Lucas 15
Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs ACF
1 Opacatu ava sui guarepochi rerocuasar yuvɨrecoi vahe iyavei ava eta yangaipa guasu vahe, oyemboya Jesús rese iñehe rendu ãgua yuvɨreco.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Sese fariseo yuvɨrecoi vahe iyavei Moisés porocuaita rese oporombohe vahe yuvɨreco, ahe ovɨroɨ̃ro tẽi yuvɨreco aipo ehi:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Evocoiyase Jesús omombehu ovesa resendar yembohesa:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Que ñepei pe pãhuve vɨrecose cien ovesa güeimba, ipare co ocañɨra ñepei ichui viña, oseya ranera evocoiyase evocoi noventa y nueve tẽi avɨye vahesave seco ãgua. Ipare oyevɨra ocañɨ vahe reca oso, oyosu rane itera viña.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Oyosuse, osupira oachihɨve vorɨvetesa pɨpe.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ipare oyepotase güẽtave, omonuhara omborɨpareta, ocotɨndareta avei no. Ipare aipo ehira chupe: ‘Yayembovɨhara che pɨri. Esepia niha, ayosu ité ovesa ocañɨ vahecuer cute’ ehira.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Supi eté ẽgüe ehi aveira oime torɨvetesa guasu catu ɨvave acoi ñepei ava yangaipa guasu vahe oñecuñarose güecocuerai sui noventa y nueve yuvɨrecoi tuprɨ vahe sui yuvɨreco” ehi.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Acoi que cuña omocañɨse ñepei guarepochi diez tuprɨ vɨreco vahe sui, omoendɨra tataendɨ. Ipare osahuvara oɨ, oseca mbegüera, oyosu rane itera.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Evocoiyase oyosuse, omonuhara omborɨpareta, ocotɨndareta avei no chupe aipo ehira: ‘Yayembovɨhara che pɨri. Esepia niha, ayosu guarepochi che sui ocañɨ vahecuer cute’ ehira.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Supi eté ẽgüe ehi aveira oime torɨvetesa Tũpa rembiguai ɨva pendar rehɨi upe que ñepei ava yangaipa guasu vahe oñecuñarose güecocuerai sui” ehi.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Aipo ehi avei oporombohe: “Oime mbɨa vɨreco vahe ñuvɨrío guahɨr.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Chĩhivahe catu vahe aipo ehi oyesupa upe: ‘Che ru, embou mbahe che mombahesa cheu’ ehi. Iyesupa evocoiyase omboyaho ombahe imondo chupe.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Ipare coiye catumi, omonuhapa opacatu ombahe. Ichui oso amombrɨ ambuae tecuave. Aheve oguarepochi oiporupa tẽi ombahe pota raisa pɨpe.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Acoi oiporupa tẽise rumo opacatu ombahe, ahese oime tɨavor ahe ɨvɨ rupi. Ahe evocoiyase ndasɨepoi tẽi oico.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Evocoiyase oso mboravɨquɨ reca mbɨa pɨri aheve. Ahe mbɨa evocoiyase omondo ocove güeimba cuchi rãro ãgua.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Aheve oyemohɨtaro pota tẽi cuchi rembihu pɨpe oico viña. Ndipoi eté rumo omondo vahe chupe.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Evocoiyase oyemomahenduha tẽi güẽta pendar oporavɨquɨ vahe rese: ‘¡Che ru rẽtave oporavɨquɨ vahe rumo co omoumbɨre guasu-guasu tẽi güembihu yuvɨreco! ¡Che rumo che yuca pota tẽi che rɨeporẽhɨ che rereco cohave!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Sese ayevɨra che ru rẽtave. Aipo ahera chupe: Ayemboangaipa Tũpa rese, nde rese avei no.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Ahese che ndahe iri chira nde rahɨr nungar aico; iyacatu revo ndeu, oporavɨquɨ vahe nungar tẽi che rerecoñora eve, ahera’ ehi.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Evocoiyase oyevɨ iri oso vu rẽtave cute.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ahese tahɨr aipo ehi chupe: ‘Che ru, ayemboangaipa Tũpa rese, nde rese avei; ndiya iri nde rahɨr che reco ãgua’ ehi.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tu rumo aipo ehi güembiguai upe: ‘Peso, taperumi avɨye catu vahe turucuar pemboyemonde, pemonde avei cuã penda sese, pɨtaqui avei.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Iyavei guaca iquɨra catu vahe peyuca. ¡Yayapora pieta guasu!’ ehi.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 ‘Esepia, co che rahɨr avɨye omano vahe secoi viña, cũritei rumo oyevɨ iri cheu’ ehi. Ẽgüe ehi opacatu sorɨvete yuvɨreco pieta apo.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Tahɨr cuacua catu vahe rumo ocove vɨte secoi. Oyevɨse ou güẽta rerovɨcave, osendu voi ipieta guasu vahe yuvɨreco.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Evocoiyase oporandu mbiguai upe mbahe oime vahe rese.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 ‘Nde rɨvrɨ mo co oyevɨ tuprɨ iri ou. Sese nde ru oyuca uca guaca iquɨra vahe iyevɨsa resendar’ ehiño.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Evocoiyase tɨquehɨr oñemoɨrosa pɨpe, ndoique potai oyesupa uve oɨ pɨpe; tu rumo osẽño ité ocarve ‘eique’ oya chupe.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Evocoiyase tahɨr omboyevɨ chupe aipo ehi: ‘Che niha setá aravɨter rupi oropɨ̃tɨvɨi vichico nde mboyeroyasave viña, nderemboumi eté rumo que mbahe cheu, que mbahe mɨmba angara viña che mborɨpar rese ore pieta ãgua’ ehi vu upe.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 ‘Indó, cũritei oyepota ndeu nde rahɨr, omocañɨ tẽi vahe nde guarepochi cuña ndipɨhai vahe rese tẽi. Ahe eremboetei catú che sui; ereyuca uca rutei guaca iquɨra vahe chupe’ ehi.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Evocoiyase tu: ‘Eyapɨsacaño, che rahɨr, nde niha nderesɨrɨi vahe che sui. Opacatu che areco vahe rumo nde mbahe ité yepi.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Cũritei rumo iyacatu ité yande rorɨvetesave yayapora pieta. Esepia, co nde rɨvrɨ ocañɨ tẽi vahecuer rese yamahe iri’ ehi guahɨr upe” ehi Jesús ava eta mbohe.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.