João 4

Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Fariseo eta oyandu yuvɨreco Jesús vɨreco catuse ava oyeupi oguata vahe iyavei oporoãpiramo catuse avei Juan sui
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 (ndahei eté rumo Jesús oporoãpiramo; semimbohe tẽi rumo ẽgüe ehi yuvɨreco).
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 — ausente —
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 — ausente —
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Aheve Samaria ɨvɨ rese oyepota tecua Sicar serer vaheve yuvɨreco. Ahe tecua rerovɨcave oime ɨvɨ Jacob omondo vahecuer guahɨr José upe aracahe.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 Aheve oime ɨvɨcuar, chupe, “Jacob ɨguagüer” ehi yuvɨreco. Ahe ɨgua rembe rese Jesús oguapɨ mbɨter arɨ potase ocueraise oĩ.
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 — ausente —
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Cuña, Samaria pendar, rumo omboyevɨ chupe:
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Evocoiyase omboyevɨ cuña upe:
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 —Ndererecoi rumo ɨ renose ãgua. Esepia, co ɨgua ipɨcucú ité. ¿Que sui vo aipo evocoiyase eremboura ɨ ndopai vahe cheu viña? —ehi cuña chupe—.
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Esepia, co ɨgua ore ramoi Jacob oseya oreu. Cohave suiño ité niha ahe oɨhu, tahɨr avei oɨhu yuvɨreco ichui iyavei opacatu seimba. ¿Nde pĩha ɨvate catu ereico ichui? —ehi cuña chupe.
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 —Opacatu ava oɨhu vahe co ɨ, ihuseiño itera yepi, —ehi cuña upe—.
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Acoi ava oɨhu vahe rumo ɨ che remimondo, ndihusei iri chietera. Esepia, che amondo vahe ɨ ndopai vaherã ité. Ahe omboura tecovesa ndopai vahe ava upe —ehi cuña upe.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 —Nde ava, emboumi ahe ɨ taɨhu che husei iriẽhɨ ãgua, tanose iri eme ɨ cohave sui —ehi.
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 —Eso rane nde mer reca, seseve peyu cohave —ehi cuña upe.
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 —Ndarecoi rumo che mer —ehiño cuña chupe.
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 Esepia, cinco tuprɨ erereco nde mer iyavei cũritei erereco vahe nde resendar tẽi. Supi eté aipo ere: “Ndarecoi che mer” ere cheu —ehi cuña upe.
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 —Nde ava avɨye moco Tũpa ñehe mombehusar ereico cheu —ehi—.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Ore ramoi eta omboetei Tũpa co ɨvɨtrɨ rese yuvɨreco. Pe rumo, judío peico vahe, “Jerusalén ve yamboeteira Tũpa yepi” peye —ehi.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 —Che reroya eve cuña, vɨrovɨ arɨ pẽu peso iriẽhɨ ãgua Tũpa mboetei co ɨvɨtrɨ rese iyavei Jerusalén ve.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Pe Samaria pendar peico vahe pemboetei tẽi pe rembiguaẽhɨ. Ore rumo oroicua oromboetei vahe. Esepia, ñepɨsɨrosa ou judío sui.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 Oyepota rumo arɨ cute, ahe ité co cũritei co pɨpe suive supi eté Tũpa omboetei vahe, Tũpa Espíritu pɨpe omboeteira yuvɨreco. Supi eté Tũpa, “Ẽgüe tehi che mboetei yuvɨreco” ehi.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Esepia, Tũpa niha Espíritu secoi. Sese acoi omboetei vahe oyapora Espíritu pɨpe supi tuprɨ vahe ité yuvɨreco —ehi cuña upe.
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Cuña evocoiyase aipo ehi chupe:
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 —Che niha ahe aico añehe vahe ndeu —ehi cuña upe.
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Aheseve semimbohe eta oyevɨ yuvɨreco, nombovɨhaiprɨ güemimbohe cuña rese oñemoñetase. Ndipoi eté rumo que “¿mbahe rese vo peñemoñeta?” ehi vahe, que “¿mahera vo ereñehe co cuña upe?” ehi vahe yuvɨreco chupe.
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Ahese cuña oseya tuprɨño ocambuchi, oso güecuave aipo ehi ava eta upe:
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 —Perio, tapesepia pe ava omombehupa tuprɨ vahe che recocuer cheu. ¿Ndahei pĩha ahe Poropɨ̃sɨrosar? —ehi omu eta upe.
