2 Coríntios 7

Sech Hadròih (HRE) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ô 'bài mangai au dìq jah loq waq, taiq bèn khoi i bàu hùaq 'màng aih, bèn phai broq ca dađeh hreo rìm bìac amùa amech phàn chac xech wa phàn manoh, waq ca jah wìa hadròih joq 'nàng taiq loq yùq crè ca Boc Plình.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Pèh manoh oh daq am ca nhèn beq. Nhèn ùh broq ùh hatroq ca cabô, ùh broq raliang ca cabô, ùh alùan cabô.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Au anoi bìac aih ùh xài đòiq ta'mòq tôiq ca pì, ma jah 'màng aih au khoi doi pì ŏi ta manoh nhèn, 'nhac ca nhèn rìh loq cachìt hadai 'màng aih.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Au ùh camaih doi ca pì, au i bàc trong catèh dađeh taiq oh daq, au lem bùi dìq jaq 'nhac ca jò nhèn ŏi ta'ne rìm bìac nan xa.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 'Màng aih, jò nhèn trùh ta gùng Ma-xê-đoan, chac hamac ùh jah padài toq xìt leq, nhèn nan xa rìm trong, enh gùng i bìac ta'blêq, enh dalam i bìac yùq crè.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Mahaq Boc Plình, Haq ma alòng mangai loq hŏnh manoh, khoi alòng au ta bìac 'ràng Tit lam hmàih ca au.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ùh xài toq haq trùh hi hêq, mahaq nhò bìac alòng haq khoi nhàn yŏc nòi pì taiq haq i doi ca nhèn loq, pì i manoh ngèh gòm, loh hmoi, wa i manoh dêh nhang dài au. 'Màng aih au loq bùi tam ta manoh.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Au ùh rawòi taiq thò au khoi broq ca pì mango, 'nhac ca jò baxèm au khoi rawòi, ma jah 'màng aih au loq thò aih broq ca pì mango mahaq ùh hìaq dùnh.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Au manè, ùh xài manè bìac khoi broq ca pì mango, mahaq taiq bìac mango aih khoi thê pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi, taiq pì khoi mango tiaq manoh Boc Plình enh waq. 'Màng aih nhèn ùh broq cleq ma ùh troq ca pì.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Ma jah 'màng aih bìac mango tiaq manoh Boc Plình, broq ca pì cađac dèh manoh broq tôiq lôi đòiq jah dèch claih, aih bìac au ùh rawòi jò au achìh thò ca pì, mahaq bìac mango tiaq crŏng taneh 'ràng trùh can cachìt.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 'Màng aih pì khòh ngan beq, pì khoi i manoh mango tiaq Boc Plình enh: Aih khoi broq am ca pì jah panim dàng leq, pì i manoh palem dađeh, loq mango nòih, loq yùq crè, i manoh ngèh enh, manoh dêh nhang, wa lech hnài! Taiq rìm trong, pì khoi pa'noh dađeh khoi broq troq ta bìac aih.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 'Màng aih 'nhac ca au khoi achìh thò ca pì, ùh xài taiq nen mangai broq bìac ùh troq, hadai ùh xài taiq nen mangai chìuq ca bìac broq ùh troq aih, mahaq waq ca can loq waq da pì am nhèn jah pa'noh jang ngìa Boc Plình. Bìac aih raq khoi alòng nhèn.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Enh gùng ca bìac alòng aih.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Tàng au khoi padèch ca Tit bìac pì, èh au hadai ùh camaih, ma jah 'màng aih rìm bàu nhèn anoi ca pì aih joq 'nàng, 'màng aih bàu padèch ca Tit bìac da pì, bàu aih hadai khoi troq joq 'nàng.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Jò haq hmàng trùh bìac oh daq i manoh dì tiaq wa pì đìh yŏc haq rai crè tarìt, èh can loq waq da haq ca pì yi càn tam.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Au lem bùi taiq au lùi canòm pì ta rìm bìac.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.