Gênesis 37
guz (GUZ) vs ARA
1 Yakobo akaba okomenya ase ense y’Abakaanani, eyio ase ise nere areenge omenyete buna omomenyi.
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Oyo noro omogano bw’ororeeria rwa Yakobo.
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Bono Israeli nigo anchete Yusufu kobua abana baye bande bonsi, ekiagera nigo areenge omwana oye bw’obogotu. Akamoroiseria eanga engiya entambe.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Abamwabo ekero barooche ng’a ise nigo amwanchete ere kobua abamwabo bonsi, barabwo bakamogecha, tibare gokwana amang’ana y’omorembe amo nere.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 Yusufu akaroota chindoto, na ekero ateebetie abamwabo chindoto echio, barabwo bakamenta mono komogecha.
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Yusufu akabateebia: “Montegerere, moigwe okoroota oko narootete.
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 Nkarora ng’a intwe nigo twareenge mogondo tokoboa emesaima y’endagera, na omosaima one okaimoka ogatenena boronge, na emesaima yaino ekaba ekoyoetanana, egotugama inse ase omosaima one.”
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Abamwabo bakamobooria: “Inee! Aye nigo orengereretie ng’a nigo orabe omogambi oito, otogambere?” Ase igo, barabwo bakamenta komogecha mono ase engencho y’okoroota kwaye, na ase engencho y’amang’ana aye.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Naende akaroota konde, na okwo agateebia abamwabo, akabora: “Moigwe! Inche nigo narootete okoroota konde. Nkarora erioba, na omotienyi, ne ching’enang’eni ikomi nemo bigotugama inse ase obosio bwane.”
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Korende ekero ateebetie ise na bamura bamwabo amang’ana ayio, ise akamotogonyera, akamobooria: “nkoroota ki okwo okoroota? Inee! Inche na nyoko, na bamura bamino, amaene, nigo torache togotugamere togosasime aye?”
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Abamwabo bakamobwaterwa ribero, korende ise ere akagacha ogokwana okwo ase enkoro yaye ime.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Erio abamwabo bakagenda korisia amaicho a ise ang’e na Sekemu.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Na Israeli akarangeria Yusufu, akamoteebia: “Inee! Abamino tibakari korisia amaicho aaria Sekemu? Inchuo bono ngotome gochia ase bakare.”
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Ise akamoteebia: “Genda bono orore gose abamino mbuya bare amo namaicho, erinde ondetere amang’ana.” Ase igo, akamotoma korwa ase omweya o Heburoni, akageenda agaika Sekemu;
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 omonto oyomo akamonyora, ekero areenge kona‐goetanana ase erooro, na omonto oyio akamobooria: “Inki okorigia?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Akamoiraneria: “Nabaminto nkorigia; koranche nteebie aase bakorisia amaicho.”
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Omonto oria akabateebia: “Barure aa, bachiire, naki nigo nabaigwa bagoteebania: Tiga togende Dotani.” Erio Yusufu akababwatia korwa magega, akabanyora Dotani.
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 Barabwo bakamorora ere okare egeka, ritang’ani konya ataraika ang’e asebare, bakagaamba buna bamoite.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Barabwo bagateebania: “Omonyandooto oyio ogocha.
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Bono ntore ne ribaga; tiga tomoite, tomorute ase engoro eyemo ye chingoro chire aa, erio toteebe ng’a neng’iti y’orosana yamoriete, na torore chindoto echio chiaye buna chirabe.”
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Rubeni ekero ayaigwete, akarigia komotooria korwa ase amaboko abo, akabakania: “Yaya! Titomoita akwe.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Naende akabateebia: “Timoitera amanyinga aye; morute ase engoro eyemo y’echi chire aa ase erooro, korende timorambora amaboko aino gochia asare ase okomoita.” Ere nigo abateebetie igo, erinde anyare komotooria korwa ase amaboko abo, amoiranie ase ise.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Ekaba ekero Yusufu achia goika ase abamwabo, barabwo bakamorusia eanga eria engiya entambe abeegete,
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 bakamobwata, bakamoruta engoro ime. Engoro eyio nigo yareenge bosa, mache tareengeo.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 Erio bagaikaransa inse koragera; bagachia koimokia amaiso abo korigereria, bakarora omoganda bw’Abaisumaeli ogocha korwa Gileadi. Barabwo nigo baare ne chingamia chiabo, chibogoretie ubani, na amaguta akogwenia, na manemane, ase orogendo rwabo baare kogenda Misiri.
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Agwo Yuda agateebia abamwabo: “Inki eratogwenere toite oyominto na kobisa ogokwa kwaye?
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Tiga tomoonie ase Abaisumaeli aba, erinde titobaisa komoita namaboko aito, ekiagera noyominto, toiboire komo.” Na abamwabo bagancherana nere.
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Erio Abamidiani bagaeta aroro, baare gokora oboonchoreria; abamwabo bakarusia Yusufu korwa ase engoro eria, na komooneria Abaisumaeli ase chisekeli chi’echifeta emerongo ebere; barabwo bakamoira goika Misiri.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Rubeni agachia koirana korigereria ase engoro eria, akanyora Yusufu taiyo ase engoro, ere agatandora chianga chiaye,
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 akeonchora gochia ase abamwabo, akabateebia: “Omwana timonyoreti ase engoro. Ng’ai rende nkogenda?”
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 Erio bakaimokia eanga ya Yusufu, na bakanyenya embori, bakaimokia eanga eria, bakayetobeka ase amanyinga;
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 bakagenda n’eanga eria entambe bakayeirera ise, bakamobateebia: “Yemanye eanga eye gose ney’omwana oo gose tari ero.”
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Yakobo akayemanya, akabora: “Neanga y’omwana one, amaene neching’iti chi’orosana chiamoitire; Yusufu orirwe!”
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Erio Yakobo agatandora chianga chiaye, akeboyia chigunia kenema kiaye, akaba okomoreera omwana oye engaki entambe.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 Abana baye, abamura na abaiseke bonsi, bakaimoka gochia komoremia, korende akaanga, taremigwa, agateeba: “Yaya, goika inkwe, ngende inse ase oboina nkona‐komoreera omwana one.” Ise akaba okona‐kweumia.
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Na Abamidiani baria bakamoonia aaria Misiri ase Potifari, omoteneneri bw’enka ya Farao na omotang’ani bw’abarendi baye bande.
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.