Neemias 4
Sech Hadròih (HRE) vs NAA
1 Jò San-ba-lat hìa nhèn ha'naoq hlài panàt phôq, haq nòih dìq jaq, haq capoch jù mangai Yothaiq.
1 Quando Sambalate ouviu que nós estávamos reconstruindo a muralha, ficou irado e indignado, e começou a zombar dos judeus.
2 Haq capoch jang ngìa oh daq haq wa lình Sa-ma-ri 'màng cô: “ 'Bài mangai Yothaiq ìuq hamoq aih broq cleq? Wì tình ca broq hlài 'mòh? Wì haq tình dèch am ngè tadreo 'mòh? Ta mòiq hì wì haq broq nui gêh 'mòh? Wì haq jah yŏc hmu ma khoi 'bìq ùnh cheo enh nòi ùc aròm, èh wì haq broq loh hlài hmu 'mòh?”
2 Na presença de seus irmãos e do exército de Samaria ele disse: — O que é que esses judeus fracos estão fazendo? Vocês vão permitir que eles continuem? Será que vão oferecer sacrifícios? Pensam que podem acabar a obra num só dia? Será que as pedras que foram queimadas poderão renascer daqueles montões de pó?
3 Tôbia mangai Amôn yòng haten ti haq, capoch tam: “Joq 'màng aih Panàt xam hmu 'bài mangai cô broq 'mòh? Tàng chôn heo tŏc ti 'nhèq, panàt aih xôq tacro!”
3 Tobias, o amonita, estava com Sambalate e disse: — Mesmo que reconstruam, se vier uma raposa, derrubará aquela muralha de pedras!
4 Boc Plình nhèn ôi! Xìn tamàng, taiq nhèn 'bìq wì khìn đac. Xìn Ìh ùc hlài bìac camaih aih ta gàu wì haq, èh 'mùt wì haq broq hanùm ta mòiq gùng ma rùp mangai broq hapŏng.
4 “Ouve, ó nosso Deus, pois estamos sendo desprezados. Faze com que o seu desprezo recaia sobre a cabeça deles, e faze com que sejam despojo numa terra de cativeiro.
5 Apaq gahnàp bìac ngang dù da wì haq. Apaq xùt hreo tôiq lôi wì haq ŏi jang ngìa Chuaq; ma jah 'màng aih wì haq khoi taleoq ca Chuaq ŏi jang ngìa 'bài thòq.
5 Não encubras a sua iniquidade, e que o pecado deles não seja apagado diante de ti, pois te provocaram à ira na presença dos construtores.”
6 'Màng aih, nhèn broq hlài panàt phôq. Dìq ca panàt khoi ta'mŏt ca dabau dudan ca phôq, ha'nhèq khoi jah mòiq ha'ne, ma jah 'màng aih mangai jàn broq dìq jaq nhet.
6 Assim, reconstruímos a muralha. E toda a muralha foi acabada até a metade da sua altura, porque o povo tinha ânimo para trabalhar.
7 Jò San-ba-lat, Tôbia, 'bài mangai Aràp, jàn Amôn wa jàn Achđôt hìa bìac ha'naoq hlài panàt phôq Jê-ru-sa-lem rìm nòi hlùh raliang, hi khoi jah broq xìa hlài, wì haq loh nòih dìq jaq.
7 Mas, quando Sambalate, Tobias, os árabes, os amonitas e os asdoditas ouviram que a reparação das muralhas de Jerusalém ia adiante e que já se começavam a fechar-lhe as brechas, ficaram muito irados.
8 Tajòi 'mòi dìq ca wì pacliac ca dabau trùh đòiq tajêh ca Jê-ru-sa-lem wa baxrùq bìac manhài ta jàn.
8 Todos se ajuntaram de comum acordo para virem atacar Jerusalém e criar confusão ali.
9 Mahaq nhèn waiq khàn ca Boc Plình, wa taiq wì aih, nhèn am mangai gòm rap ngan wì dahì damang.
9 Porém nós oramos ao nosso Deus e, como proteção, pusemos guarda contra eles, de dia e de noite.
10 Ta jò aih i mangai Juđa doi: “Padren da 'bài mangai ma tòng khoi ìuq. I gech raliang bàc dìq jaq ma phai ta'mroq hlài, 'màng leq bèn nui broq gêh panàt cô?”
10 Então os que estavam em Judá disseram: — Os carregadores já não têm mais forças, e os escombros são muitos. Nós mesmos não seremos capazes de reconstruir a muralha.
11 'Bài mangai ma tagit ca nhèn doi 'màng cô: “Wì haq ùh loq wa ùh hnoq cleq trùh jò bèn lam mùt ta wì haq hi jêh đac wì haq, đòiq wì haq atàt ca broq.”
11 Os nossos inimigos diziam entre si: “Eles não ficarão sabendo nem verão nada, até que entremos no meio deles e os matemos. E assim vamos fazer com que a obra pare.”
