2 Coríntios 12
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs VC
1 Dáamɨe dama abɨdo caɨmare úria mɨnɨ́cana oñede. Ie úrilla jɨáɨe raamo ráifiñede. Afefue ñue onódɨcue ia, caɨ Ocuíraɨma nɨcaɨ anado cuemo ácataga raa jino llóredɨcue. Afe llezica uícodo naɨ buna ónoñegafuiaɨ cuemo llote.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Afe cuemo ácataruimona ja catorce fɨmona jaide. Aféruimo Crístomo cue jaɨnáinamona caifo tercera monamo Jesucristo illámonamo uigacue. Onóñegaza nɨbaɨ caana abɨdo uigacue, nɨbaɨ ɨ́eizɨnino uigacue. Afe dama Juzíñamui onoiga.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Cue úinaruimo nɨbaɨ abɨ́ dɨga uigacue, nɨbaɨ daa cue joreño úina, áfena onóñedɨcueza; dama Juzíñamui onoiga.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Juzíñamuimo ɨ́ɨnote tɨ́idɨno jáillɨnomo uigacue. Afénomo Juzíñamuimona dama cuemo duide ebírede uáillaɨna cacádɨcue; afe uáillaɨdo Juzíñamui rairuídeza birui úrinidɨcue.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Afe cuemo ácataga raado abɨna ɨ́ɨnoredɨcue, mei íadɨ áfedo abɨna ɨ́ɨnoñeitɨcue. Dama cue abɨna ɨ́ɨnoñeitɨcue. Mei jɨáɨfodo cue maɨríñenado ñue cue úrillena ɨere gáɨdɨcue.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Mei dama abɨdo cue úriacaniadɨ, afe abɨna onóñeno úrilla izóiñede, mei jaɨ́cɨna uáfuena úritɨcue. Mei íadɨ áfedo úriñeitɨcue, mei cue cɨona izói comɨnɨ cuemo comécɨillena jitáidɨcueza. Afe izói cúemona íaɨoɨ cacana izói áfeze cuemo íaɨoɨ comécɨillena jitáidɨcue. Afe baɨmo aillo jɨáɨforie cuemo íaɨoɨ comécɨillena jítaiñedɨcue.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Afe cuemo jino onótaga raa ɨere jamánomo ebire cɨoide. Ie jira áfedo jamánomo abɨna cue ɨ́ɨnoñeillena, duere zefuítagacue. Afe duere cue zéfuilla come abɨmo eedo llúina izoide. Afe eedo, Taɨfe come izi cácatate raa izói, cuena duere fɨ́nuaɨbite.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Bie duere cue zefuilla raa caɨ Ocuíraɨma oni oréllena dacaiñoámani íemo jɨcádɨcue.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Mei íadɨ caɨ Ocuíraɨma cuena daɨde: Cuemo ite o cue cáɨmadofɨrena nana omo comuide duere zefuilla o ocuíllena ñue cánoite. Mei daa come náɨnina llezica, cuemo ite ñuera rɨ́ino afémɨedo ñue jino ácatarede,” daɨde. Ie jira cuena náɨnitade raari ióbidɨcue, afe daɨí Crístomo ite rɨ́ino cuedo jino ácatallena.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Mei jira cue náɨninari ióbidɨcue, íemo comɨnɨ cuena báiñuari ióbidɨcue. Daje izói raana cue jitáillari ióbidɨcue. Afe izói cue duere íaɨoɨ fɨnóacanari ióbidɨcue. Iemo Cristo ɨ́coɨnia féiredɨfuiaɨ cuemo comuíllari ióbidɨcue. Mei jamánomo íaɨoɨ cuena uáitaacana llezica, afe llezica Juzíñamui cue cánuado comécɨna jamánomo íocɨredɨmɨena jáidɨcueza.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Dama cue abɨ ífuedo cue úricaillamona uáɨritaidɨmɨena jáidɨcue; mei íadɨ daɨí cue úrillena cuena ocuíoide izói itɨ́omoɨ. Mei danɨ omoɨ ja birui cuedo ñue úriredɨomoɨ; mei ráifiñedɨcue ia, omoɨ cɨ́gɨdo jaide Cristo óreñega jamánomoidɨno jofófenemo ráifiñedɨcueza.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Naui omoɨ cɨ́gɨdo járitaiñeno fɨ́aicana táɨjɨdɨcue. Afe cue táɨjɨcaillaruimo jɨáɨena onótate raana fɨnódɨcue naa cɨóraɨnina ráanɨaɨri. Afe dáaruido ebire cáɨmacaitate ráanɨaɨna fɨnódɨcue, nana bífuiaɨdo Cristo ua orécamɨedɨcue daɨíllena.