Atos 27
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARIB
1 Pablo Itáliamo oréillɨfuemo maméritiaɨoɨ. Iemona Pablo naa jɨáɨe llavécamɨiaɨri jabóidɨllaɨma Júliomo izájidiaɨoɨ. Afémɨe Augusto llaɨzɨ́raɨnɨ igüéllimo jaɨnaide.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Iemona Adramitio ígobemona áillue nocaedo jáizaidɨcaɨ. Afecae nana Asia énɨe ígobiaɨdo zɨ́jɨcana ja jáizaide. Daje llezica Tesalónica ímɨe Aristarco caɨdo jaide. Tesalónica Macedonia énɨe jofue.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Afe jítɨramoidɨruido Sidón ígobemo dúcɨdɨcaɨ. Afégobemo Julio ɨere caɨmare Páblomo úrite. Iemona Páblona rairuíñeno ie onóigamɨiaɨna uáiduajitade. Afe daɨí ie onóigamɨiaɨna Pablo jitaica raana fecárediaɨoɨ.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Sidón ígobemona jáidɨcaɨ. Jaillano monáillai cɨgɨ idu Chipre jarɨ́fezimo fɨéoicaidɨcaɨ, mei jairifo jɨáɨfodo caɨ ñuitáoicaillamona.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Dɨnómona Cilicia énɨe áɨnodo Panfilia énɨe dɨga baɨdo monaillai cɨ́gɨdo jaitádɨcaɨ. Afe mei Licia énɨemo ite Mira ígobemo zɨ́jɨdɨcaɨ.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dɨnomo llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Alejandríamona bite, Itáliamo jáizaide áillue nocaena cɨ́oizaide. Afécaemo afémɨe caɨna nana jofo orede, afénomona afécaedo caɨ jáillena.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Dɨnómona dɨga irui fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Gnido jofue féɨfenemo dúcɨdɨcaɨ. Mei jairifo naɨ jɨáɨfodo oni caɨ ñuitáoicaillamona monaillai cɨgɨ idu Salmón féɨfenedo jáidɨcaɨ. Ie jira monaillai cɨgɨ idu Creta onido nefícana jáidɨcaɨ.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Afe monaillai fue áɨnodo fɨ́aicana juare jáidɨcaɨ. Ɨcoɨmo Buenos Puertos mámecɨredɨnomo dúcɨdɨcaɨ. Afégobe Lases jofue áɨnori ite.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Jae dɨga iruillaɨ fia fɨ́aicana jáidɨcaɨ. Iemo ja uáicɨmo áɨnozidɨcaɨ. Iemona monaillai cɨ́gɨdo caɨ jaitalle jamánomo jacɨ́rede. Ie jira Pablo íaɨoɨna izire llote;
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 daɨde:
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Mei íadɨ llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma nocáe naama jáiacanafue Pablo daɨnafue baɨmo jeire ote. Daje izói afecae illaɨma daɨna uai llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma jeire ote.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Afégobe uáicɨaɨ úiñollena fɨgo jínoiñede. Ie jira nana comécɨdo daɨdíaɨoɨ: “Nɨbaɨ Fenice ígobemo jáidɨcaɨna fɨgora izoide,” daɨdíaɨoɨ. Afégobe Creta énɨe mona ɨcoɨ dɨbénemo ite. “Afe dɨnomo uáicɨ záillena úiñoitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Afe jɨáɨruido mona átue dɨnena jairifo fɨ́aicana fúuoide. Jira áfemo ɨ́ɨnotiaɨoɨ ruica íaɨoɨ jáitallena. Afemona jáizaidɨcaɨ. Afe Creta énɨe áɨnodo jáidɨcaɨ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Mei íadɨ due afe meífodo rɨírede jairifo caɨ jailla nocáe rɨire ñúitaɨbite. Ua afecae rɨire aiñóicaide.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Mei caɨ jáiacananomo jáinina jira, “Dama jairifo nɨné uigacaɨ,” daɨdíaɨoɨ.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Iemona duera monaillai cɨgɨ idu Clauda jinófenedo jáidɨcaɨ. Dɨnomo jairifo caɨna rɨire fúuoiñede. Ie jira caɨ abɨdo uiga dúecae, fɨ́aicana juare caifo bɨtádɨcaɨ.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Dúecae bɨta meífomo, áillocae jéerie ñécɨgaɨdo rɨire jofo mozɨdɨcaɨ. Afe mei guamáeaɨmo íaɨoɨ bɨ́jɨzai dáɨi jacɨ́ruitiaɨoɨ. Afe guamáeaɨ mámecɨ Sirte. Afe jágɨedo íaɨoɨ ñuite vela daɨna áillue ɨniroi ana zúicoɨdiaɨoɨ, caɨ nocáe fia jairifo fɨ́aicana úillena.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Afe jɨáɨruido afe jairifo rɨire jaiñode. Ie jira íaɨoɨ uiga ráaɨe como fueñe afécaemona monáillaimo dócoɨdiaɨoɨ.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ja daruiámani íllamo nocáe ero táɨjɨna ráanɨaɨ danɨ caɨ ónoɨdo monáillaimo fádoɨdɨcaɨ.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Aféruillaɨdo dɨga irui jitoma naa úcuaɨ dɨga cɨóñena. Dɨnomo afe rɨírede jairifo llavécamɨiaɨ izói duere caɨ fɨnode. Iemona nana jílloillena caɨ comécɨinafuiaɨ nɨné táɨnocaide.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Ja dɨga iruillaɨ güiñeno itɨcaɨ. Ie jira Pablo íaɨoɨ cɨ́gɨmo naidáillano daɨde:
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Mei íadɨ, birui omoɨ jacɨ́ruiñeno iri. Bie nocaena nɨné táɨnocaite mei íadɨ ómoɨmona buna tɨ́iñeite.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Mei ja naɨo Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuemo daɨízaɨbite. Afe Juzíñamuimo jaɨnáidɨmɨedɨcue. Afe izói íemo táɨjɨdɨmɨedɨcue.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Afe oreca abɨ ímɨe cuena daɨde: “Pablo, jacɨ́naiñeno iri. Romano jamánomo ocuídɨllaɨma uícomo náidazaitɨoza. Ie jira o illa ɨ́coɨnia nana nocaedo odo jáidɨnona Juzíñamui tɨ́illɨnomona jíllotaite.” Dɨnó Juzíñamui oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨde.
