Gênesis 48

Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nesang lo kon, atuli maa tek Yusuf noan, un papa heda muun isi son! Tiata un kil nol un anan nas duas, Manase nol Efraim, le laok ngat oen upuns Yakob.
1 Passadas estas coisas, disseram a José: — Seu pai está doente. Então José tomou consigo seus dois filhos, Manassés e Efraim.
2 Nikit Yakob ming noan Yusuf maas son kon, un dising apa ka le hangu daad se hadang nga.
2 E avisaram a Jacó: — Eis que o seu filho José vem visitá-lo. Israel fez um esforço e se sentou na cama.
3 Un tek Yusuf noan, “Ana Yusuf! Ama Lamtua Allah man muik kuasa muun isi ka, tulu-balang Un apa ka son, bel auk se iung Lus, se dale Kanaꞌan. Se na, Un hid au.
3 Então Jacó disse a José: — O Deus Todo-Poderoso me apareceu na cidade de Luz, na terra de Canaã, me abençoou
4 Un tek noan, ‘Mam auk bel ku ana-upum mas mamo taplaeng, le ku in hua-koet tas daid bangsa tene. Mam Auk kon bel dale ni se ku in hua-koet tas, le daid oen pusaka didiin apan-kloma ki hidi.’
4 e me disse: “Eis que eu o farei fecundo e o multiplicarei. De você farei uma multidão de povos e à sua descendência darei esta terra como propriedade perpétua.”
5 Tiata, ku anam Efraim nol Manase, oen hak ka elia: auk maang se Mesir ram, oen duas muik son. Ela kon no, auk nangan oen duas son banansila el auk anang in hua esa, el Ruben nol Simeon.
5 E agora os seus dois filhos, que lhe nasceram na terra do Egito antes que eu viesse para junto de você aqui no Egito, são meus. Efraim e Manassés serão meus, assim como Rúben e Simeão são meus.
6 Mo eta mam ku haup aan pait tam, na ku anam esa lolen. Auk tao oen el auk anang esa lo ka. Tiata, nang le mam oen sium oen pusaka las deng oen kakan Efraim nol Manase tukun.
6 Mas os filhos que você gerar depois deles serão seus; segundo o nome de um de seus irmãos serão chamados na sua herança.
7 Auk tao elia, undeng auk nangan ku inam Rahel. Dedeng kaim pait deng Mesopotamiam, le lakom dale Kanaꞌan kon, ku inam ma mate undeng in hua ana se lalan, dani nol iung Efrata, ne dale Kanaꞌan. Dedeng na, auk daleng nga iil isi! Kon auk puan un se lalan suut in laok bus el iung Efrata ka.” (Iung na halas ni, oen ngali ngala Betlehem.)
7 Quando eu vinha de Padã, para minha tristeza morreu Raquel na terra de Canaã, no caminho, a pouca distância de Efrata; eu a sepultei ali no caminho de Efrata, que é Belém.
8 Yakob aa hidi le un nikit sila ka lam, un net Yusuf anan nas se na. Kon un ketan Yusuf noan, “Hoe! Ni asii anan nias sa?”
8 Quando Israel viu os filhos de José, perguntou: — Quem são estes?
9 Kon Yusuf siut noan, “Oen niam tana-ana man Ama Lamtua Allah in bel au, se Mesir.”
9 José respondeu a seu pai: — São meus filhos, que Deus me deu aqui. Israel disse: — Traga-os para perto de mim, para que eu os abençoe.
10 Yakob blalan son, nol un mata ka ngat tam nus tukun. Tiata un ngat net nol babanan isi lo. Kon Yusuf nol un anan nas lakos dadani nol Yakob, le un neko-lik one.
10 Os olhos de Israel já estavam fracos por causa da velhice, de modo que não podia ver bem. Por isso José levou os filhos para perto dele; e ele os beijou e os abraçou.
11 Hidi na kon, un aa nol Yusuf noan, “Bablaan nia, auk nangan noan bet auk tutnaal ku pait lo ka. Mo halas nia lam, Ama Lamtua Allah dake ka muun dui pait, le didiin auk kon haup ku anam mias.”
11 Então Israel disse a José: — Eu não esperava ver o seu rosto outra vez; e eis que Deus me permitiu ver também os seus filhos.
12 Hidi nam, Yusuf pel bian un anan nas deng Yakob, hidim un hai buku ka le sila ka lako tom se dale ka, se un ama ka sila ka.
