João 4
Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs ARA
1 Fariseo eta oyandu yuvɨreco Jesús vɨreco catuse ava oyeupi oguata vahe iyavei oporoãpiramo catuse avei Juan sui
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 (ndahei eté rumo Jesús oporoãpiramo; semimbohe tẽi rumo ẽgüe ehi yuvɨreco).
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 — ausente —
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Aheve Samaria ɨvɨ rese oyepota tecua Sicar serer vaheve yuvɨreco. Ahe tecua rerovɨcave oime ɨvɨ Jacob omondo vahecuer guahɨr José upe aracahe.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Aheve oime ɨvɨcuar, chupe, “Jacob ɨguagüer” ehi yuvɨreco. Ahe ɨgua rembe rese Jesús oguapɨ mbɨter arɨ potase ocueraise oĩ.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 — ausente —
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Cuña, Samaria pendar, rumo omboyevɨ chupe:
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Evocoiyase omboyevɨ cuña upe:
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 —Ndererecoi rumo ɨ renose ãgua. Esepia, co ɨgua ipɨcucú ité. ¿Que sui vo aipo evocoiyase eremboura ɨ ndopai vahe cheu viña? —ehi cuña chupe—.
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Esepia, co ɨgua ore ramoi Jacob oseya oreu. Cohave suiño ité niha ahe oɨhu, tahɨr avei oɨhu yuvɨreco ichui iyavei opacatu seimba. ¿Nde pĩha ɨvate catu ereico ichui? —ehi cuña chupe.
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 —Opacatu ava oɨhu vahe co ɨ, ihuseiño itera yepi, —ehi cuña upe—.
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 Acoi ava oɨhu vahe rumo ɨ che remimondo, ndihusei iri chietera. Esepia, che amondo vahe ɨ ndopai vaherã ité. Ahe omboura tecovesa ndopai vahe ava upe —ehi cuña upe.
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 —Nde ava, emboumi ahe ɨ taɨhu che husei iriẽhɨ ãgua, tanose iri eme ɨ cohave sui —ehi.
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 —Eso rane nde mer reca, seseve peyu cohave —ehi cuña upe.
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 —Ndarecoi rumo che mer —ehiño cuña chupe.
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 Esepia, cinco tuprɨ erereco nde mer iyavei cũritei erereco vahe nde resendar tẽi. Supi eté aipo ere: “Ndarecoi che mer” ere cheu —ehi cuña upe.
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 —Nde ava avɨye moco Tũpa ñehe mombehusar ereico cheu —ehi—.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Ore ramoi eta omboetei Tũpa co ɨvɨtrɨ rese yuvɨreco. Pe rumo, judío peico vahe, “Jerusalén ve yamboeteira Tũpa yepi” peye —ehi.
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 —Che reroya eve cuña, vɨrovɨ arɨ pẽu peso iriẽhɨ ãgua Tũpa mboetei co ɨvɨtrɨ rese iyavei Jerusalén ve.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Pe Samaria pendar peico vahe pemboetei tẽi pe rembiguaẽhɨ. Ore rumo oroicua oromboetei vahe. Esepia, ñepɨsɨrosa ou judío sui.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Oyepota rumo arɨ cute, ahe ité co cũritei co pɨpe suive supi eté Tũpa omboetei vahe, Tũpa Espíritu pɨpe omboeteira yuvɨreco. Supi eté Tũpa, “Ẽgüe tehi che mboetei yuvɨreco” ehi.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Esepia, Tũpa niha Espíritu secoi. Sese acoi omboetei vahe oyapora Espíritu pɨpe supi tuprɨ vahe ité yuvɨreco —ehi cuña upe.
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Cuña evocoiyase aipo ehi chupe:
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 —Che niha ahe aico añehe vahe ndeu —ehi cuña upe.
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Aheseve semimbohe eta oyevɨ yuvɨreco, nombovɨhaiprɨ güemimbohe cuña rese oñemoñetase. Ndipoi eté rumo que “¿mbahe rese vo peñemoñeta?” ehi vahe, que “¿mahera vo ereñehe co cuña upe?” ehi vahe yuvɨreco chupe.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Ahese cuña oseya tuprɨño ocambuchi, oso güecuave aipo ehi ava eta upe:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 —Perio, tapesepia pe ava omombehupa tuprɨ vahe che recocuer cheu. ¿Ndahei pĩha ahe Poropɨ̃sɨrosar? —ehi omu eta upe.