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Ie jira abɨ́ omoɨ mameri. Juzíñamui uaimo ɨ́ɨnotɨcueza. Ie oreca ie abɨ ímɨe cuena daɨna izói bie caɨ duere zefuíllafuemona ñue jino jáitɨcaɨza. Afe bífuena ñue onódɨcue.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Mei íadɨ benómona daa monaillai cɨgɨ ídumo jairifo caɨna nétaite, —daɨde Pablo.
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Mena semana caɨ jailla meífodo daa naɨo Adria monaillai caɨ illa llezica, rɨírede jairifo meine abɨdo caɨna úioicaide. Iemo dáaferui illa llezica, marinéruaɨ énɨemo caɨ áɨnozillana comécɨdo onódiaɨoɨ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Jira nɨé dɨnó afórede daɨnano facádiaɨoɨ. Facádiaɨoɨmo treinta y seis metros afórede. Nane afe baɨmo dáanomo facádiaɨoɨ. Ja veintisiete metros afórede.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Nofɨ́cɨaɨmo íaɨoɨ ñáijizaillana jacɨ́ruillano moi dɨbécaemona cuatro dɨga nocáe cuinara lloélloicɨ monaillai anamo dotádiaɨoɨ. Afe mei comecɨ jacɨ́ruioicana mona monaille úiñotiaɨoɨ.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Afe llezica afecae marinéruaɨ “Bie áillocaemona mai caɨ botallɨ” danɨ conímana daɨdíaɨoɨ. Afe daɨí íaɨoɨ botácanamona emódomo bɨtaca dúecae ana jáɨnoimo agüínetiaɨoɨ. Afe llezica jɨáɨmacɨna jɨ́fueacana daɨdíaɨoɨ: “Bie dúecaedo áillocae ɨfo dɨbécaemo jɨáɨe cuinara lloélloicɨ dótaitɨcaɨ,” daɨdíaɨoɨ. Daɨí afe nocáe ana agüíniado jɨ́fueriacadiaɨoɨ.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Mei jira Pablo llaɨzɨ́raɨnɨ illáɨmamo naa ie llaɨzɨ́raɨnɨri lluano daɨde:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ie jira llaɨzɨ́raɨnɨ dúecae agüina ñécɨgaɨ jaitádiaɨoɨ, afecae illemo baɨíllena.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Afe monáidemo Pablo íaɨoɨna daɨde:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Izire ómoɨna güitátatɨcue. Afe omoɨ güille jitáirede ñue omoɨ jílloillena. Uafue ómoɨmona buna córobaiñeite. Daje izói omoɨ abɨ́mona mɨnɨ́cana due jiza báɨiñeite.
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Daɨí daɨnano, Pablo daa pan llɨ́ɨnuano nana comɨnɨ eróicana Juzíñamuina “Ɨere fɨgora” daɨde. Daɨí ñiano afe pan dɨtade güite.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Afemona nana náɨreficaidiaɨoɨ. Afe daje llezica jɨáɨno güitíaɨoɨ.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Afe áillocaemo doscientos setenta y seis dɨ́gamɨedɨcaɨ.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Ja íaɨoɨ güíacaga güille güilla meífodo, fɨébide trigo illemo dotádiaɨoɨ, afecae féecocaillena.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Jae monáidemo, afe énɨena onóñediaɨoɨ, mei íadɨ guamaɨ dɨga ñue itɨ́zuguaɨna cɨódiaɨoɨ. Onóñegaza afénomo íaɨoɨ zɨ́jɨzaillena maméritiaɨoɨ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Iemona afecae cuinaina lloélloicɨ igaɨ jaitádiaɨoɨ. Afe lloélloicɨ monáillai anamo fɨébicaide. Afecae datara jaɨrábiaɨ zuitádiaɨoɨ. Afe mei afecae uite ɨniroi ɨfófecaemo caifo jairífomo jóonetiaɨoɨ. Iemona afecae oni guamáemo áɨnozioicaide.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Mei íadɨ mena meine ábɨedo totɨ́nuaɨmo dúcɨdiaɨoɨ. Iemona afecae afénori ite guamáemo bɨ́jɨde. Ɨfófecae afe guamáemo jamánomo rɨire bɨ́jɨde. Mei íadɨ móifecae naɨ ñue faɨrídemo, monaillai bagua nɨné llaizéraga.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Jira afécaemo ite llaɨzɨ́raɨnɨ llavécamɨiaɨ fáiacadiaɨoɨ, “Ɨɨhɨɨ bótaitiaɨoɨ” daɨnano.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Mei íadɨ afe llaɨzɨ́raɨnɨ illaɨma Julio Páblona jíllotaacade. Mei jira íaɨoɨna fatátañede. Jɨáɨfodo ocuide nana ɨ́ɨana onódɨno illedo ɨ́ɨcana raɨre uícomo dúcɨillena.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Jɨáɨmacɨ ɨ́ɨana onóñedɨno afe nocáe lláicoɨzillabɨcɨ emódodo jáitate. Daɨí nana oni fuédamo dúcɨdiaɨoɨ. Afe daɨí ñue jíllodiaɨoɨ.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.