2 Coríntios 5
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs BKJ
1 Ja ñue onódɨcueza, cue caana abɨ are iñeno zabide jofo izoide. Iemo jɨáɨ onódɨcueza, bie cue abɨ táɨnocaille llezica, Juzíñamui cúeɨena monamo zíiñona zábiñeitɨco ja nite; afeco come ónoɨdo níñega.
1 Porque sabemos que, se a nossa casa terrestre deste tabernáculo se dissolver, nós temos um edifício, uma casa eterna nos céus, não feita por mãos, mas por Deus.
2 Uáfueza, cue caana abɨdo cue illa llezica, monamo itɨ́como ɨere cue jáiacana comécɨdo éefɨredɨcue.
2 Pois nisto gememos, desejando ardentemente ser revestidos da nossa casa que é do céu;
3 Afénomo jaiánɨacadɨcue, mei afeco ɨniroi come abɨ jɨ́fua izói, cue joréñona ñue jɨ́foiteza. Afemona come abɨmo iñede joréñona íñeitɨcue.
3 se é que, estando vestidos, não formos achados nus.
4 Bie jofona mameca abɨmo cue illa llezica ɨere zúunaillano comue abɨna izire óiacadɨcue. Mei, bie cue jácaɨe abɨna, ɨniroi come abɨ́mona duíñua izói, cue joréñomona duiñóacañedɨcueza; jɨ́foñega joreño izói íacañedɨcueza. Mei jɨáɨfodo ɨniroi jɨta ízoi, comue cue abɨ cue joréñomo jɨtáacadɨcue. Daɨí cómuena méidoacadɨcue, bie cue táɨnocaite abɨ, comue cue cáaillɨnodo nɨne féitallena.
4 Porque nós que estamos neste tabernáculo gememos, sendo sobrecarregados; não porque queremos ser despidos, mas revestidos, para que a mortalidade seja engolida pela vida.
5 Dama Juzíñamui bie izói abɨ cue méidollena cuena mamede. Iemo birui ie Ñuera Joreño afémɨe cuemo fecade. Afe ie Ñuera Joreño cuemo íllado ñue onódɨcueza, nana Juzíñamui cuemo fecalle ñue llɨ́ɨnoitɨcue.
5 Ora, quem nos moldou para si mesmo foi Deus, que também nos tem dado o penhor do Espírito.
6 Mei áfemona, comue méidoga abɨ cue llɨ́ɨnollena áfena ñue cue onónamona caɨmare ocuíridɨcue. Naɨ bie abɨdo cue illa llezica, onódɨcueza, monamo cue illɨ́comona jino itɨcue. Bie izói daɨna cue Ocuíraɨma dɨga iñédɨcue.
6 Por isso, nós estamos sempre confiantes, sabendo que, enquanto habitamos no corpo, estamos ausentes do Senhor;
7 Afe llezica birui fia cue cɨónafuedo ínidɨcue, mei jɨáɨfodo Juzíñamuimo cue ɨ́ɨnogafuedo íredɨcue.
7 (porque andamos por fé, não por vista);
8 Mei jira uáfuena cue llɨ́ɨnollena ñue cue onónamona caɨmare ocuíridɨcue. Bie cue illa abɨna fáɨcanocaiacadɨcue, monamo jaillano caɨ Ocuíraɨma dɨga cue íllena.
8 nós estamos confiantes, eu digo, e dispostos antes a estar ausentes do corpo, e estar presentes com o Senhor.
9 Ie jira bie énɨemo afémɨe dɨga cue iñena llezica, daje izói afémɨe dɨga cue illa llezica, jaca íena cue ióbitallena jamánomo nɨ́cɨdotɨcue.
9 Portanto, nós trabalhamos para, quer presentes ou ausentes, possamos ser aceitos por ele.
10 Mei comɨnɨ fɨnócafue Cristo rɨire jɨcánoranomo nana caɨ afénomo ácataredɨcaɨza. Afénomo illa dɨ́gamɨe bínɨemo illa abɨdo íaɨoɨ fɨ́nua dɨeze, nɨbaɨ ñúefue nɨbaɨ fɨénidɨfue, áfeze jɨrídoitiaɨoɨ.
10 Porque todos devemos comparecer diante do tribunal de Cristo, para que cada um possa receber as coisas feitas no seu corpo, segundo o que tiver feito, se é bom ou ruim.
11 Ie jira afe naga come Juzíñamui rɨire jɨcánollemo ñue jacɨ́ruioicana comecɨ facádɨcue. Afemo cue comécɨillamona naga cómena Juzíñamui llógamo jiéruitaacadɨcue. Mei íadɨ cue illáfuena Juzíñamui onode. Afe izói cue ñue illáfuena omoɨ onóillemo ocuíridɨcue.
11 Conhecendo, portanto, o temor do Senhor, persuadimos os homens; mas somos manifestos a Deus; e eu confio também que somos feitos manifestos nas vossas consciências.
