Juízes 19

Sech Hadròih (HRE) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jò aih, jàn Is-ra-ên ùh i ca bùa.
1 Naqueles dias, em que não havia rei em Israel, houve um homem levita, que, peregrinando nos lados da região montanhosa de Efraim, tomou para si uma concubina de Belém de Judá.
2 Mahaq mai haq tango ca wì, hi khoi cađac dèh ŏng hlài dèh ta hnem baq ŏi 'Bêt-lê-hem, gùng Juđa. Haq ŏi ta aih jah pôn khê.
2 Porém ela se irritou com ele e, deixando-o, voltou para a casa de seu pai, em Belém de Judá, onde ficou durante uns quatro meses.
3 Ŏng haq lam trùh ta aih yŏc bàu lem rangot padô dèh mai hlài. Ŏng haq wê baiq toq lùa wa mòiq ngai hapŏng. Mai haq adràc dèh ŏng mùt dèh ta hnem baq. Jò baq mangai con cadrì aih hnoq dèh con ŏng, haq dìq jaq manè loh đìh yŏc.
3 Seu marido, levando consigo o seu servo e dois jumentos, foi atrás dela para tentar convencê-la a voltar. Ela o fez entrar na casa de seu pai. Este, quando viu o levita, saiu alegre a recebê-lo.
4 Baq mai haq padô dèh con ŏng ŏi tam, 'màng aih con ŏng haq ŏi ta haq jah piq hì, caq ôq ti dabau wa cùi padài ta aih.
4 O sogro, o pai da moça, convenceu o levita a ficar com ele durante três dias; comeram, beberam, e o casal se alojou ali.
5 Trùh hì ma pôn wì haq rìu xrŏih đòiq hangah ca dabau adroi ca loh lam, èh baq mai con cadrì aih doi dèh ca ŏng con: “Caq đò mòiq ca'net 'benh đòiq haq hatôq cliac, khoi hi lam.”
5 No quarto dia, madrugaram e se levantaram para partir. Mas o pai da moça disse a seu genro: — Coma alguma coisa, para você ter mais força para a viagem. Depois disso vocês podem ir embora.
6 'Màng aih wì haq hi ha'ngui caq ôq ti dabau. Hi gêh caq, baq con cadrì aih hi doi ca ŏng con: “Con ŏi, tam mòiq mang beq đòiq manoh con jah bùi.”
6 Os dois se sentaram, comeram e beberam juntos. Então o pai da moça disse ao homem: — Por favor, fique aqui mais uma noite e alegre o seu coração.
7 Ŏng con haq padinh yòng tình ca hangah hi hlài, èh baq mai haq xìn yôh, 'màng aih haq ŏi tam ta aih mòiq mang hòm.
7 Quando o homem se levantou para partir, o seu sogro insistiu para que ficasse, e ele mais uma vez pernoitou ali.
8 Trùh hì ma padam haq rìu xrŏih đòiq loh lam, mahaq baq mangai cadrì aih doi: “Con ha'ngui caq ôq đòiq jah bùi, chìu èh hì hlài.” 'Màng aih wì haq ha'ngui caq ôq ti dabau trùh chìu.
8 No quinto dia, ele se levantou de madrugada para partir, mas o pai da moça lhe disse: — Coma alguma coisa. Fiquem até o entardecer. E ambos comeram juntos.
9 Jò haq, mai yang haq wa hapŏng haq padon yòng đòiq hangah, èh baq mai haq doi: “Pì ngan meh, plình khoi chìu. Pì ŏi tam mòiq mang hòm, hì khoi ten lùch, ep ŏi hlài ta cô beq đòiq manoh pì jah lem bùi, khoi xroq èh rìu xrŏih, hi hlài dèh ta hnem.”
9 Então o homem se levantou para partir, ele, a sua concubina e o seu servo. Mas o sogro dele, o pai da moça, lhe disse: — Olhe! Está ficando tarde e a noite vem chegando. Passe mais uma noite aqui. Este dia já está acabando. Passe aqui a noite, e alegre o seu coração. Amanhã de madrugada vocês podem se levantar e viajar de volta para casa.
10 Mahaq yàng cô ŏng con haq pi waq ŏi hòm, haq padinh yòng rùp dèh baiq toq lùa adràc dèh mai wa hapŏng, hi loh lam pagat cwa Jê-ru-sa-lem.
10 Porém o homem não quis passar ali mais uma noite. Ele se levantou, partiu e chegou até a altura de Jebus, isto é, Jerusalém. Com ele iam os dois jumentos encilhados e também a sua concubina.
