Neemias 2

guz (GUZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ase rituko erimo, ase omotienyi o Nisani, omwaka bw’emerongo ebere bw’okogamba kw’Aritasasita, edivai ekarentwa asare, na inche nkayeimokia, nkamoyea. Inche konya tinana koba nomoichano ase obosio bwaye ase engaki ende yonsi.
1 No mês de nisã, no ano vigésimo do rei Artaxerxes, uma vez posto o vinho diante dele, eu o tomei para oferecer e lho dei; ora, eu nunca antes estivera triste diante dele.
2 Ase ayio omorwoti akambooria, “Nase ki okororekana kore nomoichano iga, naye tori omorwaire? Ekio tikeri egento ekeao otatiga obororo bore ase enkoro yao.”
2 O rei me disse: Por que está triste o teu rosto, se não estás doente? Tem de ser tristeza do coração. Então, temi sobremaneira
3 nkamoiraneria ngateeba, “Aye omorwoti ochie kare! Inki keragere tindorekana inde nomoichano ekero omochie oria o Yerusalemu, aase chimbeera chie chisokoro chiane chire, ogendererete koba ritombe, na ebiita biaye biasarigwe nomorero?”
3 e lhe respondi: viva o rei para sempre! Como não me estaria triste o rosto se a cidade, onde estão os sepulcros de meus pais, está assolada e tem as portas consumidas pelo fogo?
4 Erio omorwoti akambooria, “Ngento ki oganetie okorerwe?”
4 Disse-me o rei: Que me pedes agora? Então, orei ao Deus dos céus
5 Erio ngateebia omorwoti, “Onye yakogweneire aye omorwoti, na inche, omosomba oo, nanyora ogwancherwa ase obosio bwao, ong’e ribaga ngende ase ense y’Abayuda, ase omochie oria ase chisokoro chiane chiatindegetwe, erinde nyoagache naende.”
5 e disse ao rei: se é do agrado do rei, e se o teu servo acha mercê em tua presença, peço-te que me envies a Judá, à cidade dos sepulcros de meus pais, para que eu a reedifique.
6 Omorwoti akambooria (eting’ana mokaye yaikaransete agwo ensemo asare), “Nengaki eng’ana naki oganetie kogenda, naende indi orairane?” Ekero naroche ng’a omorwoti bwanchire kong’a ribaga, nkamoteebia engaki ndairane.
6 Então, o rei, estando a rainha assentada junto dele, me disse: Quanto durará a tua ausência? Quando voltarás? Aprouve ao rei enviar-me, e marquei certo prazo.
7 Naende ngateebia omorwoti, “Onye kwanyancheire, indikere amarube ng’irere abagaambi b’orogongo rore bosongo y’orooche rw’Eufarati, erinde bang’e ribaga ng’eteo ngende goika ng’ike ase ense ya Yuda.
7 E ainda disse ao rei: Se ao rei parece bem, deem-se-me cartas para os governadores dalém do Eufrates, para que me permitam passar e entrar em Judá,
8 Naende orike riruube rinde ase Asafu, omorendi bwe rinani ri’omorwoti, komoteebia ang’e emete ngochia koroiseria emetobwa y’ebiita bi’eburi ere ase Hekalu, na ey’okoagachera orwaki rw’omochie, boigo ney’okoagachera enyomba yane ase nkomenya.” Omorwoti agankorera ayio onsi namoboretie, ekiagera okoboko okuya kwa Nyasae one nigo kwarenge amo nainche.
8 como também carta para Asafe, guarda das matas do rei, para que me dê madeira para as vigas das portas da cidadela do templo, para os muros da cidade e para a casa em que deverei alojar-me. E o rei mas deu, porque a boa mão do meu Deus era comigo.
9 Erio omorwoti agatoma amo nainche abasikari, na abariini chibarasi, akang’a riruube nkairera abagaambi abarenge bosongo y’orooche roria, nkabaria.
9 Então, fui aos governadores dalém do Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei; ora, o rei tinha enviado comigo oficiais do exército e cavaleiros.
10 Korende ekero Sanibalati korwa Beti-Horoni, na Tobia, omonene bw’orogongo rw’Abaamoni, baigwete ng’a omonto gete ochire gokorera Abaisraeli amaya, bakagechigwa bakaba nekeririanda ekenene mono.
