2 Samuel 19
guz (GUZ) vs VC
1 Yoabu agateebigwa ng’a omorwoti Daudi ’nkorera are na kweumia ase engencho y’Abisalomu.
1 E foram dizer a Joab: Eis que o rei chora e se lamenta por causa de Absalão.
2 Ase igo omogooko bw’obobui okaonchoka okaba omoichano ase abanto bonsi ba Daudi, ekiagera ase rituko riria abanto nigo baigwete ng’a Daudi ’nkona‐korera are ase engencho y’omwana oye.
2 E a vitória se transformou em luto naquele dia para todo o exército, porque o povo ouvira dizer que o rei estava acabrunhado de dor por causa de seu filho.
3 Ase rituko riria abanto bakaba bagochoba gosoa ase omochie ime buna abanto bagotama korwa ase esegi bare nobosooku ase engencho y’ayio.
3 Por isso, o exército entrou na cidade em silêncio, como faria um exército coberto de vergonha por ter fugido ao combate.
4 Omorwoti agetuba obosio bwaye, akarera ase eriogi rinene, “Obee! Abisalomu, omwana one! Obee! Abisalomu, omwana one, omwana one!”
4 Entretanto o rei, cobrindo a cabeça, dizia em alta voz: Meu filho Absalão! Absalão, meu filho, meu filho!
5 Erio Yoabu agacha nyomba ase omorwoti, akamoteebia, “Reero aye gwakorire abasomba bao bonsi barorire obosooku, abanto aba konya batooririe obogima bwao, na obw’abana bao, abamura na abaiseke, na obw’abakuungu bao, na abakungu bao ba sere‐sere.
5 Veio então Joab à casa do rei, e disse-lhe: Tu cobres hoje de confusão a face de todos os teus servos que salvaram a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, de tuas mulheres e concubinas.
6 Nigo bwanchete abwo bakogeechete na kogeecha abwo bagwanchete. Inaki reero kworokirie maiso marore ng’a abatang’ani na abasomba bao barabwo ’mbosa bare ase ore. Reero nario namanya ng’a onye Abisalomu moyo areenge, na intwe twensi tobe twakuure, erio nanga nigo kwaigwa buya.
6 Tu amas os que te odeiam e odeias os que te amam, e mostras que os teus chefes e teus servos nada valem para ti. Estou vendo que te darias por satisfeito, se Absalão vivesse e nós fôssemos todos mortos!
7 Gaki bono koranche, oimoke osoke isiko, okwane nabasomba bao, oremie chinkoro chiabo. Ase igo natianire ase Omonene ng’a otasoogeti, monto onde tagotigara or’abe amo naye goika mambia, na amang’ana ayio nigo arabe amabe kobua ayakonyorete korwa ekero kwarenge omosae goika reero iga.”
7 Vamos: sai e dirige aos teus servos palavras de reconforto, pois juro-te por Deus que, se não o fizeres, não ficará contigo esta noite homem algum. E isso seria para ti uma desgraça maior do que todas que vieram sobre ti desde a tua juventude!
8 Erio omorwoti agasooka, agaikaransa ase egeita ki’omochie. Abanto bonsi bagateebigwa ng’a omorwoti nao are ase egeita; na igo bakageenda ase are.
8 Então levantou-se o rei e foi sentar-se à porta. Foi avisado a todo o exército: Eis que o rei está sentado à porta. E todo o exército veio apresentar-se a ele. Os israelitas tinham fugido cada qual para a sua casa.
9 Bakaba bakoamererania barabwo ase barabwo, bakaboora, “Omorwoti nigo atotooretie korwa ase amaboko y’ababisa baito, na korwa ase amaboko y’Abafilisti, na bono otamire Abisalomu, otigire ense eye.
9 Em todas as tribos se discutia, dizendo: O rei que nos salvara das mãos de nossos inimigos e da mão dos filisteus, agora teve de fugir da terra diante de Absalão.
10 Abisalomu, oyo twaaka amaguta akaba omorwoti oito, okuure ase esegi. Na bono, inaki motari goteeba ng’a moiranie Daudi abe omorwoti naende?”
