1 Samuel 20
Endagaano Empyaka Omu Lugwere (GWR) vs NAA
1 Awo oDawudi nʼairuka okuzwa e Nayosi omu Laama, nʼayaba eeri oYonasani, nʼamubuulya ati, “Nakolere niki? Musangoki ogunabbengere? Nasoberye niki okwiteewo kaisi atake okunjita?”
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas, em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e lhe perguntou: — O que foi que eu fiz? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de seu pai, que procura tirar-me a vida?
2 OYonasani nʼamwiramu ati, “Kadi naire! Tiwaafe. Obbaabba mpaawo ekyakola, nga tasookere kunkoberaku, ooba kinene ooba kitono. Kale obbaabba yandibbaire ambisira niki ekibono ekyo? Tikityo.”
2 Jônatas respondeu: — Nada disso! Você não será morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer. Por que, então, meu pai esconderia isso de mim? Não há nada disso.
3 ODawudi nʼalayira nʼakoba ati, “Oiteewo amaite kusani ngʼowendi mutake egyoli, kagira asalawo obutakumanyikisya ekyo, ngʼakoba ati, ‘OYonasani kinu tiyakimanya, kyamuluma ino.’ Neye mazima, oMusengwa ngʼobwali mwomi, era wena ngʼobwoli mwomi, nsigairyeyo akabbanga katono nfe!”
3 Então Davi respondeu enfaticamente: — Seu pai sabe muito bem que encontrei favor diante de você. Assim, ele resolveu que você não deve ficar sabendo disso, para não se entristecer. Mas tão certo como vive o
4 Awo oYonasani nʼakoba oDawudi ati, “Nabuli ekyotaka, nkukolere, nakukolera.”
4 Jônatas disse a Davi: — Farei tudo o que você quiser que eu faça.
5 ODawudi nʼakoba oYonasani ati, “Eizo luulwo lunaku lwʼoMukolo gwa Kumasuka kwʼoMweri, era mbaire wʼokutyama nʼokabaka okulya, neye ondeke njabe neebise omu kigona paka izuuli eigulo.
5 Davi disse a Jônatas: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer. Mas deixe que eu vá embora, para me esconder no campo, até a tarde do terceiro dia.
6 Singa oiteewo yaabba anzula, wamukoba oti, ‘ODawudi yanneegayiriire mmuleke ayabe e Bbeserekeemu omu kibuga kyʼe waabwe, olwʼokubba abʼenyumba ya iteeye bonabona, baaba kuwaayo sadaaka egibawaayo nabuli mwanka.’
6 Se o seu pai notar a minha ausência, diga o seguinte: “Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade, porque lá será oferecido o sacrifício anual para toda a família.”
7 Awo oweyakoba ati, ‘Ekyo kisa ino,’ olwo ngʼomanya oti nze omuweereryawo naabba kusani. Neye oweyasunguwala, ngʼomanya oti mumaliriri okunkola akabbikabbi.
7 Se ele disser: “Está bem”, então este seu servo terá paz. Porém, se ficar com muita raiva, saiba que ele já decidiu me fazer mal.
8 Neye iwe, onkwatire nze omuweereryawo ekisa, olwʼokubba wakolere nanze endagaano omumaiso ga Musengwa. Neye obwemba nga ndi nʼomusango, iwe niiwe obbe onjite, olwʼokubba mba timbona ensonga entwalisya eeri oiteewo.”
8 Use, pois, de misericórdia para com este seu servo, porque você me fez entrar em aliança no Senhor com você. Mas, se sou culpado, mate-me você mesmo. Por que você me levaria ao seu pai?
9 Awo oYonasani nʼakoba oDawudi ati, “Kadi naire! Singa mbaire nkimaiteku nti obbaabba mumaliriri okukukola akabbikabbi, tinandikukobeire?”
9 Então Jônatas disse: — Nada disso! Se eu de algum modo soubesse que o meu pai está determinado a trazer esse mal sobre você, acha que eu não avisaria você?
10 ODawudi nʼabuulya oYonasani ati, “Naani eyankobera ngʼoiteewo akwiriremu na busungu?”
10 Então Davi perguntou: — Quem irá me avisar, se, por acaso, o seu pai lhe responder asperamente?
11 OYonasani nʼakoba oDawudi ati, “Oize twabe eenu omu kigona.” Ni basimbuka bombi, ni baabayo.
11 Jônatas respondeu: — Venha, vamos ao campo. E eles foram.
12 Awo oYonasani nʼakoba oDawudi ati, “OMusengwa iye oKibbumba wa Isirairi abbe mujulizi. Eizo ooba eizuuli omu kiseera nga kinu, njaba okukema obbaabba. Owenabona ngʼakutumulaku kusani, nakusindikira obukwenda nkumanyikisye.
12 Jônatas disse a Davi: — O
13 Neye obbaabba oweyaabba ataka kukukola kabbikabbi, kaisi nandi ni nkumanyikisya, era nandi ni nkusodocaawo nʼoyaba mirembe, nze oYonasani, oMusengwa ambonerezanga nʼobukambwe. Nsaba nti oMusengwa abbenge na iwe ngʼowaabbanga nʼobbaabba!
