Gênesis 48
Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs ARIB
1 Nesang lo kon, atuli maa tek Yusuf noan, un papa heda muun isi son! Tiata un kil nol un anan nas duas, Manase nol Efraim, le laok ngat oen upuns Yakob.
1 Depois destas coisas disseram a José: Eis que teu pai está enfermo. Então José tomou consigo os seus dois filhos, Manassés e Efraim.
2 Nikit Yakob ming noan Yusuf maas son kon, un dising apa ka le hangu daad se hadang nga.
2 Disse alguém a Jacó: Eis que José, teu olho, vem ter contigo. E esforçando-se Israel, sentou-se sobre a cama.
3 Un tek Yusuf noan, “Ana Yusuf! Ama Lamtua Allah man muik kuasa muun isi ka, tulu-balang Un apa ka son, bel auk se iung Lus, se dale Kanaꞌan. Se na, Un hid au.
3 E disse Jacó a José: O Deus Todo-Poderoso me apareceu em Luz, na terra de Canaã, e me abençoou,
4 Un tek noan, ‘Mam auk bel ku ana-upum mas mamo taplaeng, le ku in hua-koet tas daid bangsa tene. Mam Auk kon bel dale ni se ku in hua-koet tas, le daid oen pusaka didiin apan-kloma ki hidi.’
4 e me disse: Eis que te farei frutificar e te multiplicarei; tornar-te-ei uma multidão de povos e darei esta terra à tua descendência depois de ti, em possessão perpétua.
5 Tiata, ku anam Efraim nol Manase, oen hak ka elia: auk maang se Mesir ram, oen duas muik son. Ela kon no, auk nangan oen duas son banansila el auk anang in hua esa, el Ruben nol Simeon.
5 Agora, pois, os teus dois filhos, que nasceram na terra do Egito antes que eu viesse a ti no Egito, são meus: Efraim e Manassés serão meus, como Rúben e Simeão;
6 Mo eta mam ku haup aan pait tam, na ku anam esa lolen. Auk tao oen el auk anang esa lo ka. Tiata, nang le mam oen sium oen pusaka las deng oen kakan Efraim nol Manase tukun.
6 mas a prole que tiveres depois deles será tua; segundo o nome de seus irmãos serão eles chamados na sua herança.
7 Auk tao elia, undeng auk nangan ku inam Rahel. Dedeng kaim pait deng Mesopotamiam, le lakom dale Kanaꞌan kon, ku inam ma mate undeng in hua ana se lalan, dani nol iung Efrata, ne dale Kanaꞌan. Dedeng na, auk daleng nga iil isi! Kon auk puan un se lalan suut in laok bus el iung Efrata ka.” (Iung na halas ni, oen ngali ngala Betlehem.)
7 Quando eu vinha de Padã, morreu-me Raquel no caminho, na terra de Canaã, quando ainda faltava alguma distância para chegar a Efrata; sepultei-a ali no caminho que vai dar a Efrata, isto é, Belém.
8 Yakob aa hidi le un nikit sila ka lam, un net Yusuf anan nas se na. Kon un ketan Yusuf noan, “Hoe! Ni asii anan nias sa?”
8 Quando Israel viu os filhos de José, perguntou: Quem são estes?
9 Kon Yusuf siut noan, “Oen niam tana-ana man Ama Lamtua Allah in bel au, se Mesir.”
9 Respondeu José a seu pai: Eles são meus filhos, que Deus me tem dado aqui. Continuou Israel: Traze-mos aqui, e eu os abençoarei.
10 Yakob blalan son, nol un mata ka ngat tam nus tukun. Tiata un ngat net nol babanan isi lo. Kon Yusuf nol un anan nas lakos dadani nol Yakob, le un neko-lik one.
10 Os olhos de Israel, porém, se tinham escurecido por causa da velhice, de modo que não podia ver. José, pois, fê-los chegar a ele; e ele os beijou e os abraçou.
11 Hidi na kon, un aa nol Yusuf noan, “Bablaan nia, auk nangan noan bet auk tutnaal ku pait lo ka. Mo halas nia lam, Ama Lamtua Allah dake ka muun dui pait, le didiin auk kon haup ku anam mias.”
11 E Israel disse a José: Eu não cuidara ver o teu rosto; e eis que Deus me fez ver também a tua descendência.
12 Hidi nam, Yusuf pel bian un anan nas deng Yakob, hidim un hai buku ka le sila ka lako tom se dale ka, se un ama ka sila ka.
