidazaitɨoza. Ie jira o illa ɨ́coɨnia nana nocaedo odo jáidɨnona Juzíñamui tɨ́illɨnomona jíllotaite.” Dɨnó Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨde.
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ie jira abɨ́ omoɨ mameri. Juzíñamui uaimo ɨ́ɨnotɨcueza. Ie oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨna izói bie caɨ duere zefuíllafuemona ñue jino jáitɨcaɨza. Afe bífuena ñue onódɨcue.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Mei íadɨ benómona daa monaillai cɨgɨ ídumo jairifo caɨna nétaite, —daɨde Pablo.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Mena semana caɨ jailla meífodo daa naɨo Adria monaillai caɨ illa llezica, rɨírede jairifo meine abɨdo caɨna úioicaide. Iemo dáaferui illa llezica, marinéruaɨ énɨemo caɨ áɨnozillana comécɨdo onódiaɨoɨ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Jira nɨé dɨnó afórede daɨnano facádiaɨoɨ. Facádiaɨoɨmo treinta y seis metros afórede. Nane afe baɨmo dáanomo facádiaɨoɨ. Ja veintisiete metros afórede.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Nofɨ́cɨaɨmo íaɨoɨ ñáijizaillana jacɨ́ruillano moi dɨbécaemona cuatro dɨga nocáe cuinara lloélloicɨ monaillai anamo dotádiaɨoɨ. Afe mei comecɨ jacɨ́ruioicana mona monaille úiñotiaɨoɨ.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Afe llezica afecae marinéruaɨ “Bie áillocaemona mai caɨ botallɨ” danɨ conímana daɨdíaɨoɨ. Afe daɨí íaɨoɨ botácanamona emódomo bɨtaca dúecae ana jáɨnoimo agüínetiaɨoɨ. Afe llezica jɨáɨmacɨna jɨ́fueacana daɨdíaɨoɨ: “Bie dúecaedo áillocae ɨfo dɨbécaemo jɨáɨe cuinara lloélloicɨ dótaitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ. Daɨí afe nocáe ana agüíniado jɨ́fueriacadiaɨoɨ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Mei jira Pablo llaɨzɨ́raɨnɨ illáɨmamo naa ie llaɨzɨ́raɨnɨri lluano daɨde:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ie jira llaɨzɨ́raɨnɨ dúecae agüina ñécɨgaɨ jaitádiaɨoɨ, afecae illemo baɨíllena.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Afe monáidemo Pablo íaɨoɨna daɨde:
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Izire ómoɨna güitátatɨcue. Afe omoɨ güille jitáirede ñue omoɨ jílloillena. Uafue ómoɨmona buna córobaiñeite. Daje izói omoɨ abɨ́mona mɨnɨ́cana due jiza báɨiñeite.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Daɨí daɨnano, Pablo daa pan llɨ́ɨnuano nana comɨnɨ eróicana Juzíñamuina “Ɨere fɨgora” daɨde. Daɨí ñiano afe pan dɨtade güite.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Afemona nana náɨreficaidiaɨoɨ. Afe daje llezica jɨáɨno güitíaɨoɨ.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Afe áillocaemo doscientos setenta y seis dɨ́gamɨedɨcaɨ.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Ja íaɨoɨ güíacaga güille güilla meífodo, fɨébide trigo illemo dotádiaɨoɨ, afecae féecocaillena.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Jae monáidemo, afe énɨena onóñediaɨoɨ, mei íadɨ guamaɨ dɨga ñue itɨ́zuguaɨna cɨódiaɨoɨ. Onóñegaza afénomo íaɨoɨ zɨ́jɨzaillena maméritiaɨoɨ.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Iemona afecae cuinaina lloélloicɨ igaɨ jaitádiaɨoɨ. Afe lloélloicɨ monáillai anamo fɨébicaide. Afecae datara jaɨrábiaɨ zuitádiaɨoɨ. Afe mei afecae uite ɨniroi ɨfófecaemo caifo jairífomo jóonetiaɨoɨ. Iemona afecae oni guamáemo áɨnozioicaide.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mei íadɨ mena meine ábɨedo totɨ́nuaɨmo dúcɨdiaɨoɨ. Iemona afecae afénori ite guamáemo bɨ́jɨde. Ɨfófecae afe guamáemo jamánomo rɨire bɨ́jɨde. Mei íadɨ móifecae naɨ ñue faɨrídemo, monaillai bagua nɨné llaizéraga.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Jira afécaemo ite llaɨzɨ́raɨnɨ llavécamɨiaɨ fáiacadiaɨoɨ, “Ɨɨhɨɨ bótaitiaɨoɨ” daɨnano.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Mei íadɨ afe llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Julio Páblona jíllotaacade. Mei jira íaɨoɨna fatátañede. Jɨáɨfodo ocuide nana ɨ́ɨana onódɨno illedo ɨ́ɨcana raɨre uícomo dúcɨillena.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Jɨáɨmacɨ ɨ́ɨana onóñedɨno afe nocáe lláicoɨzillabɨcɨ emódodo jáitate. Daɨí nana oni fuédamo dúcɨdiaɨoɨ. Afe daɨí ñue jíllodiaɨoɨ.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.