João 13
Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs NTLH
1 Pascua pieta renonde Jesús oicua ité oharɨ yepota co ɨvɨ reya ãgua oso vaherã Vu pɨri. Ahe osaɨsu vahe ité ava oyeupendar co ɨvɨ pɨpe yepi. Ẽgüe ehi saɨsu arɨ ipa vahe rupi.
1 Faltava somente um dia para a Festa da Páscoa . Jesus sabia que tinha chegado a hora de deixar este mundo e ir para o Pai. Ele sempre havia amado os seus que estavam neste mundo e os amou até o fim.
2 — ausente —
2 Jesus e os seus discípulos estavam jantando. O Diabo já havia posto na cabeça de Judas, filho de Simão Iscariotes, a ideia de trair Jesus.
3 — ausente —
3 Jesus sabia que o Pai lhe tinha dado todo o poder. E sabia também que tinha vindo de Deus e ia para Deus.
4 — ausente —
4 Então se levantou, tirou a sua capa , pegou uma toalha e amarrou na cintura.
5 Evocoiyase omondo ɨ yepoisa rɨru pɨpe, oyosei güemimbohe pɨ, omombiru turucuar vumbɨcuasa rese vɨreco vahe pɨpe oico.
5 Em seguida pôs água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha.
6 Ichui Simón Pedro pɨ oyosei potase, ahe aipo ehi chupe:
6 Quando chegou perto de Simão Pedro, este lhe perguntou: — Vai lavar os meus pés, Senhor?
7 —Nde rumo nderesenducuai mbahe che rembiapo cũritei. Ipare rumo eresenducuara —ehi Pedro upe.
7 Jesus respondeu:
8 Pedro rumo aipo ehi chupe:
8 — O senhor nunca lavará os meus pés! — disse Pedro.
9 Pedro evocoiyase aipo ehi:
9 — Então, Senhor, não lave somente os meus pés; lave também as minhas mãos e a minha cabeça! — pediu Simão Pedro.
10 —Acoi oyasupa ramo vahe rumo, ahe ndiquɨhai eté. Sese ndiyai oyasu iri. Ipɨ güeraño rumo iya yoseisa. Ẽgüe peye ndipoi eté mbahe pe rese; ndaopacatui rumo ẽgüe peye —ehi.
10 Aí Jesus disse:
11 Ahe aipo ehi: “Ndaopacatui rumo ẽgüe peye” ehi. Esepia, oicua ité uma omondora yamotarẽhɨmbar upe.
11 Jesus sabia quem era o traidor. Foi por isso que disse: “Todos menos um.”
12 Güemimbohe pɨ sei pare, omonde iri oturucuar yohasa, oguapɨ mesave aipo ehi:
12 Depois de lavar os pés dos seus discípulos, Jesus vestiu de novo a capa, sentou-se outra vez à mesa e perguntou:
13 Pe niha, “Ore mbohesar, ore Yar” peye cheu. Supi eté niha. Esepia, ahe ité che aico.
13 Vocês me chamam de “Mestre” e de “Senhor” e têm razão, pois eu sou mesmo.
14 Yepe supi eté, che pe mbohesar, pe Yar avei aico viña, ayosei rumo pe pɨ. Sese pe avei ñepei-pei peyacatu peyosei aveira pe pɨ.
14 Se eu, o Senhor e o Mestre, lavei os pés de vocês, então vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Che niha ‘na tehi avei yuvɨreco’ viya opombohe pe rereco, ẽgüe ahe pẽu.
15 Pois eu dei o exemplo para que vocês façam o que eu fiz.
16 Supi eté aipo ahe pẽu: ava mbiguai tẽi, ahe ndahei ɨvate catu güerecuar sui; ẽgüe ehi avei imbouprɨ ndahei ɨvate catu secoi ombousar sui.
16 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o empregado não é mais importante do que o patrão, e o mensageiro não é mais importante do que aquele que o enviou.
17 Pesenducuase co nungar mbahe, peyapo tuprɨse, ahese pevɨharete catura peico —ehi.
17 Já que vocês conhecem esta verdade, serão felizes se a praticarem.
18 “Che nañehei opacatu pe rese, che rumo aicua uma yuvɨrecoi vahe che rembiporavo. Icuachiaprɨ rumo yavɨyera: ‘Acoi ocaru vahe che pɨri, oyemboyere che amotarẽhɨ’ ehi vahe.
18 — Não estou falando de vocês todos; eu conheço aqueles que escolhi. Pois tem de se cumprir o que as
19 Senondeve amombehu pẽu. Evocoiyase ẽgüe ehise ité cheu, che reroyara peye che ité niha aipo ahe vahe vichico.
19 Digo isso a vocês agora, antes que aconteça, para que, quando acontecer, vocês creiam que “
20 Supi eté aipo ahe pẽu: acoi che remimondo oipɨsɨ tuprɨ vahe, ahe che pɨsɨ tuprɨ avei; acoi ava che pɨsɨ vahe, oipɨsɨ tuprɨ avei che Ru yuvɨreco” ehi.