13 Mas, se meu pai quiser fazer mal a você, que o Senhor faça com Jônatas o que bem quiser, se eu não o avisar disso e não o deixar ir embora, para que você siga em paz. E que o Senhor esteja com você, como tem estado com o meu pai.
14 Nga nkaali ndi mwomi, ondaganga okutaka okutakoma okwa Musengwa, nandi ni nfa;
14 E, se eu, então, ainda viver, use para comigo da bondade do Senhor , para que eu não morra.
15 era iwe Dawudi olaganga okutaka okwo okutakoma eeri eibyaire lyange emirembe gyonagyona, ngʼoMusengwa amalire okujigirica abalabebo bonabona oku kyalo.”
15 Nem tampouco jamais afaste da minha casa a sua bondade; nem ainda quando o Senhor eliminar da face da terra todos os inimigos de Davi.
16 Kale oYonasani nʼakola endagaano nʼoDawudi ekwata nʼokwibyairerye ekoba eti, “Nsaba oMusengwa amalewo abalabe ba Dawudi.”
16 Assim, Jônatas fez aliança com a casa de Davi, dizendo: — Que o
17 Era oYonasani nʼairamu okulayirisya oDawudi ati yamutakanga, olwʼokubba oYonasani iye yatakire ino oDawudi, ngʼoweyabbaire yeetaka.
17 Jônatas fez com que Davi jurasse de novo, pelo amor que lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 OYonasani nʼakoba oDawudi ati, “Eizo lwabba lwʼoMukolo gwʼoKumasuka kwʼoMweri, bakusubwa, olwʼokubba entebeyo yaabba njereere.
18 Jônatas disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova. Eles vão perguntar por você, porque o seu lugar estará vazio.
19 Eizuuli nga kwirugala walyaba omu kifo e giweebisire oku mulundi gudi ebigosi owebyatandikiire, nʼobba eeyo, okumpi nʼeibbaale Ezeri.
19 No terceiro dia, vá depressa ao lugar onde você se escondeu no dia do combinado e fique junto à pedra de Ezel.
20 Awo nalirasa obulaso busatu oku mbale kwalyo, ooti-so ndiku nʼekyenteeba.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 Kaisi ni ntuma omwisuka nga mmukoba nti, ‘Oyabe onoonie obulaso.’ Owenalikoba omwisuka nti, ‘Obone eenu, obulaso buli ku lubbaalwo, obutoole obuleete eenu,’ awo nga iwe oiza, olwʼokubba mazima oMusengwa ngʼobwali mwomi, walibba ooli kusani; walibba nga mpaawo kabbikabbi.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: “Vá, procure as flechas.” Se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão para cá de você; traga-as”, então venha, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , você terá paz, e nada há que temer.
22 Neye owenalikoba omwisuka nti, ‘Obone eenu, obulaso buli yeedi mumaiso,’ awo walibba ngʼoli nʼokwaba, olwʼokubba oMusengwa yalibba akukoba kwaba.
22 Porém, se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão mais para lá de você”, vá embora, porque o Senhor manda que você vá.
23 Oku nsonga eeyo egitutumwireku nze na iwe, oMusengwa niiye omujulizi aakatiwo na nze enaku gyonagyona.”
23 Quanto àquilo de que eu e você falamos, eis que o Senhor é nossa testemunha para sempre.
24 Awo oDawudi ni yeebisa omu kigona. Oku lunaku lwʼomukolo gwʼoKumasuka kwʼoMweri, okabaka nʼatyama okulya.
24 Então Davi se escondeu no campo. E, sendo a Festa da Lua Nova, o rei se pôs à mesa para comer.
25 Okabaka nʼatyama omu kifookye ekya bulijo okumpi nʼekitempe, ngʼalingagaine nʼoYonasani, nʼAbbuneeri nʼatyama ngʼaliranire oSawulo, neye ekifo kya Dawudi kyabbaire kyereere.
25 O rei sentou-se na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede. Jônatas ficou na frente dele, e Abner sentou-se ao lado de Saul. Mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Neye oSawulo tiyatumwire kintu kyonakyona oku lunaku olwo, olwʼokubba yaseegere ati oDawudi ateekwa okubba waliwo ekimutuukireku ni kimusuuca okubba timulongoole; mazima ateekwa okubba timulongoole.
26 Porém, naquele dia, Saul não disse nada, pois pensava: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele. Ele está cerimonialmente impuro. Certamente está impuro.”
27 Neye oku lunaku olwairire kwʼolwo olwʼoMukolo ogwo, ekifo kya Dawudi era ni kibba kyereere. Awo oSawulo nʼabuulya omutaane oYonasani ati, “Omutaane wa Yese okutaiza okulya olwʼeizo nʼolwatyanu, niki?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Então Saul perguntou a Jônatas, seu filho: — Por que o filho de Jessé não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 OYonasani nʼairamu oSawulo ati, “ODawudi yanneegayiriire ino ati, mmwikirirye ayabe e Bbeserekeemu.
