Gênesis 47
guz (GUZ) vs NTLH
1 Erio Yusufu akagenda agateebia Farao: “Tata na bamura baminto bachire korwa ase ense ya Kaanani, amo ne chitugo chiabo, ching’ondi ne chiombe, na binde bionsi bare nabio; barabwo nao bare ase ensemo ya Goseni.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Agachora abamwabo batano, akabaira ase obosio bwa Farao.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Farao akababooria: “Emeremo yaino nereri?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Naende bakabateebia: “Nigo twachire tobe abamenyi b’ense eye, ekiagera intwe, abasomba bao, titori nase tokorisia amaicho aito, ekiagera enchara nenene mono ase ense ya Kaanani. Ase igo, koranche otoe intwe, abasomba bao, ribaga tomenye ase ensemo ya Goseni.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Erio Farao agakwana na Yusufu, akabateebia: “Narorire ng’a iso na abamino bagocheire.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Bono ense ya Misiri nigo ere ase obosio bwao; bae iso na bamura bamino ribaga bamenye aase are aagiya. Tiga bamenye ase ensemo ya Goseni, naende onye komanyete bande ase egati yabo abamanyete mono emeremo y’obotugi, obabeeke babe abateneneri ase chitugo chiane.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Erio Yusufu akarenta Yakobo ise, akamoira ase obosio bwa Farao; na Yakobo agasesenia Farao.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Farao akabooria Yakobo: “Inee! Emiaka yao nerenga?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Yakobo akamoiraneria: “Emiaka yane nakoorire ase ense eye nerigana erimo, na emerongo etato (130). Ase obogima bwane nigo nabeire nobokong’u, naende emiaka yane nemeke, teikereti eye chisokoro chiane chiakorete ase obogima bwabo.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Yakobo agasesenia Farao naende, akarua ase obosio bwaye.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Yusufu akaa ise amo na bamura bamwabo aase bakomenya, akabaa Ramesesi, orogongo oruya, ensemo engiya mono y’ense eria, buna Farao achiigete.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Nere Yusufu akaba okorenda ise amo nabamwabo bonsi, akabaa endagera buna kera omonto abwate abanto baye bang’ana.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Bono ase ense yonsi endagera tiyareengeo; na enchara nigo yareenge endito mono, konya yanyarire abanto ba Misiri na Abakaanani.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Yusufu agasangereria chitaabu chionsi echianyorekanete korwa ase ense ya Misiri na eya Kaanani ase okooneria abanto endagera, agachibeeka ase ekungo ya Farao.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Ekero chitaabu chionsi chiaerire ase ense ya Misiri na ase ense ya Kaanani, Abamisiri bagachiera Yusufu, bakamosaba, “Toe endagera, titobaisa gokwera ase obosio bwao, ekiagera chitaabu chiaito chiaerire.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Yusufu akabairaneria, “Onye chitaabu chiaino chiaerire, ndetera chitugo chiaino, na inche mbae endagera morie.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Erio bakarentera Yusufu chitugo chiabo, na Yusufu akabaa endagera. Bakarentera Yusufu chibarasi chiabo, ne ching’ondi, ne chiombe, ne chitigere. Igo akaba okobarenda na kobaa endagera ase omwaka oyio oyomo, na barabwo bakamoa chitugo chiabo.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Omwaka oria oyomo okaera. Naende omwaka o kabere bakamochiera, bakamoteebia: “Titokonyara gokobisa, Omonene oito, ng’a chitaabu chiaito chiaerire, ne chitugo chiaito chiabeire echiao. Titotigareti gento kende togokoa, omonene oito, otatiga emebere yaito na amaremo aito.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Nase ki torakwere ase obosio bwao, na amaremo aito asareke? Togore intwe, ogore na amaremo aito, na intwe tobe abasomba ba Farao, na amaremo aito abe ayaye. Toe chimbusuro tosimeke, titokwa, na amaremo aito abe bosa.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Erio Yusufu akagorera Farao amaremo onsi areenge Misiri, naki Abamisiri nigo baoonetie kera omonto oboremo bwaye, ekiagera enchara yareenge endito mono. Naboigo ense ekaba eya Farao.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Farao akang’anyia abanto abwo bamenye ase emechie, babe abasomba baye, bakore emeremo korwa ensemo eyemo ya Misiri goika eyende.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Korende Yusufu tagorete amaremo ’abakuani, ekiagera abwo konya bachikeirwe endagera baare konyora korwa ase Farao, nero baare koria. Ase igo, tibagwenerete koonia amaremo abo.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Yusufu agateebia abanto: “Igwa! Reero nabagorire inwe amo namaremo aino, mobe enibo ya Farao. Bwata chimbusuro chiaino echi, chiire mochisimeke ase emegondo.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Engaki ye rigesa moruserie Farao ensemo ya isano. Chinsemo inye chintigari inachibe echiaino ase chimbusuro na endagera yaino inwe abanyene, na ey’abare ase chinka chiaino, na ey’abana baino.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Abanto abwo bakamoiraneria, “Gwatooririe obogima bwaito. Onye twanyorire ogwancherwa ase obosio bwao, Omonene oito, tiga tobe abasomba ba Farao.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Yusufu akabeeka ogochika ase ense ya Misiri, ng’a ensemo ya isano ebe eya Farao; na ogochika okwo ngokora kore emeremo nonya ngoika bono. Korende amaremo ’abakuani oka naro atabeete aya Farao.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Israeli na abana baye bakaba bakomenya ase ense ya Misiri, ensemo ya Goseni, bakayeira ekaba eyabo, bakamenteka na kobucha mono.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Yakobo akamenya ase ense ya Misiri emiaka ikomi, na etano na ebere. Ase igo, agakoora emiaka rigana erimo, na emerongo ene, na etano na ebere (147) ase obogima bwaye.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Ekero engaki y’ogokwa gwa Israeli yabeete ang’e, ere akarangeria Yusufu, omwana oye, akamoteebia, “Onye nkonyora ogwancherwa ase obosio bwao, beeka okoboko kwao inse y’ekebono kiane, na ondiere eira, ng’a nonkorere amaabera na obwanchani. Tontindeka aa ase ense ya Misiri,
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 korende ekero ndakwe, tiga ndare ne chisokoro chiane. Ombogorie korwa aa Misiri, ontindeke aase barabwo batindegetwe.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Korende Israeli akamoteebia “Tiana ng’a nonkorere bo.” Ere agatiana. Erio Israeli agetureka ase ogotoorera omotwe borere bwaye.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.