2 Coríntios 12
Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARIB
1 Dáamɨe dama abɨdo caɨmare úria mɨnɨ́cana oñede. Ie úrilla jɨáɨe raamo ráifiñede. Afefue ñue onódɨcue ia, caɨ Ocuíraɨma nɨcaɨ anado cuemo ácataga raa jino llóredɨcue. Afe llezica uícodo naɨ buna ónoñegafuiaɨ cuemo llote.
1 É necessário gloriar-me, embora não convenha; mas passarei a visões e revelações do Senhor.
2 Afe cuemo ácataruimona ja catorce fɨmona jaide. Aféruimo Crístomo cue jaɨnáinamona caifo tercera monamo Jesucristo illámonamo uigacue. Onóñegaza nɨbaɨ caana abɨdo uigacue, nɨbaɨ ɨ́eizɨnino uigacue. Afe dama Juzíñamui onoiga.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos {se no corpo não sei, se fora do corpo não sei; Deus o sabe} foi arrebatado até o terceiro céu.
3 Cue úinaruimo nɨbaɨ abɨ́ dɨga uigacue, nɨbaɨ daa cue joreño úina, áfena onóñedɨcueza; dama Juzíñamui onoiga.
3 Sim, conheço o tal homem {se no corpo, se fora do corpo, não sei: Deus o sabe},
4 Juzíñamuimo ɨ́ɨnote tɨ́idɨno jáillɨnomo uigacue. Afénomo Juzíñamuimona dama cuemo duide ebírede uáillaɨna cacádɨcue; afe uáillaɨdo Juzíñamui rairuídeza birui úrinidɨcue.
4 que foi arrebatado ao paraíso, e ouviu palavras inefáveis, as quais não é lícito ao homem referir.
5 Afe cuemo ácataga raado abɨna ɨ́ɨnoredɨcue, mei íadɨ áfedo abɨna ɨ́ɨnoñeitɨcue. Dama cue abɨna ɨ́ɨnoñeitɨcue. Mei jɨáɨfodo cue maɨríñenado ñue cue úrillena ɨere gáɨdɨcue.
5 Desse tal me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Mei dama abɨdo cue úriacaniadɨ, afe abɨna onóñeno úrilla izóiñede, mei jaɨ́cɨna uáfuena úritɨcue. Mei íadɨ áfedo úriñeitɨcue, mei cue cɨona izói comɨnɨ cuemo comécɨillena jitáidɨcueza. Afe izói cúemona íaɨoɨ cacana izói áfeze cuemo íaɨoɨ comécɨillena jitáidɨcue. Afe baɨmo aillo jɨáɨforie cuemo íaɨoɨ comécɨillena jítaiñedɨcue.
6 Pois, se quiser gloriar-me, não serei insensato, porque direi a verdade;
7 Afe cuemo jino onótaga raa ɨere jamánomo ebire cɨoide. Ie jira áfedo jamánomo abɨna cue ɨ́ɨnoñeillena, duere zefuítagacue. Afe duere cue zéfuilla come abɨmo eedo llúina izoide. Afe eedo, Taɨfe come izi cácatate raa izói, cuena duere fɨ́nuaɨbite.
7 E, para que me não exaltasse demais pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de que eu não me exalte demais;
8 Bie duere cue zefuilla raa caɨ Ocuíraɨma oni oréllena dacaiñoámani íemo jɨcádɨcue.
8 acerca do qual três vezes roguei ao Senhor que o afastasse de mim;
9 Mei íadɨ caɨ Ocuíraɨma cuena daɨde: Cuemo ite o cue cáɨmadofɨrena nana omo comuide duere zefuilla o ocuíllena ñue cánoite. Mei daa come náɨnina llezica, cuemo ite ñuera rɨ́ino afémɨedo ñue jino ácatarede,” daɨde. Ie jira cuena náɨnitade raari ióbidɨcue, afe daɨí Crístomo ite rɨ́ino cuedo jino ácatallena.
