1 Samuel 20
Sech Hadròih (HRE) vs NTLH
1 Đawit cadàu mot enh Naiôt, ŏi phôq Rama, trùh doi ca Jô-na-than: “Au khoi broq cleq? Au ùh dì tiaq ranenh cleq? Au khoi broq tôiq cleq ma baq Ìh enh jêh cachìt au?”
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas , em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e disse: — O que foi que eu fiz? Qual foi o meu crime? Que mal fiz eu ao seu pai, para ele querer me matar?
2 Jô-na-than doi ca haq: “Ùh jò leq! Ìh ùh jò leq cachìt. Baq au ùh broq bìac cleq 'nhac ca càn loq 'yoh ma haq ùh doi ca au. 'Màng aih gleq baq au cadoc bìac 'màng cô khoi ca au? Ùh jò leq i 'màng aih.”
2 Jônatas respondeu: — Que Deus não permita que você morra! O meu pai me conta tudo o que faz, seja importante ou não. Ele não esconderia isso de mim. Isso não é bem assim!
3 Đawit yŏc bàu pachac doi ca haq: “Baq ìh loq au khoi broq lem manoh ìh, taiq 'màng aih haq hèm dèh manoh: Ùh jah doi ca Jô-na-than loq bìac cô, èh haq loq mango ta manoh! Mahaq au patô Chuaq ma rìh yôt wa tiaq ìh 'nang rìh, au doi joq 'nàng ta'ne au wa can cachìt toq ŏi mòiq cadiang hêq.”
3 Mas Davi respondeu: — O seu pai sabe muito bem o quanto você gosta de mim. Por isso, resolveu não deixar que você fique sabendo dos planos dele, para você não sofrer muito. Eu juro pela sua vida e pela vida de Deus, o
4 Èh Jô-na-than doi ca Đawit: “Manàiq cô ìh enh 'màng leq, au broq tiaq manoh enh da ìh.”
4 — O que você quer que eu faça? — perguntou Jônatas.
5 Đawit tèu bàu doi: “Hì da èh aih hì gàu khê. Tiaq bìac khoi pajaq, au khòh ha'ngui acaq ti bùa. Mahaq xìn ìh am au mùt ta đùng đòiq mot trùh xèq hì ma piq.
5 Davi respondeu: — Amanhã é a
6 Tàng baq ìh loq bòch trùh au, xìn ìh doi ca haq: ‘Đawit i xìn au đòiq haq hlài ta 'Bêt-lê-hem phôq haq, đòiq dèch am ngè tadreo rìm hanam da cadraq haq.’
6 Se o seu pai notar que eu não estou à mesa, diga que eu pedi a você para me deixar ir com urgência a Belém, pois está na época de toda a minha família oferecer lá o sacrifício anual.
7 Tàng baq ìh doi: Bìac aih lem. Au cô jah catèm. Mahaq tàng tajòi 'mòi haq loh nòih, èh ìh jah loq haq khoi tình broq bìac dù ca au.
7 Se ele disser: “Está bem”, eu estarei salvo. Mas, se ele ficar com raiva, então você ficará sabendo que ele está com más intenções.
8 'Màng aih xìn ìh pa'noh can loq waq ca au, ma jah 'màng aih ìh wa au khoi broq bìac wêh jao enh ngìa ca Chuaq. Mahaq tàng ìh hnoq au khoi i tôiq cleq enh ngìa ca ìh, xìn tì cla ìh jêh cachìt au beq, taiq hagleq ìh enh am au ca baq ìh.”
8 Peço que você me faça este favor e cumpra assim a promessa sagrada que me fez. Porém, se eu sou culpado, mate-me você mesmo! Por que deixar o seu pai fazer isso?
9 Jô-na-than doi: “Ùh jò leq bìac aih loh ca ìh. Mahaq tàng au hnoq baq au i manoh enh jêh ìh, èh ùh xài au doi ca ìh loq 'mòh?”
9 — Nem pense numa coisa dessas! — respondeu Jônatas. — Se eu soubesse que o meu pai estava mesmo resolvido a acabar com você, acha que eu não o avisaria?
