Gênesis 35
Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs ARIB
1 Hidi nam, Ama Lamtua Allah aa nol Yakob noan, “Auk niam, Lamtua Allah man tulu-balang apa ka bel ku son, se dedeng ku in lali deng ku kakam Esau la ka. Nol nia, ku lako daad seda se Betel tia. Lius se lua kam, ku bangun bel Auk maan in tunu-dadung. Hidim daad se la.”
1 Depois disse Deus a Jacó: Levanta-te, sobe a Betel e habita ali; e faze ali um altar ao Deus que te apareceu quando fugias da face de Esaú, teu irmão.
2 — ausente —
2 Então disse Jacó à sua família, e a todos os que com ele estavam: Lançai fora os deuses estranhos que há no meio de vós, e purificai-vos e mudai as vossas vestes.
3 — ausente —
3 Levantemo-nos, e subamos a Betel; ali farei um altar ao Deus que me respondeu no dia da minha angústia, e que foi comigo no caminho por onde andei.
4 Kon nam, oen sao oen baut angin in hui-langus sas, nol oen ante las totoang. Hidim Yakob puan sa-saa nas totoang se kai ina tene mes leon, dadani nol iung Sikem.
4 Entregaram, pois, a Jacó todos os deuses estranhos, que tinham nas mãos, e as arrecadas que pendiam das suas orelhas; e Jacó os escondeu debaixo do carvalho que está junto a Siquém.
5 Dedeng Yakob nol un hutun nas bokas deng iung Sikem ma, Ama Lamtua Allah tao atuli-atuil in se ingu-iung man pukiu one ngas le lii, didiin oen lii in daek dadaat saol Yakob nol un nenan nas.
5 Então partiram; e o terror de Deus sobreveio às cidades que lhes estavam ao redor, de modo que não perseguiram os filhos de Jacó.
6 Yakob nol un hutun nas totoang lakos lius se Betel nol boa-blingin (maan na hmunan nu ngala, Lus) ne dale Kanaꞌan.
6 Assim chegou Jacó à Luz, que está na terra de Canaã {esta é Betel}, ele e todo o povo que estava com ele.
7 Se na, Yakob bangun-pii maan in todan-lahing deng batu. Hidim un ngali maan na, ngala El Betel (man nahin na noan ‘Betel Lamtua Allahn’), undeng hmunan nu Ama Lamtua Allah tulu-balang Un Apa ka bel Yakob se na, se dedeng un in lali deng un kaka ka ka.
7 Edificou ali um altar, e chamou ao lugar El-Betel; porque ali Deus se lhe tinha manifestado quando fugia da face de seu irmão.
8 Dani nol iung Betel la, muik kai ina tene mesa, man atuli las ngali Alon Bakut, man nahin na noan ‘kai ina in kamusang’. Un ngali maan na ela, undeng dedeng Debora mate ka, oen puan un se kai ina na leon na. Debora na mo, Ribka ina in sole ka.
8 Morreu Débora, a ama de Rebeca, e foi sepultada ao pé de Betel, debaixo do carvalho, ao qual se chamou Alom-Bacute.
9 Dedeng Yakob pait maa deng Padan Aram mam, Ama Lamtua Allah tulu-balang Apa ka pait, nol bel hangun se una.
9 Apareceu Deus outra vez a Jacó, quando ele voltou de Padã-Arã, e o abençoou.
10 Ama Lamtua tekan noan, “Nol ni kon, ku ngalam ma Yakob lo ka. Mo Auk bel ku ngaal balu, noan Israel.
10 E disse-lhe Deus: O teu nome é Jacó; não te chamarás mais Jacó, mas Israel será o teu nome. Chamou-lhe Israel.
11 Auk niam Lamtua Allah in Kuasa Dudui. Tiata ku hua-koet, le haup upu kia-kaons mamo-mamo tia! Mam bangsa-bangsa lias puit maas deng ku in hua-koet tas, nol mam ku hua lahi-lahi las.
11 Disse-lhe mais: Eu sou Deus Todo-Poderoso; frutifica e multiplica-te; uma nação, sim, uma multidão de nações sairá de ti, e reis procederão dos teus lombos;
12 Dale man Auk in bel ku upum Abraham nol ku amam Isak son na, halas ni Auk bel kun, nol ku in hua-koet tas.”
12 a terra que dei a Abraão e a Isaque, a ti a darei; também à tua descendência depois de ti a darei.