12 Dáanomo dama ñue cue illáfuedo úriñedɨcue. Mei jɨáɨfodo cuedo caɨmare omoɨ úrillena bie izói ómoɨna daɨdɨcue. Afemona jínoidɨfuedo abɨ́ ɨ́ɨnotɨno uai omoɨ ollɨ́uai íteza. Afémacɨ jofo comécɨmo itɨ́fuena náfueñediaɨoɨ.
12 Porque não nos recomendamos novamente a vós, mas damo-vos ocasião de vos gloriardes de nós, para que tenhais algo a responder àqueles que se gloriam na aparência e não no coração.
13 Mei nɨbaɨ comɨ́nɨmona dáarie cuena daɨna izói, uáɨritaidɨmɨe izói itɨcue íadɨ, Juzíñamui íena daɨí itɨcue. Mei jɨáɨfodo uáɨritaiñedɨcueza ñue omoɨ íllena canódɨcue.
13 Pois, se estamos loucos, é para Deus; e, se estamos sóbrios, é por vossa causa.
14 Mei ñue onódɨcaɨza dama Cristo daɨnámɨe nana comɨnɨ meífomo tɨ́ide. Afe caɨna ie izíruillamo comécɨillano, nana afémɨemo ɨ́ɨnotɨno íaɨoɨ fɨénidɨfuiaɨ tɨ́idena mámiano áfena fáɨcanocaidiaɨoɨ. Afemo cue comécɨillado Cristo caɨna izíruilla ñúefuena cuena izire llócaitate, ñue omoɨ íllena. (Daje izói bie Cristo caɨna izíruilla, ñue illáfuedo cue jáillena cuena ocuíoideza.)
14 Porque o amor de Cristo nos constrange, porque assim nós julgamos: Que, se um morreu por todos, então todos morreram;
15 Uáfueza, Cristo nana comɨnɨ meífomo tɨ́ide, nana cáadɨno danɨ íaɨoɨ jitailla izói íñeillena; mei jɨáɨfodo, afémacɨ dɨbénedo tɨ́illano meine cáadɨmɨe Cristo comecɨ jitailla izói íaɨoɨ íllena.
15 e ele morreu por todos, para que os que vivem não vivam daqui em diante para si, mas para aquele que morreu por eles e ressuscitou.
16 Ie jira bínɨe comɨnɨ jínoidɨfuedo comecɨ faca izói, nɨno bumo comecɨ facáñedɨcue. Mei naui uícodo Crístomo bínɨe comɨnɨ comecɨ faca izói, comecɨ facádɨcue, mei íadɨ ja birui daɨí afémɨemo comecɨ facáñedɨcue.
16 Portanto, daqui por diante, sabemos que não somos homens segundo a carne. Sim, embora tenhamos conhecido Cristo segundo a carne, contudo agora já não o conhecemos mais.
17 Mei daɨí, Crístomo dájena jaɨnáitagamɨe comue cómena jaide. Jaiai ie illáfuiaɨ fɨénocaillano nágafuiaɨ cómofuiaɨna méidoga.
17 Portanto, se algum homem está em Cristo, ele é uma nova criatura; as coisas velhas são passadas; eis que, todas as coisas se tornaram novas.
18 Nana bífuiaɨ Juzíñamui mámiamona Juzíñamui dama afémɨemona Crístodo meine caɨmare cuena uáidote, íemo jɨáɨ nana comɨnɨ afémɨemo meine caɨmare úritallena cuena ocuíñocaide.
18 E todas as coisas são de Deus, o qual nos reconciliou consigo mesmo por Jesus Cristo e nos deu o ministério da reconciliação;
19 Bie izói daɨíacana: Juzíñamui ie Jitó Crístodo nana comɨ́nɨna íena meine caɨmare uáidotade. Aféruimo, comɨnɨ fɨnoca fɨénidɨfue féitano caɨmare íaɨoɨna uáidote. Afe dáruido Juzíñamui meine comɨ́nɨna caɨmare uáiduafue oni lluájillena cuena jóonenocaide.
19 a saber, Deus estava em Cristo, reconciliando consigo o mundo, não lhes imputando as suas transgressões, e confiou em nós a palavra da reconciliação.
20 Afemona Cristo íena uai llotɨ́nona ómoɨmo bitɨcue. Ie jira birui ómoɨna cue daɨna uai, dama Juzíñamui ómoɨmo cuedo jɨcaca uai izoide. Mei jira Cristo dɨbénedo ómoɨmo izire jɨcádɨcue. Mai, meine abɨdo Juzíñamui caɨmare uáidori.
20 Agora então nós somos embaixadores de Cristo, como se Deus vos suplicasse por nós. Nós oramos, em nome de Cristo, que vos reconcilieis com Deus.
21 Afe Cristo jaca ɨ́aɨfuena fɨnóñede. Mei íadɨ caɨ meífomo Juzíñamui afémɨena fɨénidɨfuiaɨredɨmɨe izói duere fɨnode. Daɨí íena fɨnode, Juzíñamui anamo ñue jaɨ́cɨna illáfuemo caɨ íllena; mei ie ñue illa izói caɨ íllena Juzíñamui jitáideza.
21 Porque aquele que não conheceu pecado, ele o fez pecado por nós, para que fôssemos feitos justiça de Deus nele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.