12 Então José os tirou dos joelhos de seu pai; e inclinou-se à terra diante da sua face.
13 Hidi halas-sam Yusuf hangu. Hidim un bel un anan nas le dil dadani nol un ama ka. Un tapa ana hmunan Manase, se Yakob halin kanan na, nol ana hmudin Efraim, se un halin kliu ka.
13 E José tomou os dois, a Efraim com a sua mão direita, à esquerda de Israel, e a Manassés com a sua mão esquerda, à direita de Israel, e assim os fez chegar a ele.
14 Mo nikit Yakob le nene ima ka laok se oen duas bon nas, halin nodan hangun beles sa, un seda ima kanan na le nene laok se palin Efraim bon na, mo un nene ima kliu ka laok se kaka Manase bon na dapa.
14 Mas Israel, estendendo a mão direita, colocou-a sobre a cabeça de Efraim, que era o menor, e a esquerda sobre a cabeça de Manassés, dirigindo as mãos assim propositadamente, sendo embora este o primogênito.
15 Hidim un kohe-kanas le nodan Ama Lamtua Allah bel Yusuf hangun, noan,
15 E abençoou a José, dizendo: O Deus em cuja presença andaram os meus pais Abraão e Isaque, o Deus que tem sido o meu pastor durante toda a minha vida até este dia,
16 Un kon puting auk son deng totoang in daat beas bakun.
16 o anjo que me tem livrado de todo o mal, abençoe estes mancebos, e seja chamado neles o meu nome, e o nome de meus pois Abraão e Isaque; e multipliquem-se abundantemente no meio da terra.
17 Mo nikit Yusuf ngat un ama ka nene ima kanan na laok se pali la bon na kon, un kil un ama ka ima ka, le seda lako se kaka la bon na.
17 Vendo José que seu pai colocava a mão direita sobre a cabeça de Efraim, foi-lhe isso desagradável; levantou, pois, a mão de seu pai, para a transpor da cabeça de Efraim para a cabeça de Manassés.
18 Un tek un ama ka noan, “Papa e! Tao ela deken. Ta un na mo Efraim, aan hmunan na lo. Paap musti sakeng paap ima kanan na laok se Manase bon na dapa. Ta na aan hmunan na hak.”
18 E José disse a seu pai: Nãa assim, meu pai, porque este é o primogênito; põe a mão direita sobre a sua cabeça.
19 Mo un ama Yakob dai tao lo. Le tek noan, “Ana! Meman auk tanan. Ta mam Manase daid muun-tes, nol un in hua-koet tas taplaeng mamo, le daid bangsa tene. Mo mam un palin Efraim, muun-tes dui pait. Un in hua-koet tas, daid mamo isi, didiin oen daid bangsa tene mamo, man muun-tes.”
19 Mas seu pai, recusando, disse: Eu o sei, meu filho, eu o sei; ele também se tornará um povo, ele também será grande; contudo o seu irmão menor será maior do que ele, e a sua descendência se tornará uma multidão de nações.
20 Hidi kon, un tek tana at dua nas noan, “Manase nol Efraim! Mam eta atuil Israel las nodan hangun bel atuil didang ngam, oen kon aa nuting mi duam ngalan nas. Mam oen nodan noan, ‘Sadi bole lam Ama Lamtua Allah bel hangun se ku, banansila el Un in bel hangun se Efraim nol Manase ka.’”
20 Assim os abençoou naquele dia, dizendo: Por ti Israel abençoará e dirá: Deus te faça como Efraim e como Manassés. E pôs a Efraim diante de Manassés.
21 Hidi nam Yakob tek Yusuf noan, “Ana! Nesang lo ka kam auk mateng. Mo mam Ama Lamtua Allah tulung mia, le nol pait mi lakom se mi upu kia-kaon nas dale kua.
21 Depois disse Israel a José: Eis que eu morro; mas Deus será convosco, e vos fará tornar para a terra de vossos pais.
22 Halas ni auk in bel ku ki tene dui deng asa man auk in bel se ku kaka-palim mas sa. Ta auk bel taplaeng ku leten in ne dale Kanaꞌan, man hmunan nu auk katan son deng atuil Amori las, se dedeng auk in keng nolas sa.”
22 E eu te dou um pedaço de terra a mais do que a teus irmãos, o qual tomei com a minha espada e com o meu arco da mão dos amorreus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 48, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.