10 Disto ficaram sabendo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita; e muito lhes desagradou que alguém viesse a procurar o bem dos filhos de Israel.
11 Ase igo ngacha Yerusalemu, nkabeerao ase engaki y’amatuko atato.
11 Cheguei a Jerusalém, onde estive três dias.
12 Erio nkaimoka botuko amo nabaanto bande bake. Tinatebeetie monto onde amang’ana Nyasae konya abekire ime ase enkoro yane, ayio narenge gochia gokorera Yerusalemu. Barasi ende yonsi tiyarenge nainche otatiga eria nariinete ekero nachete.
12 Então, à noite me levantei, e uns poucos homens, comigo; não declarei a ninguém o que o meu Deus me pusera no coração para eu fazer em Jerusalém. Não havia comigo animal algum, senão o que eu montava.
13 Ase obotuko obwo ngaetera ase Egeita kie Rikura, gochia ase Ensoko y’Enchoka, ngaika ase Egeita ki’Eubi, nkarata chindwaki chia Yerusalemu, echio chiatagoretwe, na ebiita biaye biria biasaretigwe nomorero.
13 De noite, saí pela Porta do Vale, para o lado da Fonte do Dragão e para a Porta do Monturo e contemplei os muros de Jerusalém, que estavam assolados, cujas portas tinham sido consumidas pelo fogo.
14 Naende ngaeta gochia ase Egeita gi’Ensoko na ase Ritibo ri’Omorwoti, korende aase akabora ase ebarasi eria nariinete egoetera.
14 Passei à Porta da Fonte e ao açude do rei; mas não havia lugar por onde passasse o animal que eu montava.
15 Ase obotuko obwo nkagenda ase rikura, nkarata orwaki rwo mochie, erio nkairanera aase naeterete, ase Egeita kie Rikura.
15 Subi à noite pelo ribeiro e contemplei ainda os muros; voltei, entrei pela Porta do Vale e tornei para casa.
16 Abaanene b’ensemo eria tibamanyete ase nagendete, gose eki narenge gokora, ekiagera konya tindateebia Abayahudi gento, gose abakuani, gose abanto basikire, gose abanene, gose abanto bande bonsi abaare gocha gokora emeremo.
16 Não sabiam os magistrados aonde eu fora nem o que fazia, pois até aqui não havia eu declarado coisa alguma, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos mais que faziam a obra.
17 Korende bono nkabateebia, “Mwarorire emechando yatonyorire aa: Yerusalemu otagoirwe, na ebiita biaye biasambirwe. Inchuo toagache naende orwaki rwa Yerusalemu, erinde titobaisa kogenderera koba nobosooku bw’ogochaywa.”
17 Então, lhes disse: Estais vendo a miséria em que estamos, Jerusalém assolada, e as suas portas, queimadas; vinde, pois, reedifiquemos os muros de Jerusalém e deixemos de ser opróbrio.
18 Naende nkabateebia ng’a okoboko kwa Nyasae one nigo kwarenge amo nainche gonkorera amaya, boigo nkabateebia amang’ana ’Aritasasita omorwoti antebetie.
18 E lhes declarei como a boa mão do meu Deus estivera comigo e também as palavras que o rei me falara. Então, disseram: Disponhamo-nos e edifiquemos. E fortaleceram as mãos para a boa obra.
19 Korende ekero Sanibalati korwa Beti-Horoni, na Tobia, omonene bw’orogongo rw’Abaamoni, na Gesemu Omoarabu, baigwete amang’ana ayio, bagatosekerera na gotochecheria, bakabooria, “Ngento ki eke mogokora? Nigo mogochia kwanga timoigwera omorwoti?”
19 Porém Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, e Gesém, o arábio, quando o souberam, zombaram de nós, e nos desprezaram, e disseram: Que é isso que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Erio nkairaneria, nkabateebia, “Nyasae o igoro nere oratoe obobui; ase ayio intwe, abasomba baye, ngochaka tore nkoagacha. Korende inwe timobwati egetari kende gionsi aiga, gose timobwati oboronge gose okoinyorwa konde gwonsi ase Yerusalemu.”
20 Então, lhes respondi: o Deus dos céus é quem nos dará bom êxito; nós, seus servos, nos disporemos e reedificaremos; vós, todavia, não tendes parte, nem direito, nem memorial em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.