Neemias 2
guz (GUZ) vs BKJ
1 Ase rituko erimo, ase omotienyi o Nisani, omwaka bw’emerongo ebere bw’okogamba kw’Aritasasita, edivai ekarentwa asare, na inche nkayeimokia, nkamoyea. Inche konya tinana koba nomoichano ase obosio bwaye ase engaki ende yonsi.
1 E sucedeu no mês de nisã, no vigésimo ano do rei Artaxerxes, que o vinho estava diante dele; e eu apanhei o vinho, e o dei ao rei. Ora, eu nunca tinha estado triste na sua presença.
2 Ase ayio omorwoti akambooria, “Nase ki okororekana kore nomoichano iga, naye tori omorwaire? Ekio tikeri egento ekeao otatiga obororo bore ase enkoro yao.”
2 Porquanto, o rei me disse: Por que o teu semblante está triste, visto que não estás enfermo? Isto não é nada mais que tristeza de coração. Então eu fiquei muitíssimo temeroso,
3 nkamoiraneria ngateeba, “Aye omorwoti ochie kare! Inki keragere tindorekana inde nomoichano ekero omochie oria o Yerusalemu, aase chimbeera chie chisokoro chiane chire, ogendererete koba ritombe, na ebiita biaye biasarigwe nomorero?”
3 e disse ao rei: Que o rei viva para sempre; por que o meu semblante não estaria triste, quando a cidade, o lugar dos sepulcros dos meus pais, jaz em ruínas, e os seus portões estão consumidos pelo fogo?
4 Erio omorwoti akambooria, “Ngento ki oganetie okorerwe?”
4 Então, o rei me disse: Que me pedes tu? Assim, orei ao Deus do céu.
5 Erio ngateebia omorwoti, “Onye yakogweneire aye omorwoti, na inche, omosomba oo, nanyora ogwancherwa ase obosio bwao, ong’e ribaga ngende ase ense y’Abayuda, ase omochie oria ase chisokoro chiane chiatindegetwe, erinde nyoagache naende.”
5 E eu disse ao rei: Se for do agrado do rei, e se o teu servo tem achado graça a tua vista, que tu me envies a Judá, à cidade dos sepulcros dos meus pais, para que eu possa edificá-la.
6 Omorwoti akambooria (eting’ana mokaye yaikaransete agwo ensemo asare), “Nengaki eng’ana naki oganetie kogenda, naende indi orairane?” Ekero naroche ng’a omorwoti bwanchire kong’a ribaga, nkamoteebia engaki ndairane.
6 E o rei disse-me (estando a rainha também assentada junto a ele): Pois quanto tempo durará a viagem? E quando tu retornarás? Assim, aprouve ao rei me enviar; e eu lhe apontei um tempo.
7 Naende ngateebia omorwoti, “Onye kwanyancheire, indikere amarube ng’irere abagaambi b’orogongo rore bosongo y’orooche rw’Eufarati, erinde bang’e ribaga ng’eteo ngende goika ng’ike ase ense ya Yuda.
7 Além disso, eu disse ao rei: Se for do agrado do rei, que me sejam dadas cartas aos governadores dalém do rio, para que eles me permitam passar até que eu entre em Judá;
8 Naende orike riruube rinde ase Asafu, omorendi bwe rinani ri’omorwoti, komoteebia ang’e emete ngochia koroiseria emetobwa y’ebiita bi’eburi ere ase Hekalu, na ey’okoagachera orwaki rw’omochie, boigo ney’okoagachera enyomba yane ase nkomenya.” Omorwoti agankorera ayio onsi namoboretie, ekiagera okoboko okuya kwa Nyasae one nigo kwarenge amo nainche.
8 e uma carta para Asafe, o guarda da floresta do rei, para que ele me dê madeira para fazer vigas para os portões do palácio que pertenciam à casa, e para a muralha da cidade, e para a casa na qual entrarei. E o rei me concedeu, segundo a boa mão do meu Deus sobre mim.
9 Erio omorwoti agatoma amo nainche abasikari, na abariini chibarasi, akang’a riruube nkairera abagaambi abarenge bosongo y’orooche roria, nkabaria.
9 Então, cheguei até os governadores dalém do rio, e dei-lhes as cartas do rei. Ora, o rei tinha enviado comigo capitães do exército e cavaleiros.
10 Korende ekero Sanibalati korwa Beti-Horoni, na Tobia, omonene bw’orogongo rw’Abaamoni, baigwete ng’a omonto gete ochire gokorera Abaisraeli amaya, bakagechigwa bakaba nekeririanda ekenene mono.