9 e ele me disse: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. Por isso, de boa vontade antes me gloriarei nas minhas fraquezas, a fim de que repouse sobre mim o poder de Cristo.
10 Mei jira cue náɨninari ióbidɨcue, íemo comɨnɨ cuena báiñuari ióbidɨcue. Daje izói raana cue jitáillari ióbidɨcue. Afe izói cue duere íaɨoɨ fɨnóacanari ióbidɨcue. Iemo Cristo ɨ́coɨnia féiredɨfuiaɨ cuemo comuíllari ióbidɨcue. Mei jamánomo íaɨoɨ cuena uáitaacana llezica, afe llezica Juzíñamui cue cánuado comécɨna jamánomo íocɨredɨmɨena jáidɨcueza.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco, então é que sou forte.
11 Dama cue abɨ ífuedo cue úricaillamona uáɨritaidɨmɨena jáidɨcue; mei íadɨ daɨí cue úrillena cuena ocuíoide izói itɨ́omoɨ. Mei danɨ omoɨ ja birui cuedo ñue úriredɨomoɨ; mei ráifiñedɨcue ia, omoɨ cɨ́gɨdo jaide Cristo óreñega jamánomoidɨno jofófenemo ráifiñedɨcueza.
11 Tornei-me insensato; vós a isso me obrigastes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos demais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Naui omoɨ cɨ́gɨdo járitaiñeno fɨ́aicana táɨjɨdɨcue. Afe cue táɨjɨcaillaruimo jɨáɨena onótate raana fɨnódɨcue naa cɨóraɨnina ráanɨaɨri. Afe dáaruido ebire cáɨmacaitate ráanɨaɨna fɨnódɨcue, nana bífuiaɨdo Cristo ua orécamɨedɨcue daɨíllena.
12 Os sinais do meu apostolado foram, de fato, operados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e milagres.
13 Jɨáɨe Jesumo jaɨnáidɨno cɨ́gɨri cue illa llezica, cue jitaica raana raiñódɨcue; mei íadɨ omoɨ cɨ́gɨri afe izói iñédɨcue. Daa bífuedo jɨáɨe ɨ́ɨnotɨno jofófenemo ómoɨmo comécɨidɨcue. Afe ómoɨmo cue raiñóñena dɨbénedo ómoɨmo fɨeni cacáiadɨ áfemona meine caɨmare cue uáidori.
13 Pois, em que fostes feitos inferiores às outras igrejas, a não ser nisto, que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me esta injustiça.
14 Ja birui dacaiñoámani omoɨ cue eróizaɨbillena fɨnóbidɨcue. Iemo omoɨ cɨ́gɨmo cue íllena ómoɨmo juare fɨ́noñeitɨcue; mei ómoɨmo ite úcube cúeɨena máiñuaɨbiñeitɨcueza. Mei jɨáɨfodo danɨ omoɨ Juzíñamuimo ñue jaɨnáitallena bíitɨcue. Mei uafue, éicomɨnɨ úruiaɨ íena úcubena ofítarena. Uruiaɨ ie moo íena ofítanide.
14 Eis que pela terceira vez estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei pesado, porque não busco o que é vosso, mas sim a vós; pois não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Omoɨ comecɨ ñue íllena dama cuemo ite dɨga caɨmare fúitaitɨcue. Daje izói ómoɨri cuemo ite máɨriena jeruíñeno fúitaitɨcue. Omoɨna jamánomo cue izíruiadɨ ¿afe ɨbana meita omoɨ jofófenemo cuena izíruiredɨomoɨ? Daɨítañede mei íadɨ birui afe izói ómoɨmona dáarie cuena daɨí fɨnódiaɨoɨ.
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas. Se mais abundantemente vos amo, serei menos amado?
