Jonas 1
guz (GUZ) vs ACF
1 Ring’ana ri’Omonene rigacha ase Yona mosinto bw’Amitai, rikamoteebia:
1 E veio a palavra do SENHOR a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Imoka ogende Ninawi, omochie oria omonene, oake eriogi ri’okoyokuurera, ekiagera ogokora kwaye okobe gwaikire ase obosio bwane.”
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive, e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até à minha presença.
3 Korende Yona akaimoka, agatama gochia Tarisisi ng’a arue ase obosio Omonene. Agatirimboka gochia Yopa, na agwo akanyora emeeri ekogenda Tarisisi. Erio agaakana chitaabu chi’orogendo, agasoa ime, akagenda amo nabaanto bande gotama gochia Tarisisi ng’a arue ase obosio Omonene.
3 Porém, Jonas se levantou para fugir da presença do Senhor para Társis. E descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor.
4 Korende Omonene akagusia omwaga omonene mono igoro ase enyancha, na ekembugu‐mbugu gie chinguru kegacha ase enyancha, na emeeri ekaba ang’e kobuneka.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma forte tempestade, e o navio estava a ponto de quebrar-se.
5 Erio abagendia b’emeeri bakaondoka, na kera oyomo akarangeria enyasae yaye ng’a emokonye. Abanto abwo bakaimokia chigurube chiarenge ase emeeri ime, bagachituguta gochia ase enyancha ime, ng’a nario emeeri eragusue. Bono Yona ere konya otirimbokire gochia nyaro ime y’emeeri, na aroro nigo araire chitoro chinene mono.
5 Então temeram os marinheiros, e clamavam cada um ao seu deus, e lançaram ao mar as cargas, que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu ao porão do navio, e, tendo-se deitado, dormia um profundo sono.
6 Omochiki bw’emeeri akagenda asare akamobooria, “Naki oraire chitoro iga okirete‐kiri? Imoka orangerie Nyasae oo! Ande Nyasae oyio nabo arabaise gotorengereria atokonye titosira.”
6 E o mestre do navio chegou- se a ele, e disse-lhe: Que tens, dorminhoco? Levanta-te, clama ao teu Deus; talvez assim ele se lembre de nós para que não pereçamos.
7 Abanto baria bagateebania, “Tiga toake obomera tomanye gose ning’o ogerire amabe aya atocheire.” Erio bagaaka obomera, na obomera obwo bokagwera Yona.
7 E diziam cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Ase ayio abanto baria bakamobooria, “Toteebie gose ning’o ogerire amabe aya atonyorire. Meremo ki ogokora aye? Ng’ai kwarure? Ense yao nereri? Ngesaku ki ore?”
8 Então lhe disseram: Declara-nos tu agora, por causa de quem nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? Donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 Ere akabairaneria, “Inche n’Omoiberania inde, na nigo inyirogete Omonene, Nyasae o igoro, oyo otongete enyancha na ense enyomo.”
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu, e temo ao Senhor, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Erio Jona akabateebia ng’a nigo are gotama korwa ase Omonene Nyasae. Ekero baigwete ayio, abanto baria bakairoka mono, bakamobooria, “Mang’ana ki aya gwakorire?”.
10 Então estes homens se enche-ram de grande temor, e disseram-lhe: Por que fizeste tu isto? Pois sabiam os homens que fugia da presença do Senhor, porque ele lho tinha declarado.
11 Ase chingaki echio chionsi enyancha nigo yagendererete gosareka mono. Erio abanto baria bakabooria Jona, “Ngento ki tokogokorera, erinde enyancha etotoerere?”
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se nos acalme? Porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Ere akabairaneria, akabateebia, “Inyimokie, mondute ase enyancha ime; ero netoerere ase more, ekiagera namanyire ng’a ninche nagerire ekembugu‐mbugu kiabacheire.”
12 E ele lhes disse: Levantai-me, e lançai-me ao mar, e o mar se vos aquietará; porque eu sei que por minha causa vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Nonya naboigo abanto baria bagateema ne chinguru gosukia emeeri eria gochia ase engegu, korende tibanyarete, ekiagera ekembugu‐mbugu keria nigo kiagendererete koburukania enyancha mono goetania.
13 Entretanto, os homens remavam, para fazer voltar o navio à terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 Ase ayio abanto baria bakarera ase Omonene, bagateeba, “Aye Omonene, totoa egesusuro ki’ogokwa ase engencho y’ogosiria obogima bw’omonto oyo. Ekiagera aye Omonene gwakorire buna bwanchete.”
14 Então clamaram ao Senhor, e disseram: Ah, Senhor! Nós te rogamos, que não pereçamos por causa da alma deste homem, e que não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor, fizeste como te aprouve.
15 Erio bakaimokia Yona, bakamoruta ase enyancha ime; na agwo kegima enyancha egatoerera.
15 E levantaram a Jonas, e o lançaram ao mar, e cessou o mar da sua fúria.
16 Eke gekagera abanto baria bakairoka Omonene mono, bakamoruera ekeng’wanso na koria chiira chi’okomokorera.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifício ao Senhor, e fizeram votos.
17 Ase ogochika kw’Omonene enswe enene ekamera Yona, na Yona akabeera ime ase enda y’enswe eria amatuko atato, omobaso na obotuko.
17 Preparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.