20 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem receber aquele que eu enviar estará também me recebendo; e quem me recebe recebe aquele que me enviou.
21 Aipo ohe pare, Jesús ndoyembovɨhai eté iyavei mbahe oime vaherã omboyecua tuprɨ ité,
21 Depois de dizer isso, Jesus ficou muito aflito e declarou abertamente aos discípulos:
22 Evocoiyase ore oromahe-mahe tẽi oreyese, “¿Ava upe pĩha aipo ehi?” orohe tẽi oreyeupe.
22 Então eles olharam uns para os outros, sem saber de quem ele estava falando.
23 Che sembiaɨsu catu yɨ́pɨve acaru vĩte.
23 Ao lado de Jesus estava sentado um deles, a quem Jesus amava.
24 Ipare Pedro oyaitɨ-itɨ ‘¿Ava upe vo aipo ere? tehi chupe’ oyapave cheu.
24 Simão Pedro fez um sinal para ele e disse: — Pergunte de quem o Mestre está falando.
25 Evocoiyase che asɨrɨ catu irimi yɨ́pɨve, aporandu chupe:
25 Então aquele discípulo chegou mais perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quem é ele?
26 Ahe aipo ehi cheu:
26 — É aquele a quem vou dar um pedaço de pão passado no molho! — respondeu Jesus. Em seguida pegou um pedaço de pão, passou no molho e deu a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Judas oipɨsɨse pan, oguapɨ voi eté Caruguar sese. Evocoiyase aipo ehi Judas upe:
27 E assim que Judas recebeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus disse a Judas:
28 Que ñepei rumo mesave orocaru vahe, ndorosenducuai eté aipo ihesa.
28 Nenhum dos que estavam à mesa entendeu por que Jesus disse isso.
29 Esepia, Judas guarepochi rɨru rãrosar secoi yepi. Sese amove ore pãhu pendar ipɨhañemoñeta: “ ‘Tererocua mbahe pietase nara’ anise, ‘emondo mbahe ava iparaɨsu vahe upe nara’ aipo oya revo omose imondo” ehi yuvɨreco chupe viña.
29 Como era Judas que tomava conta da bolsa do dinheiro, alguns pensaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse alguma coisa para a festa ou desse alguma ajuda aos pobres.
30 Pan pɨsɨ pare, Judas osẽ voi eté oso pɨ̃tuse.
30 Judas recebeu o pão e saiu logo. E era noite.
31 Judas sẽ pare, Jesús aipo ehi:
31 Quando Judas saiu, Jesus disse:
32 Acoi amboyecuase che Ru Tũpa reco porañetesa, ahe avei omboyecuara che reco porañetesa, ẽgüe ehira imboyecua pɨhaivi.
32 E, se por meio dele a natureza gloriosa de Deus for revelada, então Deus revelará em si mesmo a natureza divina do Filho do Homem. E Deus fará isso agora mesmo.
33 Che rahɨreta, che rembiaɨsu, ndaico pucu iri chira pe rese. Che reca tẽira peye; inungar acoi judío rerecuar upe aipo ahe: “Ndiyai chietera peso che sosave” ahe.
33 Meus filhos, não vou ficar com vocês por muito tempo. Vocês vão me procurar, mas eu digo agora o que já disse aos líderes judeus: vocês não podem ir para onde eu vou.
34 Sese co amondo porocuaita ipɨasu vahe pẽu ñepei-pei peyeaɨsu ãgua inungar che opoaɨsu.
34 Eu lhes dou este novo mandamento: amem uns aos outros. Assim como eu os amei, amem também uns aos outros.
35 Peyeaɨsuse ñepei-pei, opacatu tuprɨ ité ava oicuara yuvɨreco che remimbohe supi eté pe recosa —ehi.
35 Se tiverem amor uns pelos outros, todos saberão que vocês são meus discípulos.
36 Pedro oporandu Jesús upe:
36 Simão Pedro perguntou a Jesus: — Senhor, para onde é que o senhor vai? Jesus respondeu:
37 —Che Yar, ¿mahera ru cũritei voi ndiyai nde rupi che so ãgua? ¡Ayemoingatu ité amano vaherã nde rese! —ehi Pedro chupe.
37 Pedro tornou a perguntar: — Senhor, por que eu não posso segui-lo agora? Eu estou pronto para morrer pelo senhor!
38 —¿Supi eté pĩha ereyemoingatu ité che rese nde mano ãgua? Nde rumo cõhe potase tacura ñehe renondeve, mbosapɨ oyupagüer rupi, “Ndaicuai eté co mbɨa” erera cheu —ehi Pedro upe.
38 — Está mesmo? — perguntou Jesus. — Pois eu afirmo a você que isto é verdade: antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.