16 Nana ómoɨna cue llótaiduaɨbiñedɨcue. Afena ñue faɨríotɨomoɨ; mei íadɨ afe méifomo dámɨerie jɨáɨfodo daɨdíaɨoɨ: “Irebaimo jiita izói caɨna bífuiano úcube ote,” daɨdíaɨoɨ.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Naui ómoɨmo cue orécamacɨmona, ¿meita cuemo izájillena dámɨe ómoɨna bífuiano úcube ote? ¡Oñede!
17 Porventura vos explorei por algum daqueles que vos enviei?
18 Omoɨ méiñuaillena Tito izire jɨcádɨcue. Afémɨedo daa jɨáɨe ama orédɨcue. ¿Meita afe Tito úcube óllena ómoɨna jɨ́fuete? ¡Daɨítañede! Tito, ie nabai, íemo cue, cue macáfɨrena izói, daje izói nana macádɨcaɨ, ¿ero ua? Dájena ñue comécɨillado táɨjɨfɨredɨcaɨza, ¿ero ua?
18 Exortei a Tito, e enviei com ele o irmão. Porventura Tito vos explorou? Não andamos porventura no mesmo espírito? Não seguimos as mesmas pegadas?
19 “Caɨdo abɨ rɨ́idotɨo,” nɨbaɨ caɨna comécɨdo daɨdɨ́omoɨ. Mei íadɨ afe izói jóiñede. Mei jɨáɨfodo Juzíñamui eróicana Crístomo jaɨnáitagamɨe izói úritɨcaɨ. Mei cue izíruiga ámatɨaɨdɨomoɨza, nana bie izói cue daɨna omoɨ comecɨ Juzíñamui dɨbénedo ñue móonaillena llotɨcue.
19 Há muito, de certo, pensais que nos estamos desculpando convosco. Perante Deus, falamos em Cristo, e tudo isto, amados, é para vossa edificação.
20 Mei omoɨ dɨné cue bille llezica cue comecɨ óiacana izói iñédɨomoɨ cue cɨ́oizaɨbillena jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe ɨbana omoɨ comecɨ óiacana izói iñédɨcue cue omoɨ baizájillena jacɨ́ruitɨcue. Iemo dájena ñue omoɨ jaɨnáiñenamo jacɨ́ruitɨcue. Daje izói omoɨ ɨ́ɨradoifɨrenamo jacɨ́ruitɨcue; íemo jɨáɨmana omoɨ ícɨfɨrenamo jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe llezica jɨáɨmana duéruiñeno danɨ abɨ́ omoɨ úicoficaillari jacɨ́ruitɨcue. Iemo jɨáɨma uaita uai omoɨ llófɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Iemo jɨáɨmacɨ jánari omoɨ úrifɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Daje izói fɨeni abɨ́ omoɨ ɨ́ɨnofɨrenari jacɨ́ruitɨcue. Iemo ocuícana náfueñedɨno izói fɨeni ebena omoɨ ífɨrenari jacɨ́ruitɨcue.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos ache quais eu vos quero, e que eu seja achado por vós qual não me quereis; que de algum modo haja contendas, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Iemo jɨáɨ uire omoɨ cue éroizaɨbille llezica omoɨ daɨí íllari cue Juzíñamui ómoɨdo cuena meáidaitalleri jacɨ́ruitɨcue. Iemo afe llezica nɨbaɨ aillo ómoɨri cue éeiari jacɨ́ruitɨcue, mei jaiai nɨnómona dɨga fɨénidɨfuiaɨ omoɨ fɨ́nuari éedɨcueza. Mei ómoɨmona aillo naɨ íaɨoɨmo ite ɨ́aɨfuiaɨ féitañediaɨoɨza. Daje izói íaɨoɨmo ite jɨruífuena fáɨcanocaiñediaɨoɨ, íemo íaɨoɨ comécɨna jɨ́ɨrioide fɨeni fɨnócafuiaɨ oni nɨne féitañediaɨoɨ.
21 e que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe perante vós, e chore eu sobre muitos daqueles que dantes pecaram, e ainda não se arrependeram da impureza, prostituição e lascívia que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.