10 Ora, Absalão, a quem tínhamos sagrado rei sobre nós, morreu no combate. Por que tardais em fazer voltar o rei?
11 Daudi omorwoti agatoma abanto gochia ase Zadoki na Abiatari, abakuani, agateeba, “Kwana n’abagaaka b’Abayuda, mobamboorerie: Inaki rende mokoba abanto b’omoerio ase okong’irania inche omorwoti inka bwone, bono ekero amang’ana onsi aya Abaisraeli bakwanete aikerete nyomba mw’ane?
11 O rei Davi mandou aos sacerdotes Sadoc e Abiatar a seguinte mensagem: Eis o que direis aos anciãos de Judá: Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei para a sua casa? E chegou aos ouvidos do rei o que se dizia em todo o Israel.
12 Inwe n’abanto baminto b’amanyinga ane ne chinyama chiane. Inaki rende morigetie koba ab’omoerio ase okong’irania inche omorwoti inka?
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne. Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei?
13 Naende moteebie Amasa: Inee! Aye tori amanyinga ane ne chinyama chiane? Nyasae ang’e egesusuro bono na kogenderera onye aye tokoba omotang’ani bw’abarwani b’esegi botambe ribaga ria Yoabu.”
13 Direis em seguida a Amasa: Tu és meu osso e minha carne. Que Deus me trate com todo o rigor, se eu não te tornar para sempre o meu general em lugar de Joab.
14 Abayuda bonsi bagancha amang’ana a Daudi mono, bakamotomera amang’ana ng’a airane amo nabasomba baye bonsi.
14 Todos os homens de Judá sentiram unanimemente o seu coração voltar-se para o rei, e mandaram-lhe dizer: Volta com todos os teus!
15 Ekero omorwoti are koirana gaikire Yorodani, akanyora Abayuda baachire Giligali komoorotota na komwambokia Yorodani.
15 O rei voltou. Chegando ao Jordão, eis que todo o Judá tinha acorrido a Gálgala para ir-lhe ao encontro e fazê-lo passar o Jordão.
16 Na Simei, mosinto o Gera, Omobenjamini korwa Bahurimu, akaayerera amo n’Abayuda gochia korotota omorwoti Daudi.
16 Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, com seus quinze filhos e os vinte servos, apressou-se a vir ao encontro do rei Davi.
17 Simei nigo arenge amo n’abanto elifu eyemo b’egesaku gia Benjamini. Na Siba, omosomba o Saulo, na abamura baye ikomi na batano, na abasomba baye emerongo ebere, bakaayerera gochia ase Yorodani, bagaikao omorwoti ataraika.
17 Levava consigo mil homens de Benjamim, assim como Siba, servo da família de Saul, com seus quinze filhos e vinte servos. E correram rumo ao Jordão antes do rei,
18 Barabwo bakaamboka orooche gochia kwambokia abanto b’enka y’omorwoti na gokora ande onsi omorwoti aganetie.
18 e dispuseram tudo para fazer passar a família do rei e prestar-lhe todos os serviços que desejassem. Semei, filho de Gera, atirou-se aos pés do rei no momento em que ele ia passar o Jordão
19 akamoteebia, “Omonene one, tombarera obobe, gose toinyora aria nagokorerete ase rituko riria kwaruete Yerusalemu.
19 e disse-lhe: Que o meu senhor não me impute culpa, nem guarde em seu coração a lembrança do crime que cometeu o teu servo no dia em que o rei, meu senhor, deixou Jerusalém.
20 Inche, omosomba oo, namanyire ng’a ’nakorete ebibe ekero keria, ayio naro agera n’aba oyo bw’eritang’ani korwa ase enyomba ya Yusufu goocha gokorotota aye omorwoti Omonene one aiga reero.”
20 Teu servo reconhece o seu pecado, e por isso vim hoje, o primeiro de toda a casa de José, ao encontro do rei, meu senhor!
21 Abisai, omomura bw’omokuungu Seruya, akabora, “Inee! Simei tagoitwa akwe, ekiagera amoragereretie omoakwa amaguta bw’Omonene?”