28 Jônatas respondeu: — Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 Yakobere ati, ‘Nkwegairiire ondeke njabe, olwʼokubba abʼenyumba ya bbaabba bali nʼomukolo omu kibuga ogwʼokuwaayo esadaaka, era omuganda wange yankakasire ati ndi nʼokubbaayo. Kale owoobba ngʼonkwatiire ekisa, onjikirirye njabe mbone abaganda bange.’ Kagira nandi nʼaiza okulya na iwe oku menzayo kabaka.”
29 Ele me disse: “Peço que você me deixe ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Portanto, se encontrei favor aos seus olhos, peço que me deixe partir, para que eu veja os meus irmãos.” Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Awo oSawulo nʼasunguwalira oYonasani nʼamukoba ati, “Iwe omwana wʼomukali omukumbaavu era omujeemu. Oseega oti timmaite ngʼoli ku lubba lwʼomutaane wa Yese, okweswaza nʼokuswaza omaawo?
30 Então Saul ficou irado com Jônatas e lhe disse: — Seu filho de mulher vadia e rebelde! Você acha que eu não sei que você elegeu o filho de Jessé, para vergonha sua e para vergonha de sua mãe?
31 Mmaite nti omutaane wa Yese ngʼakaali mwomi oku kyalo, tiwalibbaaku kabaka. Kale atyanu otume bamundeetere, olwʼokubba ateekwa kufa!”
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem você estará seguro, nem seguro estará o seu reino. Por isso, mande buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 OYonasani nʼabuulya oSawulo oiteeye ati, “Lwaki bamwita? Akolere niki?”
32 Então Jônatas perguntou a Saul, seu pai: — Por que ele deve morrer? O que foi que ele fez?
33 Neye oSawulo nʼakasuka eisimo amusumute afe. Awo oYonasani niiye oweyategereire ngʼoiteeye mumaliriri okwita oDawudi.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. Com isso Jônatas entendeu que, de fato, seu pai já havia decidido matar Davi.
34 Oku lunaku olwokubiri olwʼoMukolo gwʼoKumasuka kwʼoMweri, oYonasani nʼasetuka oku menza nʼobusungu bungi, nandi nʼalyaku ekyokulya naire, olwʼokubba yanakuwaire ino olwa Sawulo oiteeye okubitya oDawudi omu ngeri eswaza.
34 Por isso, Jônatas, com muita raiva, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficou muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia insultado.
35 Eizo amakeezi oYonasani nʼawuluka nʼayaba omu kigona okusisinkana oDawudi, ngʼowebabbaire balaagaanire. Nʼayaba nʼomwisuka akaali omutomuto.
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo, no tempo combinado com Davi, e levou consigo um rapazinho.
36 Nʼakoba omwisukawe ati, “Oiruke onoonie obulaso obwendasa.” Omwisuka nʼairuka, oYonasani nʼalasa akalaso, ni katambuka omwisuka, ni kagwa yeedi mumaiso.
36 Então disse ao seu rapaz: — Corra e busque as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Omwisuka oweyatuukire omu kifo akalaso oYonasani akeyalasire awekagwire, oYonasani nʼayaminkirira omwisuka ati, “Akalaso kali yeedi mumaiso!
37 Quando o rapaz chegou ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou atrás dele: — A flecha não está mais para lá de você?
38 Oyanguwe oiruke, tiwaalwawo!” Omwisuka oyo nʼalonda akalaso nʼakanga e wa musengwawe.
38 Jônatas gritou mais uma vez: — Vamos! Depressa! Não fique aí parado! O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 Neye omwisuka yabbaire mpaawo ekyamaite. OYonasani nʼoDawudi bonkani niibo ababbaire bamaite ekyaba omumaiso.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma, pois só Jônatas e Davi sabiam deste combinado.
40 Awo oYonasani nʼawa omwisuka oyo ebyokulwanisyabye ebiyabbaire nabyo, nʼamukoba ati, “Obitwale omu kibuga.”
40 Então Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e lhe disse: — Vá, leve-as para a cidade.
41 Omwisuka nga yankuzwawo okwaba, oDawudi nʼazwayo omu kifo e giyabbaire yeebisire e maserengeta okumpi nʼekibbiiryo kyʼamabbaale, nʼafuunama nʼaica empumi ansi okwitakali emirundi misatu, ni bagwangana omu bifubba nga webakulumuca amaliga, neye oDawudi niiye eyakirire eino okugakulumuca.
41 Quando o rapaz foi embora, Davi se levantou do lado do monte de pedras e se prostrou com o rosto em terra três vezes. E beijaram um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Awo oYonasani nʼakoba oDawudi ati, “Oyabe mwidembe. Swembi tusigale ngʼowetulayiire omu liina lya Musengwa, nga tukoba tuti, ‘OMusengwa yaabbanga aakati waiswe ngʼomujulizi, era aakati wʼeibyaire lyange nʼeriryo enaku gyonagyona.’ ” Awo oDawudi nʼazwawo nʼayaba, oYonasani iye nʼakanga omu kibuga.
42 Então Jônatas disse a Davi: — Vá em paz, porque ambos juramos em nome do
43 — ausente —
43 Então Davi se levantou e foi embora. E Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.