11 Jò wì haq trùh haten ca Jê-ru-sa-lem, èh hì khoi ten dìq. Mangai hapŏng doi dèh ca craq haq: “Ôi craq! Beq bèn mùt cùi padài đò ta phôq jàn mangai Jê-bu-xit mang cô.”
11 Quando chegaram perto de Jebus, o dia já estava chegando ao fim. Então o servo disse a seu senhor: — Venha, vamos sair da estrada e entrar nessa cidade dos jebuseus e passemos ali a noite.
12 Mahaq craq haq doi: “Bèn ùh mùt phôq da tamoi 'noiq da 'bài mangai ùh xài con caiq da Is-ra-ên. Bèn ran đòiq trùh Ghi-bê-a.”
12 Porém o seu senhor lhe disse: — Não vamos entrar em nenhuma cidade estranha, que não seja dos filhos de Israel. Vamos um pouco mais adiante até Gibeá.
13 Craq haq doi hòm dèh ca mangai hapŏng: “Ran oq, bèn ep trùh mòiq ta 'bài phôq enh ngìa ca bèn, loq Ghi-bê-a, loq Rama, èh cùi đò ta aih.”
13 E continuou: — Venha, vamos a um desses lugares e pernoitemos em Gibeá ou em Ramá.
14 Khoi èh wì haq ran lam hòm. Jò wì haq ten trùh Ghi-bê-a, aih taneh da hadròng hadrech Bên-ja-min, èh mat mahì hi mùt.
14 Assim passaram adiante e continuaram a viagem. E o sol se pôs quando chegaram a Gibeá, que pertence a Benjamim.
15 Wì haq mùt ta phôq Ghi-bê-a, đòiq cùi padài đò mang aih. Jò wì haq mùt, wì haq ha'ngui padài nòi xàn ta phôq, mahaq ùh i ca mangai leq đìh yŏc wì haq mùt ta hnem đòiq wì haq jah cùi padài đò mang aih.
15 Saíram da estrada para entrar em Gibeá, a fim de, nela, passarem a noite. O levita entrou e se sentou na praça da cidade, porque não houve quem os recolhesse em casa para ali pernoitarem.
16 Jò aih khoi xèq, mòiq ngai mangai craq hlài enh đùng. Mangai craq cô ŏi ta tamang ha'nhèq Ep-ra-im, mahaq manàiq haq rìh ŏi ta phôq Ghi-bê-a, aih phôq da mangai Bên-ja-min.
16 Eis que, ao anoitecer, um homem velho estava voltando do seu trabalho no campo. Ele era da região montanhosa de Efraim, mas morava em Gibeá. Os outros habitantes do lugar eram benjamitas.
17 Haq hnoq tamoi ŏi ta xàn phôq. Haq trùh haten bòch: “Ìh lam ta leq? Ìh trùh đeh enh leq?”
17 Quando o velho ergueu os olhos e viu o viajante na praça da cidade, perguntou: — Para onde você está indo? E de onde você vem?
18 Wì haq tèu: “Nhèn enh 'Bêt-lê-hem gùng Juđa lam cwa trong cô đòiq hlài ta gùng hangai hanguq ta gùng tamang ha'nhèq Ep-ra-im, ma jah 'màng aih au mangai ŏi ta aih, nèh au lam ta 'Bêt-lê-hem gùng Juđa. Manàiq cô au trùh ta hnem Chuaq, mahaq ùh i ca mangai leq đìh yŏc au mùt ta hnem.
18 O levita respondeu: — Estamos viajando de Belém de Judá para os lados da região montanhosa de Efraim, de onde sou. Fui a Belém de Judá e, agora, estou de viagem para a Casa do
19 Mahaq nhèn khoi wê hri wa nhat dèh ca lùa, 'benh wa alac ca au, hapŏng ìh, hapŏng cadrì da ìh wa mangai radam cô lam tiaq ma.”
19 embora tenhamos palha e pasto para os nossos jumentos, e também pão e vinho para mim, e para esta sua serva, e para o moço que vem com estes seus servos. Não nos falta nada.
20 Mangai craq aih doi: “Catèm manoh beq, au padon nòi padài ca pì, pì ùh hìaq ep cùi ti xàn phôq 'màng cô.”
20 Então o velho disse: — Que a paz esteja com você! Tudo o que lhe vier a faltar fique a meu encargo. Só não passem a noite na praça.
21 'Màng aih, mangai craq aih pachùh wì mùt dèh ta hnem, wa am ca lùa wì haq acaq. Hi khoi wì haq 'nheo jènh wa acaq ti dabau.
