2 Coríntios 7
Sech Hadròih (HRE) vs VC
1 Ô 'bài mangai au dìq jah loq waq, taiq bèn khoi i bàu hùaq 'màng aih, bèn phai broq ca dađeh hreo rìm bìac amùa amech phàn chac xech wa phàn manoh, waq ca jah wìa hadròih joq 'nàng taiq loq yùq crè ca Boc Plình.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Pèh manoh oh daq am ca nhèn beq. Nhèn ùh broq ùh hatroq ca cabô, ùh broq raliang ca cabô, ùh alùan cabô.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Au anoi bìac aih ùh xài đòiq ta'mòq tôiq ca pì, ma jah 'màng aih au khoi doi pì ŏi ta manoh nhèn, 'nhac ca nhèn rìh loq cachìt hadai 'màng aih.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Au ùh camaih doi ca pì, au i bàc trong catèh dađeh taiq oh daq, au lem bùi dìq jaq 'nhac ca jò nhèn ŏi ta'ne rìm bìac nan xa.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 'Màng aih, jò nhèn trùh ta gùng Ma-xê-đoan, chac hamac ùh jah padài toq xìt leq, nhèn nan xa rìm trong, enh gùng i bìac ta'blêq, enh dalam i bìac yùq crè.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Mahaq Boc Plình, Haq ma alòng mangai loq hŏnh manoh, khoi alòng au ta bìac 'ràng Tit lam hmàih ca au.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ùh xài toq haq trùh hi hêq, mahaq nhò bìac alòng haq khoi nhàn yŏc nòi pì taiq haq i doi ca nhèn loq, pì i manoh ngèh gòm, loh hmoi, wa i manoh dêh nhang dài au. 'Màng aih au loq bùi tam ta manoh.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Au ùh rawòi taiq thò au khoi broq ca pì mango, 'nhac ca jò baxèm au khoi rawòi, ma jah 'màng aih au loq thò aih broq ca pì mango mahaq ùh hìaq dùnh.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Au manè, ùh xài manè bìac khoi broq ca pì mango, mahaq taiq bìac mango aih khoi thê pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi, taiq pì khoi mango tiaq manoh Boc Plình enh waq. 'Màng aih nhèn ùh broq cleq ma ùh troq ca pì.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Ma jah 'màng aih bìac mango tiaq manoh Boc Plình, broq ca pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi đòiq jah dèch claih, aih bìac au ùh rawòi jò au achìh thò ca pì, mahaq bìac mango tiaq crŏng taneh 'ràng trùh can cachìt.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 'Màng aih pì khòh ngan beq, pì khoi i manoh mango tiaq Boc Plình enh: Aih khoi broq am ca pì jah panim dàng leq, pì i manoh palem dađeh, loq mango nòih, loq yùq crè, i manoh ngèh enh, manoh dêh nhang, wa lech hnài! Taiq rìm trong, pì khoi pa'noh dađeh khoi broq troq ta bìac aih.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 'Màng aih 'nhac ca au khoi achìh thò ca pì, ùh xài taiq nen mangai broq bìac ùh troq, hadai ùh xài taiq nen mangai chìuq ca bìac broq ùh troq aih, mahaq waq ca can loq waq da pì am nhèn jah pa'noh jang ngìa Boc Plình. Bìac aih raq khoi alòng nhèn.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Enh gùng ca bìac alòng aih.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Tàng au khoi padèch ca Tit bìac pì, èh au hadai ùh camaih, ma jah 'màng aih rìm bàu nhèn anoi ca pì aih joq 'nàng, 'màng aih bàu padèch ca Tit bìac da pì, bàu aih hadai khoi troq joq 'nàng.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Jò haq hmàng trùh bìac oh daq i manoh dì tiaq wa pì đìh yŏc haq rai crè tarìt, èh can loq waq da haq ca pì yi càn tam.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Au lem bùi taiq au lùi canòm pì ta rìm bìac.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.