10 Quando Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, ouviu isto, afligiu-os muitíssimo que ali havia chegado um homem para buscar o bem-estar dos filhos de Israel.
11 Ase igo ngacha Yerusalemu, nkabeerao ase engaki y’amatuko atato.
11 Assim, eu vim até Jerusalém, e ali fiquei três dias.
12 Erio nkaimoka botuko amo nabaanto bande bake. Tinatebeetie monto onde amang’ana Nyasae konya abekire ime ase enkoro yane, ayio narenge gochia gokorera Yerusalemu. Barasi ende yonsi tiyarenge nainche otatiga eria nariinete ekero nachete.
12 E eu me levantei à noite, eu e alguns poucos homens comigo; não contei a homem algum o que o meu Deus havia posto no meu coração para fazer em Jerusalém; nem havia qualquer animal comigo, salvo aquele que eu montava.
13 Ase obotuko obwo ngaetera ase Egeita kie Rikura, gochia ase Ensoko y’Enchoka, ngaika ase Egeita ki’Eubi, nkarata chindwaki chia Yerusalemu, echio chiatagoretwe, na ebiita biaye biria biasaretigwe nomorero.
13 E eu saí à noite junto ao portão do vale, a saber, diante do poço do dragão, até a porta do esterco, e vi as muralhas de Jerusalém, as quais estavam demolidas, e os seus portões estavam consumidos pelo fogo.
14 Naende ngaeta gochia ase Egeita gi’Ensoko na ase Ritibo ri’Omorwoti, korende aase akabora ase ebarasi eria nariinete egoetera.
14 Então, segui adiante até o portão da fonte, e à piscina do rei; mas não havia lugar para o animal que estava debaixo de mim passar.
15 Ase obotuko obwo nkagenda ase rikura, nkarata orwaki rwo mochie, erio nkairanera aase naeterete, ase Egeita kie Rikura.
15 Então, eu subi à noite pelo ribeiro, e vi a muralha, e voltei, e entrei pelo portão do vale, e assim retornei.
16 Abaanene b’ensemo eria tibamanyete ase nagendete, gose eki narenge gokora, ekiagera konya tindateebia Abayahudi gento, gose abakuani, gose abanto basikire, gose abanene, gose abanto bande bonsi abaare gocha gokora emeremo.
16 E os governantes não souberam aonde eu fui, nem o que fiz; tampouco eu tinha dito aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos governantes, nem aos mais que faziam a obra.
17 Korende bono nkabateebia, “Mwarorire emechando yatonyorire aa: Yerusalemu otagoirwe, na ebiita biaye biasambirwe. Inchuo toagache naende orwaki rwa Yerusalemu, erinde titobaisa kogenderera koba nobosooku bw’ogochaywa.”
17 Então eu lhes disse: Vós vedes a angústia na qual estamos, como Jerusalém está assolada, e os seus portões estão queimados pelo fogo; vinde, e edifiquemos a muralha de Jerusalém, para que não sejamos mais um opróbrio.
18 Naende nkabateebia ng’a okoboko kwa Nyasae one nigo kwarenge amo nainche gonkorera amaya, boigo nkabateebia amang’ana ’Aritasasita omorwoti antebetie.
18 Então eu lhes contei como a mão do meu Deus foi boa sobre mim; bem como as palavras que o rei me tinha falado. E eles disseram: Levantemo-nos e edifiquemos. Assim, eles fortaleceram as suas mãos para esta boa obra.
19 Korende ekero Sanibalati korwa Beti-Horoni, na Tobia, omonene bw’orogongo rw’Abaamoni, na Gesemu Omoarabu, baigwete amang’ana ayio, bagatosekerera na gotochecheria, bakabooria, “Ngento ki eke mogokora? Nigo mogochia kwanga timoigwera omorwoti?”
19 Mas quando ouviu isto Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo, amonita, e Gesém, o árabe, riram de nós por escárnio, e nos desprezaram, e disseram: Que coisa é esta que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Erio nkairaneria, nkabateebia, “Nyasae o igoro nere oratoe obobui; ase ayio intwe, abasomba baye, ngochaka tore nkoagacha. Korende inwe timobwati egetari kende gionsi aiga, gose timobwati oboronge gose okoinyorwa konde gwonsi ase Yerusalemu.”
20 Então, lhes respondi e disse: O Deus do céu, ele nos fará prosperar; por isso nós, os seus servos, levantaremos e edificaremos; mas vós não tendes parte alguma, nem direito, nem memorial em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.