13 — ausente —
13 E Deus subiu dele, do lugar onde lhe falara.
14 — ausente —
14 Então Jacó erigiu uma coluna no lugar onde Deus lhe falara, uma coluna de pedra; e sobre ela derramou uma libação e deitou-lhe também azeite;
15 Maan na, un ngali ngala Betel.
15 e Jacó chamou Betel ao lugar onde Deus lhe falara.
16 Hidi na kon, Yakob lakos nang Betel. Oras oen katang buit deng Efrata (man halas ni ngala Betlehem), kon nam, Rahel oras in hua ka maa lisu. Mo un in hua ka susa.
16 Depois partiram de Betel; e, faltando ainda um trecho pequeno para chegar a Efrata, Raquel começou a sentir dores de parto, e custou-lhe o dar à luz.
17 Oras un nasang mumuun nam im-blingin na tekan noan, “Mama Rahel! Tao ku dalem ma teteken, ta maam haup aan bikloeb pait!”
17 Quando ela estava nas dores do parto, disse-lhe a parteira: Não temas, pois ainda terás este filho.
18 Nikit Rahel hngasa ka mana le nutus kon, un ngali tana-ana na, Ben-Oni man nahin na noan, ‘aan deng auk in susa ka’. Hidi na kon un mate. Mo Yakob ngali tana-ana naBenyamin, (man nahin na noan ‘aan ima kanan’).
18 Então Raquel, ao sair-lhe a alma {porque morreu}, chamou ao filho Benôni; mas seu pai chamou-lhe Benjamim.
19 Tukun nam oen puan Rahel se lalan suut man laok bus el Efrata ka, (na Betlehem).
19 Assim morreu Raquel, e foi sepultada no caminho de Efrata {esta é Bete-Leém}.
20 Kon Yakob babail un niut utu ka se na. Maa lius leol neot ni kon, Rahel niut utu ka muik nabale.
20 E Jacó erigiu uma coluna sobre a sua sepultura; esta é a coluna da sepultura de Raquel até o dia de hoje.
21 Hidi na kon Yakob daad seda-seda maan tutungus. Oe mesan na, un buba hleep se menara Eder halin na.
21 Então partiu Israel, e armou a sua tenda além de Migdal-Eder.
22 Yakob tao ata Bilha la daid un sapa son, mo dedeng oen se las sa, Yakob taan haup noan, Ruben niin nol Bilha.
22 Quando Israel habitava naquela terra, foi Rúben e deitou-se com Bila, concubina de seu pai; e Israel o soube. Eram doze os filhos de Jacó:
23 Lea anan nas ngalan nas elia: Ruben (Yakob ana hmunan na), Simeon, Lewi, Yahuda, Isaskar nol Sebulon.
23 Os filhos de Léia: Rúben o primogênito de Jacó, depois Simeão, Levi, Judá, Issacar e Zebulom;
24 Rahel anan nas: Yusuf nol Benyamin.
24 os filhos de Raquel: José e Benjamim;
25 Rahel ata Bilha, anan nas: Dan nol Naftali.
25 os filhos de Bila, serva de Raquel: Dã e Naftali;
26 Hidim Lea ata Silpa anan nas: Gad nol Aser.
26 os filhos de Zilpa, serva de Léia: Gade e Aser. Estes são os filhos de Jacó, que lhe nasceram em Padã-Arã.
27 Hidi nam, Yakob lako meo un ama Isak se Mamre, dani nol iung Kiriat Arba (halas ni ngala Hebron). Hmunan nua, un upu Abraham kon daad se la.
27 Jacó veio a seu pai Isaque, a Manre, a Quiriate-Arba {esta é Hebrom}, onde peregrinaram Abraão e Isaque.
28 — ausente —
28 Foram os dias de Isaque cento e oitenta anos;
29 — ausente —
29 e, exalando o espírito, morreu e foi congregado ao seu povo, velho e cheio de dias; e Esaú e Jacó, seus filhos, o sepultaram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 35, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.