2 Coríntios 7
Sech Hadròih (HRE) vs NVI
1 Ô 'bài mangai au dìq jah loq waq, taiq bèn khoi i bàu hùaq 'màng aih, bèn phai broq ca dađeh hreo rìm bìac amùa amech phàn chac xech wa phàn manoh, waq ca jah wìa hadròih joq 'nàng taiq loq yùq crè ca Boc Plình.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Pèh manoh oh daq am ca nhèn beq. Nhèn ùh broq ùh hatroq ca cabô, ùh broq raliang ca cabô, ùh alùan cabô.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Au anoi bìac aih ùh xài đòiq ta'mòq tôiq ca pì, ma jah 'màng aih au khoi doi pì ŏi ta manoh nhèn, 'nhac ca nhèn rìh loq cachìt hadai 'màng aih.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Au ùh camaih doi ca pì, au i bàc trong catèh dađeh taiq oh daq, au lem bùi dìq jaq 'nhac ca jò nhèn ŏi ta'ne rìm bìac nan xa.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 'Màng aih, jò nhèn trùh ta gùng Ma-xê-đoan, chac hamac ùh jah padài toq xìt leq, nhèn nan xa rìm trong, enh gùng i bìac ta'blêq, enh dalam i bìac yùq crè.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Mahaq Boc Plình, Haq ma alòng mangai loq hŏnh manoh, khoi alòng au ta bìac 'ràng Tit lam hmàih ca au.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Ùh xài toq haq trùh hi hêq, mahaq nhò bìac alòng haq khoi nhàn yŏc nòi pì taiq haq i doi ca nhèn loq, pì i manoh ngèh gòm, loh hmoi, wa i manoh dêh nhang dài au. 'Màng aih au loq bùi tam ta manoh.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Au ùh rawòi taiq thò au khoi broq ca pì mango, 'nhac ca jò baxèm au khoi rawòi, ma jah 'màng aih au loq thò aih broq ca pì mango mahaq ùh hìaq dùnh.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Au manè, ùh xài manè bìac khoi broq ca pì mango, mahaq taiq bìac mango aih khoi thê pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi, taiq pì khoi mango tiaq manoh Boc Plình enh waq. 'Màng aih nhèn ùh broq cleq ma ùh troq ca pì.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Ma jah 'màng aih bìac mango tiaq manoh Boc Plình, broq ca pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi đòiq jah dèch claih, aih bìac au ùh rawòi jò au achìh thò ca pì, mahaq bìac mango tiaq crŏng taneh 'ràng trùh can cachìt.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 'Màng aih pì khòh ngan beq, pì khoi i manoh mango tiaq Boc Plình enh: Aih khoi broq am ca pì jah panim dàng leq, pì i manoh palem dađeh, loq mango nòih, loq yùq crè, i manoh ngèh enh, manoh dêh nhang, wa lech hnài! Taiq rìm trong, pì khoi pa'noh dađeh khoi broq troq ta bìac aih.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 'Màng aih 'nhac ca au khoi achìh thò ca pì, ùh xài taiq nen mangai broq bìac ùh troq, hadai ùh xài taiq nen mangai chìuq ca bìac broq ùh troq aih, mahaq waq ca can loq waq da pì am nhèn jah pa'noh jang ngìa Boc Plình. Bìac aih raq khoi alòng nhèn.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Enh gùng ca bìac alòng aih.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Tàng au khoi padèch ca Tit bìac pì, èh au hadai ùh camaih, ma jah 'màng aih rìm bàu nhèn anoi ca pì aih joq 'nàng, 'màng aih bàu padèch ca Tit bìac da pì, bàu aih hadai khoi troq joq 'nàng.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Jò haq hmàng trùh bìac oh daq i manoh dì tiaq wa pì đìh yŏc haq rai crè tarìt, èh can loq waq da haq ca pì yi càn tam.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Au lem bùi taiq au lùi canòm pì ta rìm bìac.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.