12 Jàn Juđa ma ŏi haten ca wì mangai tagit trùh doi ca nhèn loi 10 yàng 'màng cô: “ 'Bài mangai tagit èh lam trùh enh pôn pah.”
12 Os judeus que habitavam na vizinhança deles nos disseram dez vezes: “De todos os lugares onde moram, eles nos atacarão.”
13 Èh au thê mangai gòm rap ta nòi ha'neq ŏi enh cloh panàt phôq nòi halaih; hi khoi au đòiq tang cadraq mangai jàn yòng wê chang gùm, jaoq wa panenh.
13 Então pus o povo, por famílias, nos lugares baixos e abertos, por detrás da muralha, com as suas espadas, as suas lanças e os seus arcos.
14 Jò au ngan hnoq wì yùq crè, au yòng anoi ca 'bài mangai gù craq, 'bài cwan càn wa 'bài mangai jàn 'màng cô: “Apaq crè ca wì; hmàng trùh ca Chuaq bèn, Haq i cwìang itai dìq dŏng, 'màng aih, pì tajêh am dìq ca oh daq; am dìq ca con calô con cadrì, am dìq ca mai wa ca hnem cla beq!”
14 Depois de fazer uma inspeção, levantei-me e disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: — Não tenham medo deles. Lembrem-se do Senhor, grande e temível, e lutem pelos seus irmãos, seus filhos, suas filhas, pelas mulheres e pela casa de vocês.
15 Jò 'bài mangai ma tagit ca nhèn hìa nhèn khoi loq ca bìac wì haq, wa Boc Plình khoi broq manhài đac trong ta pađim wì haq, dìq dŏng ca nhèn, rìm tang ngai wìh hlài broq hòm panàt phôq.
15 Quando os nossos inimigos ouviram que nós já sabíamos disso e que Deus tinha frustrado o plano deles, voltamos todos nós para a muralha, cada um à sua obra.
16 Pàng hì aih, mòiq 'nah ngai yòng broq, mòiq 'nah wê khìan, jaoq, panenh wa eo xam mem ta rada. 'Bài cwan càn dìq yòng gòm rap ti cloh mangai broq hlài panàt.
16 Daquele dia em diante, metade dos meus homens trabalhava na obra, e a outra metade empunhava lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam por trás de toda a casa de Judá
17 'Bài mangai thòq broq panàt phôq wa 'bài mangai ti 'nhon ngè broq mòiq pah tì broq bìac, èh mòiq apah tì wê ranac tajêh.
17 que reconstruía a muralha. Os carregadores, que por si mesmos tomavam as cargas, cada um com uma das mãos fazia a obra e com a outra segurava a arma.
18 'Bài mangai ma broq, dìq i chang gùm bac ti ca'nam jò wì broq; èh mangai ma hlôi ken yòng ŏi ti au.
18 Os construtores, cada um trazia a sua espada na cintura, enquanto construíam. O que tocava a trombeta estava ao meu lado.
19 Au anoi ca 'bài mangai gù craq, 'bài cwan càn wa 'bài mangai jàn 'màng cô: “Bìac broq bàc wa ŏi dùnh, bèn broq bìac ta panàt, ep lah dabau mangai cô hangai ca mangai tau.
19 Eu disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: — Grande e extensa é a obra, e nós estamos espalhados na muralha, longe uns dos outros.
20 Jang leq pì tàng bàu ken, èh pì tagop ŏi ta aih; Boc Plình bèn jah tajêh thai ca bèn.”
20 No lugar em que ouvirem o som da trombeta, ali reúnam-se em volta de nós. O nosso Deus lutará por nós.
21 Nhèn broq bìac 'màng aih; mòiq 'nah mangai wê jaoq yòng gòm rap enh jò xrŏih xroq trùh jò halŏng loh daxèq.
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade empunhava as lanças desde o raiar do dia até o anoitecer.
22 Trom jò aih au doi ca mangai jàn 'màng cô: “Rìm ngai xam cla xam mangai broq, damang ep ŏi hlài ta phôq Jê-ru-sa-lem, đòiq gòm rap damang wa broq bìac dahì.”
22 Também nesse mesmo tempo eu disse ao povo: — Cada um de vocês fique em Jerusalém com o seu servo, para que de noite nos sirvam de guarda e de dia trabalhem.
23 'Màng aih, au, oh daq au, 'bài hapŏng au, 'bài lình gòm rap ma tiaq au, ùh i ca mangai leq ma lêh đòiq dèh eo; rìm ngai dìq i dèh ranac tajêh ti ca'nam pah 'ma.
23 Nem eu, nem os meus irmãos, nem os meus servos, nem os homens da guarda que me seguiam tirávamos as nossas roupas, nem mesmo para dormir; cada um se deitava com as armas à sua direita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.