2 Samuel 13
Sech Hadròih (HRE) vs BKJ
1 Atìq ca aih i bìac cô: Ap-sa-lôm con calô Đawit, i mòiq toq oh cadrì hadrò lem lình, hiniq haq Tama. Amnôn con calô Đawit, enh waq haq.
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Amnôn hèm hrìn taiq haq enh waq dèh ca oh aih Tama, haq loh ca ùh hrŏc. Tama gu adrùh ŏi xriu, taiq 'màng aih xa ca Amnôn haten ca haq.
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 Mahaq Amnôn i mòiq ngai bua loq gô pla, hiniq haq Jô-na-đap, con Si-mê-ah, daq Đawit;
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Jô-na-đap bòch Amnôn: “Ôi con bùa, gleq ma rai èh rai hŏnh 'màng 'mat? Ìh jah anoi dŏng ca au ùh?”
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Jô-na-đap doi ca haq: “Oh tŏc ca'nùng ta jùang patìah dađeh ùh hrŏc. Jò baq oh lam hmàih, oh doi: Con xìn baq am Tama oh au, lam am ca au dahwèq caq; haq jah 'noh dahwèq caq ŏi jang ngìa au đòiq au jah hnoq haq broq, hi khoi au jah caq dahwèq caq enh tì haq broq.”
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 'Màng aih, Amnôn cùi patìah dađeh ùh hrŏc. Jò bùa lam hmàih, Amnôn doi ca haq: “Au xìn baq am Tama lam ta cô, broq baiq toq 'benh 'yoh ŏi jang ngìa au, èh au jah yŏc caq 'benh aih nòi tì haq.”
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Đawit thê mangai lam doi ca Tama: “Lam trùh ta hnem Amnôn daq con, broq ca haq dahwèq caq.”
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Tama lam trùh dèh ta hnem daq ma 'nang ca'nùng ta jùang. Ŏi jang ngìa daq haq, haq yŏc dàc 'mau mì wàt broq 'benh 'yoh, haq chiang 'benh ta gŏc.
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 Khoi èh haq yŏih gŏc chao, đòiq 'benh ta màm; mahaq Amnôn ùh waq caq.
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Jò aih Amnôn doi ca Tama: “Oh 'mùt ca daq dahwèq caq ta adùq cùi da au beq, đòiq au yŏc enh tì oh.” Tama 'ràng 'bài 'benh 'yoh haq ma broq, 'mùt ca adùq cùi da Amnôn daq haq.
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 Tama dèch 'benh am ca Amnôn caq, mahaq Amnôn rùp Tama rai doi: “Oh thia cùi ti au beq.”
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 Tama tèu Amnôn: “Ùh jah! Paq broq camaih ca au, ma jah 'màng aih ta Is-ra-ên ùh lah i mangai leq ma broq 'màng aih. Apaq broq bìac camaih cô!
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Au cô lam ta leq đòiq cađac bìac camaih cô? Phàn daq èh tìah ca mòiq ngai mangai ranhùa ta Is-ra-ên. Daq anoi ca bùa yi hnao, èh haq ùh tàt daq yŏc au broq mai.”
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Mahaq Amnôn ùh waq tamàng bàu Tama. Taiq Amnôn yi dêh, haq rùp Tama, cùi tango ca haq.
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 Hi khoi, Amnôn loh ca git ca Tama dìq jaq. Haq git ca Tama yi bàc ca loq waq enh jò adroi. Amnôn doi ca Tama: “Yòng beq, lam beq!”
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 Tama tèu: “Apaq hnan đac au lam, bìac aih yi 'mèq ca bìac daq ma khoi broq!”
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 Èh Amnôn creo ca mòiq ngai mangai 'yoh ma patìh ca haq, thê haq: “Hnan đac gu cadrì cô wia khoi jang ngìa au beq, hi khoi clenh 'mang clòng hlài!”
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 Tama caxùnh mòiq blah eo yôh, wa bai baiq toq cŏng tì hadai yôh, ma jah 'màng aih 'bài con cadrì da bùa dìq caxùnh eo 'màng aih jò ŏi adrùh xriu. Hapŏng Amnôn 'noh đac Tama, èh clenh 'mang clòng hlài.
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Tama yŏc blo tanùh tah dèh ta gàu, hich dèh eo yôh, dèch tì enh 'nhèq ca gàu, rai lam rai hmoi cachech.
