Lucas 15

Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Opacatu ava sui guarepochi rerocuasar yuvɨrecoi vahe iyavei ava eta yangaipa guasu vahe, oyemboya Jesús rese iñehe rendu ãgua yuvɨreco.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Sese fariseo yuvɨrecoi vahe iyavei Moisés porocuaita rese oporombohe vahe yuvɨreco, ahe ovɨroɨ̃ro tẽi yuvɨreco aipo ehi:
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Evocoiyase Jesús omombehu ovesa resendar yembohesa:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Que ñepei pe pãhuve vɨrecose cien ovesa güeimba, ipare co ocañɨra ñepei ichui viña, oseya ranera evocoiyase evocoi noventa y nueve tẽi avɨye vahesave seco ãgua. Ipare oyevɨra ocañɨ vahe reca oso, oyosu rane itera viña.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Oyosuse, osupira oachihɨve vorɨvetesa pɨpe.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ipare oyepotase güẽtave, omonuhara omborɨpareta, ocotɨndareta avei no. Ipare aipo ehira chupe: ‘Yayembovɨhara che pɨri. Esepia niha, ayosu ité ovesa ocañɨ vahecuer cute’ ehira.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Supi eté ẽgüe ehi aveira oime torɨvetesa guasu catu ɨvave acoi ñepei ava yangaipa guasu vahe oñecuñarose güecocuerai sui noventa y nueve yuvɨrecoi tuprɨ vahe sui yuvɨreco” ehi.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Acoi que cuña omocañɨse ñepei guarepochi diez tuprɨ vɨreco vahe sui, omoendɨra tataendɨ. Ipare osahuvara oɨ, oseca mbegüera, oyosu rane itera.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Evocoiyase oyosuse, omonuhara omborɨpareta, ocotɨndareta avei no chupe aipo ehira: ‘Yayembovɨhara che pɨri. Esepia niha, ayosu guarepochi che sui ocañɨ vahecuer cute’ ehira.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Supi eté ẽgüe ehi aveira oime torɨvetesa Tũpa rembiguai ɨva pendar rehɨi upe que ñepei ava yangaipa guasu vahe oñecuñarose güecocuerai sui” ehi.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Aipo ehi avei oporombohe: “Oime mbɨa vɨreco vahe ñuvɨrío guahɨr.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Chĩhivahe catu vahe aipo ehi oyesupa upe: ‘Che ru, embou mbahe che mombahesa cheu’ ehi. Iyesupa evocoiyase omboyaho ombahe imondo chupe.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Ipare coiye catumi, omonuhapa opacatu ombahe. Ichui oso amombrɨ ambuae tecuave. Aheve oguarepochi oiporupa tẽi ombahe pota raisa pɨpe.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Acoi oiporupa tẽise rumo opacatu ombahe, ahese oime tɨavor ahe ɨvɨ rupi. Ahe evocoiyase ndasɨepoi tẽi oico.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Evocoiyase oso mboravɨquɨ reca mbɨa pɨri aheve. Ahe mbɨa evocoiyase omondo ocove güeimba cuchi rãro ãgua.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Aheve oyemohɨtaro pota tẽi cuchi rembihu pɨpe oico viña. Ndipoi eté rumo omondo vahe chupe.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Evocoiyase oyemomahenduha tẽi güẽta pendar oporavɨquɨ vahe rese: ‘¡Che ru rẽtave oporavɨquɨ vahe rumo co omoumbɨre guasu-guasu tẽi güembihu yuvɨreco! ¡Che rumo che yuca pota tẽi che rɨeporẽhɨ che rereco cohave!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Sese ayevɨra che ru rẽtave. Aipo ahera chupe: Ayemboangaipa Tũpa rese, nde rese avei no.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ahese che ndahe iri chira nde rahɨr nungar aico; iyacatu revo ndeu, oporavɨquɨ vahe nungar tẽi che rerecoñora eve, ahera’ ehi.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Evocoiyase oyevɨ iri oso vu rẽtave cute.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Ahese tahɨr aipo ehi chupe: ‘Che ru, ayemboangaipa Tũpa rese, nde rese avei; ndiya iri nde rahɨr che reco ãgua’ ehi.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tu rumo aipo ehi güembiguai upe: ‘Peso, taperumi avɨye catu vahe turucuar pemboyemonde, pemonde avei cuã penda sese, pɨtaqui avei.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Iyavei guaca iquɨra catu vahe peyuca. ¡Yayapora pieta guasu!’ ehi.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 ‘Esepia, co che rahɨr avɨye omano vahe secoi viña, cũritei rumo oyevɨ iri cheu’ ehi. Ẽgüe ehi opacatu sorɨvete yuvɨreco pieta apo.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Tahɨr cuacua catu vahe rumo ocove vɨte secoi. Oyevɨse ou güẽta rerovɨcave, osendu voi ipieta guasu vahe yuvɨreco.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Evocoiyase oporandu mbiguai upe mbahe oime vahe rese.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 ‘Nde rɨvrɨ mo co oyevɨ tuprɨ iri ou. Sese nde ru oyuca uca guaca iquɨra vahe iyevɨsa resendar’ ehiño.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Evocoiyase tɨquehɨr oñemoɨrosa pɨpe, ndoique potai oyesupa uve oɨ pɨpe; tu rumo osẽño ité ocarve ‘eique’ oya chupe.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Evocoiyase tahɨr omboyevɨ chupe aipo ehi: ‘Che niha setá aravɨter rupi oropɨ̃tɨvɨi vichico nde mboyeroyasave viña, nderemboumi eté rumo que mbahe cheu, que mbahe mɨmba angara viña che mborɨpar rese ore pieta ãgua’ ehi vu upe.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 ‘Indó, cũritei oyepota ndeu nde rahɨr, omocañɨ tẽi vahe nde guarepochi cuña ndipɨhai vahe rese tẽi. Ahe eremboetei catú che sui; ereyuca uca rutei guaca iquɨra vahe chupe’ ehi.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Evocoiyase tu: ‘Eyapɨsacaño, che rahɨr, nde niha nderesɨrɨi vahe che sui. Opacatu che areco vahe rumo nde mbahe ité yepi.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Cũritei rumo iyacatu ité yande rorɨvetesave yayapora pieta. Esepia, co nde rɨvrɨ ocañɨ tẽi vahecuer rese yamahe iri’ ehi guahɨr upe” ehi Jesús ava eta mbohe.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.