12 E José, tirando-os dentre os joelhos de seu pai, se prostrou com o rosto em terra, diante dele.
13 Hidi halas-sam Yusuf hangu. Hidim un bel un anan nas le dil dadani nol un ama ka. Un tapa ana hmunan Manase, se Yakob halin kanan na, nol ana hmudin Efraim, se un halin kliu ka.
13 Depois José pegou os dois filhos e os colocou diante do pai. Pegou Efraim com a mão direita, para que ficasse à esquerda de Israel, e Manassés com a mão esquerda, para que ficasse à direita de Israel.
14 Mo nikit Yakob le nene ima ka laok se oen duas bon nas, halin nodan hangun beles sa, un seda ima kanan na le nene laok se palin Efraim bon na, mo un nene ima kliu ka laok se kaka Manase bon na dapa.
14 Mas Israel estendeu a mão direita e a pôs sobre a cabeça de Efraim, que era o mais novo, e pôs a mão esquerda sobre a cabeça de Manassés, cruzando assim as mãos, mesmo sendo Manassés o primogênito.
15 Hidim un kohe-kanas le nodan Ama Lamtua Allah bel Yusuf hangun, noan,
15 E Israel abençoou José, dizendo: — O Deus em cuja presença andaram meus pais Abraão e Isaque, o Deus que tem sido o meu pastor durante a minha vida até este dia,
16 Un kon puting auk son deng totoang in daat beas bakun.
16 o Anjo que me tem livrado de todo mal, abençoe estes meninos! Que por meio deles seja lembrado o meu nome e o nome de meus pais Abraão e Isaque! Que cresçam e se tornem uma multidão sobre a terra.
17 Mo nikit Yusuf ngat un ama ka nene ima kanan na laok se pali la bon na kon, un kil un ama ka ima ka, le seda lako se kaka la bon na.
17 José viu que seu pai havia posto a mão direita sobre a cabeça de Efraim e isto não lhe agradou. Pegou a mão de seu pai para mudá-la da cabeça de Efraim para a cabeça de Manassés.
18 Un tek un ama ka noan, “Papa e! Tao ela deken. Ta un na mo Efraim, aan hmunan na lo. Paap musti sakeng paap ima kanan na laok se Manase bon na dapa. Ta na aan hmunan na hak.”
18 E José disse ao pai: — Não assim, meu pai, pois o primogênito é este; ponha a mão direita sobre a cabeça dele.
19 Mo un ama Yakob dai tao lo. Le tek noan, “Ana! Meman auk tanan. Ta mam Manase daid muun-tes, nol un in hua-koet tas taplaeng mamo, le daid bangsa tene. Mo mam un palin Efraim, muun-tes dui pait. Un in hua-koet tas, daid mamo isi, didiin oen daid bangsa tene mamo, man muun-tes.”
19 Mas seu pai recusou e disse: — Eu sei, meu filho, eu sei. Ele também será um povo, também ele será grande. Mas o seu irmão menor será maior do que ele, e a sua descendência será uma multidão de nações.
20 Hidi kon, un tek tana at dua nas noan, “Manase nol Efraim! Mam eta atuil Israel las nodan hangun bel atuil didang ngam, oen kon aa nuting mi duam ngalan nas. Mam oen nodan noan, ‘Sadi bole lam Ama Lamtua Allah bel hangun se ku, banansila el Un in bel hangun se Efraim nol Manase ka.’”
20 Assim, os abençoou naquele dia, declarando: — Por vocês Israel abençoará, dizendo: “Deus faça com você como fez com Efraim e com Manassés.” E assim Israel pôs Efraim antes de Manassés.
21 Hidi nam Yakob tek Yusuf noan, “Ana! Nesang lo ka kam auk mateng. Mo mam Ama Lamtua Allah tulung mia, le nol pait mi lakom se mi upu kia-kaon nas dale kua.
21 Depois Israel disse a José: — Eis que estou morrendo, mas Deus estará com vocês e os fará voltar à terra de seus pais.
22 Halas ni auk in bel ku ki tene dui deng asa man auk in bel se ku kaka-palim mas sa. Ta auk bel taplaeng ku leten in ne dale Kanaꞌan, man hmunan nu auk katan son deng atuil Amori las, se dedeng auk in keng nolas sa.”
22 Dou a você uma parte a mais que a seus irmãos, um declive montanhoso, o qual tomei das mãos dos amorreus com a minha espada e com o meu arco.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 48, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.