10 Đawit doi hòm ca Jô-na-than: “Mahaq tàng baq ìh dêh bàu nat gràm ca ìh, èh cabô doi ca au loq bìac aih?”
10 Então Davi perguntou: — E, se o seu pai responder com raiva, quem vai me avisar?
11 Jô-na-than tèu bàu Đawit: “Lam beq, loh ti au ta đùng.” Wa haq lam pajùm ta đùng.
11 Jônatas respondeu: — Venha comigo, vamos até o campo. Eles foram,
12 Jô-na-than doi ca Đawit: “Xìn Chuaq, Boc Plình da Is-ra-ên, ngan hnoq! Hì da èh, loq hì piq, au jah thù ngan manoh baq au. Tàng baq au i manoh lem ca Đawit, èh au thê mangai trùh anoi hlài ca ìh ta cô.
12 e Jônatas disse a Davi: — Que o
13 Mahaq tàng baq au xôq enh broq 'mèq ca ìh, èh au ùh am ca ìh loq bìac aih, waiq xìn Chuaq baxa au dìq jaq hlàc, tàng au ùh lam doi ca ìh loq, hi khoi ìh jah lam catèm! Waiq xìn Boc Plình ŏi ti ìh, tìah ca Haq khoi ŏi ti baq au.
13 Mas, se ele tiver a intenção de fazer alguma coisa contra você, que o Senhor Deus me mate se eu não enviar uma mensagem a você e não deixá-lo ir embora são e salvo! Que o Senhor esteja com você, assim como esteve com o meu pai!
14 Phàn da au, tàng au ŏi rìh, xìn ìh yŏc can xa-ŏch xam manoh loq waq da Chuaq đòiq loq waq ca au đòiq au ùh hìaq cachìt.
14 E agora, se eu continuar vivo, cumpra a sua promessa sagrada e seja fiel a mim. Mas, se eu morrer,
15 Èh ìh ùh jò leq jah cađac can xa-ŏch xam manoh loq waq da ìh ca cadraq au, 'nhac ca Chuaq jêh dìq ca mangai tagit ca Đawit khoi ca crŏng taneh cô.”
15 trate sempre a minha família com bondade. E, quando o Senhor destruir completamente todos os nossos inimigos,
16 'Màng aih Jô-na-than broq wêh jao ca Đawit: “Xìn Chuaq wèq ban cadraq au đòiq Đawit broq lem ca wì, wa ùh ngan wì tìah ca mangai git ca haq.”
16 que nós não quebremos a promessa que fizemos um ao outro. Se você a quebrar, Deus o castigará.
17 Jô-na-than hadai thê Đawit pachac, ma jah 'màng aih taiq haq hadai loq waq ca Đawit. Haq loq waq ca Đawit bu dàng haq loq waq ca can rìh dađeh.
17 Novamente Jônatas fez um juramento de amizade a Davi, pois ele amava Davi como a si mesmo.
18 Hi khoi Jô-na-than doi ca Đawit: “Hì da èh, aih hì gàu khê, nòi da ìh ma ha'ngui, ùh i ca ìh.
18 E disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, e, se você não estiver lá, a sua falta será notada.
19 Jò ìh khoi gòm trùh hì piq, èh trùh nòi ma khoi doi hì adroi đòiq mot, èh gòm enh cloh ca hmu Êxen.
19 Depois de amanhã a sua falta será notada ainda mais. Assim vá para o lugar onde você se escondeu da outra vez e fique atrás do monte de pedras que há ali.
20 Au jah penh piq toq rang ta hmu aih, tìah ca au penh ta mòiq toq bia.
20 Então eu atirarei três flechas, como se o monte de pedras fosse um alvo.
21 Hi khoi au thê mòiq ngai con 'yoh, doi ca haq: Lam beq, chaq tŏch rang au khoi penh. Tàng ìh tàng au doi ca haq: ‘Cô rang panenh pah cô,’ tŏch beq, ‘èh ìh loh beq,’ 'màng aih i Chuaq ngan hnoq ìh jah catèm, ùh i bìac yat lam trùh ca ìh.
