Lucas 14
Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs ARIB
1 Ñepei mbɨtuhusa arɨ pɨpe Jesús oso ocaru mborerecuar fariseo rẽtave. Aheve ambuae fariseo eta oivɨro yuvɨreco.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Aheve avei mbɨa iruru vahe secoi.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Evocoiyase Jesús oporandu Moisés porocuaita rese oporombohe vahe upe iyavei fariseo eta upe avei aipo ehi:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Ahe rumo noñeheiño yuvɨreco chupe. Ahese ahe opoco imbaheasɨ vahe rese, ombogüera. Ipare, “Eso tuprɨño” ehi chupe.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Fariseo eta upe evocoiyase aipo ehi:
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ahese nomboyevɨ catui eté iñehe yuvɨreco chupe.
6 A isto nada puderam responder.
7 Ava ichohoprɨ oiporavo-ravo güenara imboyeroyaprɨ catu vahe mesave oyeupe nara yuvɨreco. Ahe sepiase aipo ehi Jesús imboaracua:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 —Acoi que yande soho ucase mendasa pietasave yuvɨreco, ndayaguapɨi chira ava imboeteiprɨ catu vahe renda harɨve. Esepia, avɨyeteramo que ambuae ava ichohoprɨ oyepotara yande sui imboeteiprɨ catu vahe yuvɨreco.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ipare yande soho ucasar aipo ehira yandeu: ‘Epũha evocoi sui, co mbɨa toguapɨ eipeve’ ehira yandeu. Evocoiyase yande yachĩ tẽira yaso ipami tẽi yaguapɨ.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Yande soho ucase rumo yuvɨreco, yaguapɨra evocoiyase ipa; yande soho ucasar ouse, aipo ehira yandeu: ‘Mborɨ, erio cohave tenda imboeteiprɨ catu vahesave ore pɨri’ ehira. Ẽgüe yahera imboeteiprɨ yaico acoi ava yuvɨroguapɨ vahe rovaque yande pɨri.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Esepia niha, acoi ava oyemboɨvate ai vahe opara seco reroyɨsa; acoi ava seco mbegüe vahe rumo, ahe seco mboɨvate catusara curi —ehi.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ipare aipo ehi avei ichohosar upe:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Ereyapose rumo pieta, ereichoho ucara ava iparaɨsu vahe, ava ipo ichutu vahe, anise ipɨ chutu vahe, ipãri-pãri vahe, ndasesapɨsoi vahe avei.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Esepia niha, ahe ndoicatui mbahe mboyevɨ yuvɨreco ndeu. Opase rumo ocuerayevɨ ava seco catuprɨ vahe yuvɨreco, ahese erevɨharetera eico. Esepia, ereipɨsɨra mbahe avɨye vahe Tũpa suindar —ehi.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Iñehe renduse rumo, ñepei mbɨa yuvɨroguapɨ vahe mesave, ahe aipo ehi Jesús upe:
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Evocoiyase aipo ehi ahe mbɨa upe:
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ipare oyepotase arɨ caru ãgua, ahese aipo ehi güembiguai mondo: ‘Toyugüerupa che pɨri ichohoprɨ. Esepia niha, mbahe opa oingatu cute’ ehi.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Opacatu rumo ava, ‘Eñemosañomi tẽi cheu’ ehi pãve yuvɨreco. Yɨpɨndar mbɨa aipo ehi: ‘Che rumo arocua ɨvɨ; iya ité aso sepia. Sese eñemosaño cheu’ ehi chupe.
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Ambuae mbɨa aipo ehi: ‘Che arocua ramo diez tuprɨ tɨvi, ahe asãha ranera. Sese eñemosaño cheu’ ehi chupe.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Ambuae aipo ehi no: ‘Che amenda ramomi vichico. Sese tẽi ndasoi chira’ ehi.
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Oyevɨse mbiguai, opa tuprɨ omombehu mbahe güerecuar upe. Ahese serecuar aipo ehi oñemoɨrosa pɨpe güembiguai upe: ‘Eso voi evocoiyase opacatu ocar rupi. Supi sui eru ava iparaɨsumi vahe, que ava ipo chutu vahe, anise ipɨ chutu vahe, que ndasesapɨsoi vahe, anise que ava ipãri-pãri vahe avei no’ ehi.
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Coiye ava reru pare aipo ehi mbiguai güerecuar upe: ‘Che rerecuar, aroya ité nde che cuaita; ipane vɨte rumo ava’ ehi.
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Evocoiyase aipo ehi güembiguai upe: ‘Eguata iri ambuae perɨ tecua ɨvɨrindar rupi avei toyugüerumi che rẽtave yuvɨreco che pɨri, tomboapɨpopa ité che rẽta yuvɨreco’ ehi.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 ‘Esepia niha, acoi yɨpɨndar ava aichoho uca vahe ndipoi chietera que ñepei ocaru vaherã che pɨri’ ehi güembiguai upe —ehi Jesús ahe mbɨa mbohe.
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ava rehɨi Jesús raquɨcuei oguata yuvɨreco. Sese ahe oyemboyere aipo ehi ava upe:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Acoi oimese que ava oipota vahe che rupi oguata ãgua, tache raɨsu catu que ambuae ava sui, que oyesupa, osɨ, güembireco, guahɨreta, vɨvɨreta iyavei güeindɨreta sui, oyesui avei. Ẽgüe ndehise, evocoiyase ndiyai chupe che remimbohe seco ãgua.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Iyavei que ava noñemosañoi vahe mbahe-mbahe tẽi upe oiporarase arɨ yacatu rupi inungar-ra ocurusu rese ovosɨi vahe viña che rupi oguata ãgua, ahe chupe ndiyai che remimbohe seco ãgua” ehi.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Que ava pe pãhu pendar omopuha potase oɨ, ¿ndoyapɨsaca ranei chira ‘¿amomba angara pĩha?’ oyapave?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Esepia niha, omondose oɨ renara yɨpɨndar. Ipare rumo nomboavɨye catuise, ahese opacatu ava sepiase vɨroɨ̃rora
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 aipo ehira yuvɨreco: ‘Aye evocoi mbɨa omopuha pota tẽi oɨ viña, ndoicatui eté rumo imboavɨye’ ehira yuvɨreco chupe.
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 Iyavei que mborerecuar guasu diez mil sundao vɨreco vahe oyeepɨ potase ambuae mborerecuar veinte mil ava vɨreco vahe sui, oyapɨsaca ranera yɨpɨndar icua tuprɨ ãgua ‘¿yaicatura pĩha setá catu vahe rese yavava?’ ohesave.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Esepia, ndoicatuise, evocoiyase ambuae mborerecuar guasu amombrɨ vɨte secoise, omondora mbahe mombehusar mbahe tuprɨ rese porandu ãgua chupe.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Ẽgüe ehi avei pe recocuer ndapeseya potaise pe mbahe opacatu, ẽgüe ehi vahe ndahei eté che remimbohe” ehi.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Yucrɨ avɨye vahe ité yandeu; nasehe irise rumo, ndayaicatui chietera imoehe iri ãgua.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Naporai eté ɨvɨ upe nara; ndiyai avei ɨvɨ mbahe repochi resendar rese oyeseha vaherã. Evocoiyase ahe imomboprɨ tẽi vaherã. Sese aipo ahe acoi ava oyapɨsaca pota vahe, toyapɨsacaño” ehi.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.