2 Samuel 13
Sech Hadròih (HRE) vs ACF
1 Atìq ca aih i bìac cô: Ap-sa-lôm con calô Đawit, i mòiq toq oh cadrì hadrò lem lình, hiniq haq Tama. Amnôn con calô Đawit, enh waq haq.
1 E aconteceu depois disto que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Amnôn hèm hrìn taiq haq enh waq dèh ca oh aih Tama, haq loh ca ùh hrŏc. Tama gu adrùh ŏi xriu, taiq 'màng aih xa ca Amnôn haten ca haq.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia aos olhos de Amnom dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Mahaq Amnôn i mòiq ngai bua loq gô pla, hiniq haq Jô-na-đap, con Si-mê-ah, daq Đawit;
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Jô-na-đap bòch Amnôn: “Ôi con bùa, gleq ma rai èh rai hŏnh 'màng 'mat? Ìh jah anoi dŏng ca au ùh?”
4 O qual lhe disse: Por que tu de dia em dia tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Jô-na-đap doi ca haq: “Oh tŏc ca'nùng ta jùang patìah dađeh ùh hrŏc. Jò baq oh lam hmàih, oh doi: Con xìn baq am Tama oh au, lam am ca au dahwèq caq; haq jah 'noh dahwèq caq ŏi jang ngìa au đòiq au jah hnoq haq broq, hi khoi au jah caq dahwèq caq enh tì haq broq.”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 'Màng aih, Amnôn cùi patìah dađeh ùh hrŏc. Jò bùa lam hmàih, Amnôn doi ca haq: “Au xìn baq am Tama lam ta cô, broq baiq toq 'benh 'yoh ŏi jang ngìa au, èh au jah yŏc caq 'benh aih nòi tì haq.”
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom, ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Đawit thê mangai lam doi ca Tama: “Lam trùh ta hnem Amnôn daq con, broq ca haq dahwèq caq.”
7 Mandou então Davi à casa, a Tamar, dizendo: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tama lam trùh dèh ta hnem daq ma 'nang ca'nùng ta jùang. Ŏi jang ngìa daq haq, haq yŏc dàc 'mau mì wàt broq 'benh 'yoh, haq chiang 'benh ta gŏc.
8 E foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão (ele porém estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 Khoi èh haq yŏih gŏc chao, đòiq 'benh ta màm; mahaq Amnôn ùh waq caq.
9 E tomou a frigideira, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Jò aih Amnôn doi ca Tama: “Oh 'mùt ca daq dahwèq caq ta adùq cùi da au beq, đòiq au yŏc enh tì oh.” Tama 'ràng 'bài 'benh 'yoh haq ma broq, 'mùt ca adùq cùi da Amnôn daq haq.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida ao quarto, e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera, e levou-os a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Tama dèch 'benh am ca Amnôn caq, mahaq Amnôn rùp Tama rai doi: “Oh thia cùi ti au beq.”
11 E chegando-lhos, para que comesse, pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Tama tèu Amnôn: “Ùh jah! Paq broq camaih ca au, ma jah 'màng aih ta Is-ra-ên ùh lah i mangai leq ma broq 'màng aih. Apaq broq bìac camaih cô!
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Au cô lam ta leq đòiq cađac bìac camaih cô? Phàn daq èh tìah ca mòiq ngai mangai ranhùa ta Is-ra-ên. Daq anoi ca bùa yi hnao, èh haq ùh tàt daq yŏc au broq mai.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Mahaq Amnôn ùh waq tamàng bàu Tama. Taiq Amnôn yi dêh, haq rùp Tama, cùi tango ca haq.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou, e se deitou com ela.
15 Hi khoi, Amnôn loh ca git ca Tama dìq jaq. Haq git ca Tama yi bàc ca loq waq enh jò adroi. Amnôn doi ca Tama: “Yòng beq, lam beq!”
15 Depois Amnom sentiu grande aversão por ela, pois maior era o ódio que sentiu por ela do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Tama tèu: “Apaq hnan đac au lam, bìac aih yi 'mèq ca bìac daq ma khoi broq!”
16 Então ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 Èh Amnôn creo ca mòiq ngai mangai 'yoh ma patìh ca haq, thê haq: “Hnan đac gu cadrì cô wia khoi jang ngìa au beq, hi khoi clenh 'mang clòng hlài!”
17 E chamou a seu moço que o servia, e disse: Ponha fora a esta, e fecha a porta após ela.
18 Tama caxùnh mòiq blah eo yôh, wa bai baiq toq cŏng tì hadai yôh, ma jah 'màng aih 'bài con cadrì da bùa dìq caxùnh eo 'màng aih jò ŏi adrùh xriu. Hapŏng Amnôn 'noh đac Tama, èh clenh 'mang clòng hlài.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis); e seu servo a pôs para fora, e fechou a porta após ela.
19 Tama yŏc blo tanùh tah dèh ta gàu, hich dèh eo yôh, dèch tì enh 'nhèq ca gàu, rai lam rai hmoi cachech.
19 Então Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou; e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi andando e clamando.