21 Aí direi ao meu empregado para ir buscá-las. Se eu disser a ele: “Olhe, as flechas estão para cá de você, pegue-as” — isso quer dizer que tudo está bem, e você pode sair. Eu juro por Deus, o Senhor , que nesse caso você não estará em perigo.
22 Mahaq tàng au doi ca con 'yoh aih: ‘Tau rang panenh yi hangai ŏi enh ngìa ca ìh, èh thê ìh lam catèm beq,’ ma jah 'màng aih Chuaq khoi thê ìh lam.
22 Mas, se disser a ele: “As flechas estão mais para lá de você” — então fuja, pois o Senhor estará mandando que você vá.
23 Èh rìm bìac ba khoi doi ca dabau, i Chuaq ŏi ta'ne ba hloi hloi.”
23 Quanto à promessa que fizemos um ao outro, o Senhor Deus nos ajudará a cumpri-la para sempre.
24 'Màng aih Đawit mot hlèp ŏi ta đùng taneh. Jò hì gàu khê trùh, bùa ha'ngui caq.
24 Então Davi se escondeu no campo. O rei Saul chegou para a Festa da Lua Nova
25 Bùa ha'ngui ta gèq dađeh tìah ca yàng ma 'noiq, aih gèq ma gìc panàt. Jô-na-than ha'ngui jang ca bùa, Apne ha'ngui ti Saulò, mahaq nòi da Đawit ŏi dech.
25 e sentou-se para comer no lugar de costume, perto da parede. Abner sentou-se ao lado de Saul, e Jônatas, na sua frente. Mas o lugar de Davi ficou vazio.
26 Mahaq hì aih Saulò ùh doi cleq taiq haq hèm: “Joq i bìac cleq trùh ca Đawit broq haq ùh jah hadròih, haq 'nhòq broq hadròih dađeh.”
26 Naquele dia Saul não disse nada porque pensou: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele, e de certo ele não passou pela cerimônia de purificação .”
27 Mahaq hì ma atìq, aih hì baiq da lè gàu khê, gèq da Đawit xôq ŏi dech hòm. Saulò bòch Jô-na-than con calô haq: “Gleq con calô da Jêsê ùh trùh caq hì nèh wa hì cô?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Aí Saul perguntou a Jônatas: — Por que Davi não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Jô-na-than doi: “Đawit i bòch au xìn am ca haq hlài ta 'Bêt-lê-hem,
28 Jônatas respondeu: — Ele me pediu licença para ir a Belém.
29 taiq haq doi ca au: Xìn am ca au lam, ma jah 'màng aih cadraq nhèn i bìac dèch am ngè tadreo ta phôq, èh daq au khoi thê au hlài. 'Màng aih, tàng au khoi broq lem manoh ìh, xìn ìh am au hlài hmàih hloi dèh ca wì daq au. Taiq 'màng aih haq ùh trùh ta cô đòiq caq ti baq.”
29 Ele me disse: “Deixe-me ir a Belém porque a minha família está lá fazendo a festa do sacrifício, e o meu irmão mandou que eu também fosse. Se você é meu amigo, deixe que eu vá ver os meus parentes.” E Jônatas continuou: — É por isso que ele não está no seu lugar, à mesa.
30 Jò aih Saulò dìq jaq nòih ca Jô-na-than. Haq lech, doi: “Ô con ma broq bua ca mangai 'mèq wa blàq manoh! Gè hèm au ùh loq, gè khoi broq bua ca Đawit con Jêsê, 'màng aih khoi broq camaih ca gè wa ca mangai khoi xa-ông loh gè 'mòh?
30 Então Saul ficou muito zangado com Jônatas e disse: — Seu filho de uma mulher à toa! Agora eu sei que você passou para o lado de Davi, trazendo desonra para você e para a sua mãe!
31 Gè ep hmàng oq, con da Jêsê jah rìh dùnh dàng leq, èh gè wa taneh Diac da gè ùh jah hagao dàng aih. 'Màng aih, manàiq cô gè thê mangai lam rùp 'ràng haq hlài ti au beq, taiq haq phai cachìt.”