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 Evocoiyase ava rehɨi yuvɨnose tecua sui, yuvɨraso Jesús recosave sepia.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Ava yepotaẽhɨ vɨteseve, semimbohe eta,
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 —Oimera rumo ambuae mbahe cheu che movɨracua ãgua. Ahe ndapeicuai vahe —ehi güemimbohe eta upe.
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 Semimbohe aipo hese oporandu-randu tẽi oyeupe yuvɨreco:
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Güemimbohe upe rumo aipo ehi:
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Esepia, pe aipo peye: ‘Ipane vɨte irungatu yasɨ mbahe mitɨ ha monuha ãgua’ peye yepi; che rumo aipo ahe pẽu: pemahe pe ɨvɨrindar ava eta rese. Opa ité opɨha omoingatu yuvɨreco, ahe inungar mbahe mitɨ ha yavɨye vahe.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 Acoi oporavɨquɨ vahe Tũpa upe ava hã pɨsɨ ãgua rese, ahe oipɨsɨra seprɨ yuvɨreco iyavei semimonuha tecovesa ndopai vaheve nara ité yuvɨrecoira. Evocoiyase ava upe oñehe vahe iyavei oipɨsɨ vahe ava hã ɨvave nara, oyoya guasu ovɨharetera ipɨsɨprɨ rese yuvɨreco.
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 Supi eté co ñehesa aipo ehi vahe: ‘Ñepei eté omahetɨ vahe; imonuhasar rumo ambuae ité’ ehi.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Che opocuai ava hã pɨsɨ ãgua ambuae ava poravɨquɨsave; yɨpɨndar rumo ambuae oporavɨquɨ́ ité yuvɨreco sese. Pe evocoiyase peique iporavɨquɨ agüer rupi —ehi güemimbohe eta upe.
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Setá ava tecua Sicar pendar Samaria pɨpe vɨroya cuña ñehe sui yuvɨreco, “Opacatu mbahe che rembiapo omombehu cheu” ihesa sui.
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 Evocoiyase ava rehɨi Samaria pendar yuvɨraso chupe ‘epɨtami ore pɨri’ oya. Evocoiyase opɨta ipɨri ñuvɨrío arɨ rupi.
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 Setá catu iri ava vɨroya yuvɨreco iñehe ité renduse.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 Evocoiyase ava eta aipo ehi cuña upe yuvɨreco:
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Ñuvɨrío arɨ pare, Jesús osẽ ɨvɨ Samaria sui, osoño ɨvɨ Galilea ve.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 Ahe ae ité aipo ehi: “Tũpa ñehe mombehusar ndasaɨsusai iɨvɨ rese yuvɨreco yepi” ehi.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Oyepotase oɨvɨ Galilea ve, ahe pendar ava oipɨsɨ tuprɨ yuvɨreco. Esepia, setá osepia opacatu mbahe sembiapo Pascua pietase Jerusalén ve.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Evocoiyase oyevɨ iri tecua Caná ve Galilea ɨvɨ rese, aheve acoi ɨ tẽi oyapo uva rɨcuer. Tecua Capernaum ve oime mbɨa mborerecuar guasu ɨvɨrindar. Ahe vɨreco guahɨr imbaheasɨ vahe.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Oyanduse co mbɨa mborerecuar Jesús yepota Judea sui ɨvɨ Galilea ve, ahe ramoseve oso voi seca ‘toso che rẽtave, tombogüerami che rahɨr omano pota vahe cheu’ oya.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Evocoiyase aipo ehi ahe mborerecuar upe:
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 —Che Yar, eyu poyavañomi tẽi che rahɨr mano vɨteẽhɨseve —ehi mborerecuar chupe.
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 —Eyevɨ nde rẽtave; nde rahɨr oicove —ehi mborerecuar upe.
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Amombrɨ seco vɨteseve, yuvɨnoña voi sovaĩchi sembiguai imombehu:
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Evocoiyase oporandu: “¿Mbahe hora pɨpe tuprɨ ocuera?” ehi.
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Ahese mborerecuar ipɨhañemoñeta: “Ahe hora pɨpe tuprɨ niha Jesús aipo ehi cheu: ‘Nde rahɨr oicove’ ehi” ehi. Evocoiyase ahe iyavei opacatu imu eta vɨroya Jesús yuvɨreco.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Co imoñuvɨriosa poromondɨisa oyapo Jesús güecocuer cua uca ãgua ɨvɨ Judea sui oyevɨse Galilea ve.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.