20 Ap-sa-lôm, daq haq bòch haq: “I joq Amnôn, daq oh khoi broq ca oh 'bìq camaih ùh? Oh hatenh beq, taiq haq daq oh. Apaq yŏc bìac aih broq xa dèh manoh!” 'Màng aih Tama ŏi đeh mòiq ngai mango dìq jaq ta hnem Ap-sa-lôm daq haq.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isto. Assim ficou Tamar, e esteve solitária em casa de Absalão seu irmão.
21 Bùa Đawit hìa bìac aih, haq nòih dìq jaq.
21 E, ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Mahaq Ap-sa-lôm ùh capoch ca Amnôn mòiq nà leq, bàu lem loq bàu 'mèq, taiq haq git ca Amnôn, taiq Amnôn khoi tango ca Tama, oh haq.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão odiava a Amnom, por ter forçado a Tamar sua irmã.
23 Cadan baiq hanam, 'nang jò Ap-sa-lôm got dèh xàc trìu ŏi ta Ba-an Hatso haten ca Ep-ra-im, haq akhen dìq ca 'bài con bùa.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim; e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Ap-sa-lôm lam trùh ta bùa bòch: “Ta'nàih ca hì au got dèh xàc trìu, i 'bài thòq got xàc trìu ta hnem au. 'Màng aih xìn bùa wa 'bài cwan ta hnem bùa lam trùh ta hnem au.”
24 E foi Absalão ao rei, e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Mahaq bùa tèu hlài Ap-sa-lôm: “Ùh jah đòh con! Dìq dŏng bèn ùh lam trùh ta hnem con, ma jah 'màng aih loq broq trap ca con.” 'Nhac ca Ap-sa-lôm panhet, Đawit xôq ùh waq lam trùh ta aih, mahaq Đawit waiq xôq ramŏt am ca haq.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém não quis ir, mas o abençoou.
26 Ap-sa-lôm doi: “Tàng bùa ùh jah lam, xìn am Amnôn daq au, lam trùh ta nhèn.” Bùa tèu: “Gleq haq ma phai lam trùh ta con?”
26 Então disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei disse: Para que iria contigo?
27 Mahaq Ap-sa-lôm panhet hrìn trùh 'mòi bùa am ca Amnôn wa dìq ca con calô bùa lam ti Ap-sa-lôm.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom, e a todos os filhos do rei.
28 Ap-sa-lôm thê dèh hapŏng broq 'màng cô: “Pì hmàng ngan jò Amnôn bù ca alac, wa jò au thê pì: Jêh đac Amnôn beq! Jò aih raq pì jêh đac haq oq, apaq crè taiq cla au thê pì broq 'màng aih. Pì tanuq oq, pa'noh dađeh hagao oq!”
28 E Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então o matareis; não temais: porque porventura não sou eu quem vo-lo ordenei? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 'Bài hapŏng Ap-sa-lôm tabroq ca Amnôn tìah troi Ap-sa-lôm khoi thê wì haq. Jò aih 'bài con calô bùa, padinh yòng, còi axêh la wa cadàu mot.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Jò 'bài con calô bùa ŏi ti trong, khoi i bàu trùh ta bùa Đawit doi: “Ap-sa-lôm khoi jêh đac dŏng 'bài con calô bùa, ùh i ca mòiq ngai leq ma claih.”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, chegou a nova a Davi, dizendo-se: Absalão feriu a todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Bùa padinh yòng, hich dèh eo wa cùi ta taneh. Dìq ca 'bài hapŏng haq hadai hich dèh eo yòng gòm dudan ca bùa.
31 Então o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Mahaq Jô-na-đap con calô Si-mê-ah, daq Đawit, doi: “Xìn craq au apaq xoh 'bài con calô da ìh khoi cachìt dŏng; toq mòiq ngai Amnôn raq ma cachìt, aih bìac Ap-sa-lôm khoi hèm ca broq pàng hì Amnôn ma tango ca Tama, oh haq.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, respondeu, e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os moços filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que forçou a Tamar sua irmã.
33 'Màng aih, xìn bùa craq au, apaq xoh dìq dŏng con calô ìh khoi cachìt, toq mòiq ngai Amnôn raq ma cachìt.”
33 Não se lhe ponha, pois, agora no coração do rei meu senhor tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ap-sa-lôm khoi cadàu mot.
34 E Absalão fugiu; e o moço que estava de guarda, levantou os seus olhos, e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Jô-na-đap doi ca bùa: “Au hnoq 'bài con calô bùa lam trùh.” Bìac khoi loh tìah troi au ma doi.
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme à palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Haq capoch bu hêq, èh hnoq 'bài con calô bùa lam trùh. Dìq ca wì haq hmoi. Bùa wa 'bài hapŏng bùa hadai hmoi.
36 E aconteceu que, como acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Phàn Ap-sa-lôm khoi cadàu mot. Haq ŏi ta hnem Tanmai, con calô A-mi-hut, bùa gùng Gê-su-rò. Đawit ha-on dèh ca con calô dùnh hì.
37 Assim Absalão fugiu, e foi a Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos aqueles dias.
38 Ap-sa-lôm mot ŏi ta gùng Gê-su-rò piq hanam.
38 Assim Absalão fugiu, e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Khoi èh bùa Đawit pi hmoi ca Amnôn hòm taiq haq khoi cachìt, mahaq haq hmàng ngèh ca Ap-sa-lôm.
39 Então tinha o rei Davi saudades de Absalão; porque já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.