31 Enquanto Davi for vivo, você não será rei deste país. Vá agora e traga-o aqui porque é preciso que ele morra!
32 Jô-na-than bòch dèh baq: “Gleq ma jêh haq? Haq khoi broq bìac cleq ùh troq?”
32 — Por que é que ele deve morrer? — perguntou Jônatas. — O que foi que ele fez?
33 Saulò yŏc jaoq, hatùc ta Jô-na-than đòiq bìt đac haq. 'Màng aih Jô-na-than jah loq baq haq khoi enh jêh đac Đawit.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. E assim Jônatas compreendeu que o seu pai estava mesmo resolvido a matar Davi.
34 Jô-na-than nòih dìq jaq, padinh yòng lam khoi ca nòi acaq. Mòiq hì aih wa hì ma atìq da lè gàu khê, haq ùh caq cleq. Haq mango ca Đawit taiq baq haq khoi broq bìac dìq jaq camaih ca Đawit.
34 Jônatas levantou-se furioso da mesa e não comeu nada naquele dia, o segundo dia da Festa da Lua Nova. Ele estava muito sentido porque Saul tinha insultado Davi.
35 Xroq hì atìq, Jô-na-than loh ta đùng, pajùm mòiq ngai gù calô 'yoh, tiaq bàu khoi doi adroi ca Đawit.
35 Na manhã seguinte ele foi ao campo a fim de encontrar Davi, como tinham combinado. Levou consigo um rapazinho
36 Haq doi ca mangai gù calô 'yoh aih: “Lam beq, tŏch rang panenh au penh manàiq.” Haq bu cadàu, èh Jô-na-than penh rang. Panenh trùh enh ngìa ca mangai calô 'yoh aih.
36 e disse: — Corra e vá buscar as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e Jônatas atirou uma flecha que passou além dele.
37 Jò mangai gù calô 'yoh aih trùh nòi rang khoi penh, Jô-na-than cachech bàu dêh doi ca mangai aih: “Rang panenh ma ùh khoi yi hangai ŏi enh ngìa ca ìh 'mòh?”
37 Quando o rapaz chegou ao lugar onde a flecha tinha caído, Jônatas gritou: — A flecha caiu mais para lá de você!
38 Jô-na-than creo hòm: “Cadàu beq! Renh oq! Apaq ŏi hataq!” 'Màng aih haq tŏch dìq ca rang panenh ahlài da Jô-na-than.
38 Não fique aí parado! Ande logo! O rapaz pegou as flechas e voltou para perto do seu patrão,
39 Mahaq mangai calô 'yoh ùh 'nì bìac cleq, toq Jô-na-than wa Đawit loq ca bàu aih enh doi cleq.
39 não sabendo o que queria dizer tudo aquilo — somente Jônatas e Davi sabiam.
40 Hi khoi Jô-na-than am dìq ca ranac haq ca mangai calô 'yoh aih, hi doi ca haq: “Lam 'ràng hlài ta phôq beq.”
40 Aí Jônatas entregou as suas armas ao rapaz e mandou que as levasse de volta para a cidade.
41 Jò haq khoi lam, Đawit trùh enh cloh ca hmu, cùp gàu ta taneh piq yàng. Èh wa haq hìp dabau wa crò hmoi ca dabau, mahaq Đawit hmoi yi bàc.
41 Depois que o rapaz foi embora, Davi saiu de trás do monte de pedras, jogou-se no chão e encostou o rosto na terra três vezes. Então eles se beijaram chorando. E a tristeza de Davi era maior do que a de Jônatas.
42 Jô-na-than doi ca Đawit: “Ìh lam catèm beq. Ba khoi canòm ca hiniq Chuaq đòiq pachac ca dabau: ‘Waiq xìn Chuaq ŏi ta 'ne ìh wa au, ta'ne cadraq ìh wa au hloi hloi.’ ” Khoi èh Đawit lam wa Jô-na-than hlài ta phôq.
42 Aí Jônatas disse a Davi: — Deus esteja com você! O Então Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.