21 Ele os levou para a sua casa e deu pasto aos jumentos. Depois de lavarem os pés, comeram e beberam.
22 'Nang jò wì caq ôq lem bùi ti dabau, tajòi 'mòi i mòiq calùh mangai lam ròi wa ùh loh cleq ŏi ta phôq, aih 'bài calô ma loq tango ca mangai calô trùh dudan ca hnem rai clôq 'mang. Wì doi ca mangai craq hnem: “Am mangai gu calô ma mùt ta hnem ìh loh ta cô đòiq nhèn tango ti haq.”
22 Enquanto eles se alegravam, eis que os homens daquela cidade, homens malignos, cercaram a casa e começaram a bater na porta. E disseram ao velho, o dono da casa: — Traga para fora o homem que entrou em sua casa, para que abusemos dele.
23 Mahaq mangai craq aih doi: “Ôi oh daq, xìn pì apaq broq bìac ngang dù 'màng aih, ma jah 'màng aih mangai cô khoi mùt hnem au. Pì apaq broq bìac 'mèq 'mac 'màng aih.
23 O dono da casa saiu para falar com eles e disse: — Não, meus irmãos, não façam esta maldade. Já que o homem está em minha casa, não façam uma loucura dessas.
24 Au i mòiq toq con adrùh ŏi xriu khoi èh mangai calô hadai i mòiq toq mai yang. Au 'ràng wa haq ca pì enh tango, loq broq cleq lènh da pì, mahaq pì apaq broq bìac 'mèq 'mac 'màng aih.”
24 Vejam, aqui estão a minha filha virgem e a concubina dele. Vou pôr as duas para fora e vocês poderão abusar delas e fazer o que bem quiserem. Mas não façam uma loucura dessas com este homem!
25 Mahaq wì aih ùh chìuq tamàng craq hnem. 'Màng aih, craq hnem rùp mai yang da mangai tamoi aih 'ràng 'noh ca wì haq tango racaih 'ngah mang aih trùh daxroq. Trùh ten 'ngah wì men ca'naih haq.
25 Porém aqueles homens não o quiseram ouvir. Então o levita pegou a sua concubina e a entregou a eles do lado de fora. E eles a forçaram e abusaram dela toda a noite até pela manhã; e, quando estava amanhecendo, eles a deixaram.
26 Haq ran moq hlài dèh ta hnem ŏng haq ma cùi đò. Haq tacro jang 'mang hnem hi khoi ca'nùng hloi jang aih trùh jò plình 'ngah.
26 Ao amanhecer, a mulher veio e caiu à porta da casa do homem, onde o seu senhor estava hospedado. E ela ficou ali até o clarear do dia.
27 Jò hi 'ngah, ŏng haq rìu enh cùi, pèh 'mang, padon lam hòm, èh hnoq mai yang dađeh ca'nùng jang 'mang baiq toq tì rùp radua 'mang.
27 De manhã, quando o seu senhor se levantou e abriu as portas da casa, para continuar a viagem, eis que a mulher, sua concubina, jazia à porta da casa, com as mãos sobre a soleira.
28 Ŏng haq doi: “Ran yòng beq, bèn hi hlài.” Mahaq mai yang haq pi tèu. 'Màng aih haq dèch dèh mai tŏc enh crŏng lùa, èh hangah ca mangai craq, hlài dèh ta hnem.
28 Ele lhe disse: — Levante-se, e vamos embora! Porém não houve resposta. Então o homem a pôs sobre o jumento e foi para a sua casa.
29 Jò hlài bu trùh hnem, haq yŏc mòiq toq chang, coh jènh tì wa chac dèh mai yang loh 12 apŏt, khoi èh gòi 'ràng jàp ca Is-ra-ên.
29 Chegando a casa, pegou uma faca e cortou o corpo da concubina em doze pedaços. E enviou os pedaços para todas as regiões da terra de Israel.
30 Dìq dŏng ca 'bài mangai ma hnoq, doi: “Pàng jò con caiq Is-ra-ên ma loh khoi enh Aicàp trùh manàiq, 'nhòq i mangai leq khoi broq loq hnoq bìac 'màng aih! Hèm thù ngan ca bìac aih, èh doi ca nhèn phai broq 'màng leq beq!”
30 Todos os que viram isso diziam: — Nunca se fez uma coisa dessas, nem se viu nada semelhante desde o dia em que os filhos de Israel saíram da terra do Egito até o dia de hoje. Pensem nisso, discutam entre si e digam o que se deve fazer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.