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Jɨáɨe Jesumo jaɨnáidɨno cɨ́gɨri cue illa llezica, cue jitaica raana raiñódɨcue; mei íadɨ omoɨ cɨ́gɨri afe izói iñédɨcue. Daa bífuedo jɨáɨe ɨ́ɨnotɨno jofófenemo ómoɨmo comécɨidɨcue. Afe ómoɨmo cue raiñóñena dɨbénedo ómoɨmo fɨeni cacáiadɨ áfemona meine caɨmare cue uáidori.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Ja birui dacaiñoámani omoɨ cue eróizaɨbillena fɨnóbidɨcue. Iemo omoɨ cɨ́gɨmo cue íllena ómoɨmo juare fɨ́noñeitɨcue; mei ómoɨmo ite úcube cúeɨena máiñuaɨbiñeitɨcueza. Mei jɨáɨfodo danɨ omoɨ Juzíñamuimo ñue jaɨnáitallena bíitɨcue. Mei uafue, éicomɨnɨ úruiaɨ íena úcubena ofítarena. Uruiaɨ ie moo íena ofítanide.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Omoɨ comecɨ ñue íllena dama cuemo ite dɨga caɨmare fúitaitɨcue. Daje izói ómoɨri cuemo ite máɨriena jeruíñeno fúitaitɨcue. Omoɨna jamánomo cue izíruiadɨ ¿afe ɨbana meita omoɨ jofófenemo cuena izíruiredɨomoɨ? Daɨítañede mei íadɨ birui afe izói ómoɨmona dáarie cuena daɨí fɨnódiaɨoɨ.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Nana ómoɨna cue llótaiduaɨbiñedɨcue. Afena ñue faɨríotɨomoɨ; mei íadɨ afe méifomo dámɨerie jɨáɨfodo daɨdíaɨoɨ: “Irebaimo jiita izói caɨna bífuiano úcube ote,” daɨdíaɨoɨ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Naui ómoɨmo cue orécamacɨmona, ¿meita cuemo izájillena dámɨe ómoɨna bífuiano úcube ote? ¡Oñede!
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Omoɨ méiñuaillena Tito izire jɨcádɨcue. Afémɨedo daa jɨáɨe ama orédɨcue. ¿Meita afe Tito úcube óllena ómoɨna jɨ́fuete? ¡Daɨítañede! Tito, ie nabai, íemo cue, cue macáfɨrena izói, daje izói nana macádɨcaɨ, ¿ero ua? Dájena ñue comécɨillado táɨjɨfɨredɨcaɨza, ¿ero ua?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 “Caɨdo abɨ rɨ́idotɨo,” nɨbaɨ caɨna comécɨdo daɨdɨ́omoɨ. Mei íadɨ afe izói jóiñede. Mei jɨáɨfodo Juzíñamui eróicana Crístomo jaɨnáitagamɨe izói úritɨcaɨ. Mei cue izíruiga ámatɨaɨdɨomoɨza, nana bie izói cue daɨna omoɨ comecɨ Juzíñamui dɨbénedo ñue móonaillena llotɨcue.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Mei omoɨ dɨné cue bille llezica cue comecɨ óiacana izói iñédɨomoɨ cue cɨ́oizaɨbillena jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe ɨbana omoɨ comecɨ óiacana izói iñédɨcue cue omoɨ baizájillena jacɨ́ruitɨcue. Iemo dájena ñue omoɨ jaɨnáiñenamo jacɨ́ruitɨcue. Daje izói omoɨ ɨ́ɨradoifɨrenamo jacɨ́ruitɨcue; íemo jɨáɨmana omoɨ ícɨfɨrenamo jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe llezica jɨáɨmana duéruiñeno danɨ abɨ́ omoɨ úicoficaillari jacɨ́ruitɨcue. Iemo jɨáɨma uaita uai omoɨ llófɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Iemo jɨáɨmacɨ jánari omoɨ úrifɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Daje izói fɨeni abɨ́ omoɨ ɨ́ɨnofɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Iemo ocuícana náfueñedɨno izói fɨeni ebena omoɨ ífɨrenari jacɨ́ruitɨcue.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Iemo jɨáɨ uire omoɨ cue éroizaɨbille llezica omoɨ daɨí íllari cue Juzíñamui ómoɨdo cuena meáidaitalleri jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe llezica nɨbaɨ aillo ómoɨri cue éeiari jacɨ́ruitɨcue, mei jaiai nɨnómona dɨga fɨénidɨfuiaɨ omoɨ fɨ́nuari éedɨcueza. Mei ómoɨmona aillo naɨ íaɨoɨmo ite ɨ́aɨfuiaɨ féitañediaɨoɨza. Daje izói íaɨoɨmo ite jɨruífuena fáɨcanocaiñediaɨoɨ, íemo íaɨoɨ comécɨna jɨ́ɨrioide fɨeni fɨnócafuiaɨ oni nɨne féitañediaɨoɨ.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.