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 Ap-sa-lôm, daq haq bòch haq: “I joq Amnôn, daq oh khoi broq ca oh 'bìq camaih ùh? Oh hatenh beq, taiq haq daq oh. Apaq yŏc bìac aih broq xa dèh manoh!” 'Màng aih Tama ŏi đeh mòiq ngai mango dìq jaq ta hnem Ap-sa-lôm daq haq.
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Bùa Đawit hìa bìac aih, haq nòih dìq jaq.
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Mahaq Ap-sa-lôm ùh capoch ca Amnôn mòiq nà leq, bàu lem loq bàu 'mèq, taiq haq git ca Amnôn, taiq Amnôn khoi tango ca Tama, oh haq.
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Cadan baiq hanam, 'nang jò Ap-sa-lôm got dèh xàc trìu ŏi ta Ba-an Hatso haten ca Ep-ra-im, haq akhen dìq ca 'bài con bùa.
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 Ap-sa-lôm lam trùh ta bùa bòch: “Ta'nàih ca hì au got dèh xàc trìu, i 'bài thòq got xàc trìu ta hnem au. 'Màng aih xìn bùa wa 'bài cwan ta hnem bùa lam trùh ta hnem au.”
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Mahaq bùa tèu hlài Ap-sa-lôm: “Ùh jah đòh con! Dìq dŏng bèn ùh lam trùh ta hnem con, ma jah 'màng aih loq broq trap ca con.” 'Nhac ca Ap-sa-lôm panhet, Đawit xôq ùh waq lam trùh ta aih, mahaq Đawit waiq xôq ramŏt am ca haq.
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Ap-sa-lôm doi: “Tàng bùa ùh jah lam, xìn am Amnôn daq au, lam trùh ta nhèn.” Bùa tèu: “Gleq haq ma phai lam trùh ta con?”
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Mahaq Ap-sa-lôm panhet hrìn trùh 'mòi bùa am ca Amnôn wa dìq ca con calô bùa lam ti Ap-sa-lôm.
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 Ap-sa-lôm thê dèh hapŏng broq 'màng cô: “Pì hmàng ngan jò Amnôn bù ca alac, wa jò au thê pì: Jêh đac Amnôn beq! Jò aih raq pì jêh đac haq oq, apaq crè taiq cla au thê pì broq 'màng aih. Pì tanuq oq, pa'noh dađeh hagao oq!”
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 'Bài hapŏng Ap-sa-lôm tabroq ca Amnôn tìah troi Ap-sa-lôm khoi thê wì haq. Jò aih 'bài con calô bùa, padinh yòng, còi axêh la wa cadàu mot.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Jò 'bài con calô bùa ŏi ti trong, khoi i bàu trùh ta bùa Đawit doi: “Ap-sa-lôm khoi jêh đac dŏng 'bài con calô bùa, ùh i ca mòiq ngai leq ma claih.”
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 Bùa padinh yòng, hich dèh eo wa cùi ta taneh. Dìq ca 'bài hapŏng haq hadai hich dèh eo yòng gòm dudan ca bùa.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 Mahaq Jô-na-đap con calô Si-mê-ah, daq Đawit, doi: “Xìn craq au apaq xoh 'bài con calô da ìh khoi cachìt dŏng; toq mòiq ngai Amnôn raq ma cachìt, aih bìac Ap-sa-lôm khoi hèm ca broq pàng hì Amnôn ma tango ca Tama, oh haq.
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 'Màng aih, xìn bùa craq au, apaq xoh dìq dŏng con calô ìh khoi cachìt, toq mòiq ngai Amnôn raq ma cachìt.”
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 Ap-sa-lôm khoi cadàu mot.
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 Jô-na-đap doi ca bùa: “Au hnoq 'bài con calô bùa lam trùh.” Bìac khoi loh tìah troi au ma doi.
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 Haq capoch bu hêq, èh hnoq 'bài con calô bùa lam trùh. Dìq ca wì haq hmoi. Bùa wa 'bài hapŏng bùa hadai hmoi.
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 Phàn Ap-sa-lôm khoi cadàu mot. Haq ŏi ta hnem Tanmai, con calô A-mi-hut, bùa gùng Gê-su-rò. Đawit ha-on dèh ca con calô dùnh hì.
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 Ap-sa-lôm mot ŏi ta gùng Gê-su-rò piq hanam.
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 Khoi èh bùa Đawit pi hmoi ca Amnôn hòm taiq haq khoi cachìt, mahaq haq hmàng ngèh ca Ap-sa-lôm.
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.