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Evocoiyase ava rehɨi yuvɨnose tecua sui, yuvɨraso Jesús recosave sepia.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Ava yepotaẽhɨ vɨteseve, semimbohe eta,
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 —Oimera rumo ambuae mbahe cheu che movɨracua ãgua. Ahe ndapeicuai vahe —ehi güemimbohe eta upe.
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Semimbohe aipo hese oporandu-randu tẽi oyeupe yuvɨreco:
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Güemimbohe upe rumo aipo ehi:
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Esepia, pe aipo peye: ‘Ipane vɨte irungatu yasɨ mbahe mitɨ ha monuha ãgua’ peye yepi; che rumo aipo ahe pẽu: pemahe pe ɨvɨrindar ava eta rese. Opa ité opɨha omoingatu yuvɨreco, ahe inungar mbahe mitɨ ha yavɨye vahe.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Acoi oporavɨquɨ vahe Tũpa upe ava hã pɨsɨ ãgua rese, ahe oipɨsɨra seprɨ yuvɨreco iyavei semimonuha tecovesa ndopai vaheve nara ité yuvɨrecoira. Evocoiyase ava upe oñehe vahe iyavei oipɨsɨ vahe ava hã ɨvave nara, oyoya guasu ovɨharetera ipɨsɨprɨ rese yuvɨreco.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Supi eté co ñehesa aipo ehi vahe: ‘Ñepei eté omahetɨ vahe; imonuhasar rumo ambuae ité’ ehi.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Che opocuai ava hã pɨsɨ ãgua ambuae ava poravɨquɨsave; yɨpɨndar rumo ambuae oporavɨquɨ́ ité yuvɨreco sese. Pe evocoiyase peique iporavɨquɨ agüer rupi —ehi güemimbohe eta upe.
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Setá ava tecua Sicar pendar Samaria pɨpe vɨroya cuña ñehe sui yuvɨreco, “Opacatu mbahe che rembiapo omombehu cheu” ihesa sui.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Evocoiyase ava rehɨi Samaria pendar yuvɨraso chupe ‘epɨtami ore pɨri’ oya. Evocoiyase opɨta ipɨri ñuvɨrío arɨ rupi.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Setá catu iri ava vɨroya yuvɨreco iñehe ité renduse.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Evocoiyase ava eta aipo ehi cuña upe yuvɨreco:
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ñuvɨrío arɨ pare, Jesús osẽ ɨvɨ Samaria sui, osoño ɨvɨ Galilea ve.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Ahe ae ité aipo ehi: “Tũpa ñehe mombehusar ndasaɨsusai iɨvɨ rese yuvɨreco yepi” ehi.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Oyepotase oɨvɨ Galilea ve, ahe pendar ava oipɨsɨ tuprɨ yuvɨreco. Esepia, setá osepia opacatu mbahe sembiapo Pascua pietase Jerusalén ve.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Evocoiyase oyevɨ iri tecua Caná ve Galilea ɨvɨ rese, aheve acoi ɨ tẽi oyapo uva rɨcuer. Tecua Capernaum ve oime mbɨa mborerecuar guasu ɨvɨrindar. Ahe vɨreco guahɨr imbaheasɨ vahe.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Oyanduse co mbɨa mborerecuar Jesús yepota Judea sui ɨvɨ Galilea ve, ahe ramoseve oso voi seca ‘toso che rẽtave, tombogüerami che rahɨr omano pota vahe cheu’ oya.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Evocoiyase aipo ehi ahe mborerecuar upe:
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 —Che Yar, eyu poyavañomi tẽi che rahɨr mano vɨteẽhɨseve —ehi mborerecuar chupe.
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 —Eyevɨ nde rẽtave; nde rahɨr oicove —ehi mborerecuar upe.
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Amombrɨ seco vɨteseve, yuvɨnoña voi sovaĩchi sembiguai imombehu:
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Evocoiyase oporandu: “¿Mbahe hora pɨpe tuprɨ ocuera?” ehi.
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Ahese mborerecuar ipɨhañemoñeta: “Ahe hora pɨpe tuprɨ niha Jesús aipo ehi cheu: ‘Nde rahɨr oicove’ ehi” ehi. Evocoiyase ahe iyavei opacatu imu eta vɨroya Jesús yuvɨreco.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Co imoñuvɨriosa poromondɨisa oyapo Jesús güecocuer cua uca ãgua ɨvɨ Judea sui oyevɨse Galilea ve.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.