21 Abisai, filho de Sarvia, tomou a palavra: Não se deverá antes matar Semei, por ter amaldiçoado o ungido do Senhor?
22 Korende Daudi akamoteebia, “Ninki inde nainwe, abana b’omokuungu Seruya? Nigo moganetie koba mamincha y’ane. Bono ninche inde omorwoti bw’Abaisraeli, na onde tari ase Abaisraeli oraitwe reero.”
22 Que eu tenho convosco, ó filhos de Sarvia, respondeu Davi; para que vos comporteis no dia de hoje como meus inimigos? Porventura um só israelita há de ser morto num dia como o de hoje? Ignoro acaso que sou agora rei de Israel?
23 Na omorwoti agateebia Simei, “Togoitwa.” Naende agatiana ase ayio.
23 E disse a Semei: Não morrerás! E prometeu-lho com juramento.
24 Erio Mefiboseti, omoochokoro o Saulo, agatirimboka gochia korotota omorwoti. Korwa ekero keria omorwoti aruete Yerusalemu, Mefiboseti konya tana gwesibia amagoro aye, gose konacha chinderu, gose gosibia chianga chiaye, goika rituko riria omorwoti airanete nomorembe.
24 Mifiboset, filho de Saul, desceu também ao encontro do rei. Não tinha lavado os pés nem as mãos, nem feito a barba, nem lavado as suas vestes, desde o dia em que o rei partira até o dia em que ele voltou em paz.
25 Ekero Mefiboseti achete korwa Yerusalemu gochia korotota omorwoti, omorwoti akamobooria, “Mefiboseti, inaki otageendete amo nainche?”
25 Quando, pois, chegou de Jerusalém vindo ao encontro do rei, Davi disse-lhe: Por que não partiste comigo, Mifiboset?
26 Mefiboseti akamoiraneria, “Omonene one, nomanyete ng’a nekerema inde. Nigo natebeetie omosomba one, ng’a abeekere etigere y’ane egeikaransero, nainche ’ndiine ’ngende nomorwoti, korende ere akang’aina.
26 Meu senhor e rei, respondeu ele, o meu criado enganou-me. Pois eu, teu servo, dissera-lhe que me selasse a jumenta para que eu a montasse e partisse com o rei, porque o teu servo é paralítico.
27 Boigo aganteebera oborimo ase ore aye omonene one, korende aye nigo onga buna omomalaika o Nyasae: gaki kora aya orooche arabe amaya.
27 Ele, porém, caluniou-me junto do rei, meu senhor. Mas o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze o que te parecer bom.
28 Abaamate ba tata bonsi pi nigo barenge ase ore buna abagwenerete gokwa, korende okambeeka inche, omosomba oo, ase egati y’abwo bakoragera mwao. Bono aye omorwoti Omonene one, ’mboronge ki kobua ayio ’ngokoboria na korera ase ore?”
28 Toda a família de meu pai merecia a morte, diante do meu senhor e rei e, no entanto, admitiste o teu servo entre os que comem à tua mesa. Com que direito posso eu ainda suplicar ao rei?
29 Omorwoti akamoiraneria, “Inaki okona‐komenta gokwana amang’ana ayio ao? Inche natebiire ng’a aye na Siba mwatanane amaremo a Saulo.”
29 Para que tantas palavras?, respondeu o rei. Eu declaro que tu e Siba repartireis os bens.
30 Mefiboseti akamoiraneria, “Omorwoti, tiga Siba ayaire onsi, inche naisanekire ng’a aye, omonene one, kwairanire inka buya.”
30 Ele pode até mesmo ficar com tudo, replicou Mifiboset, uma vez que o rei, meu senhor, voltou em paz para a sua casa.
31 Bono Barisilai Omogileadi nere konya ochire korwa Rogelimu gokooba omorwoti gochia Yorodani amboke amo nere.
31 Berzelai, o galaadita, desceu de Rogelim e acompanhou o rei, escoltando-o até o Jordão.
32 Barisilai nigo arenge omogotu mono, konya okoorire emiaka emerongo etano na etato. Ere nigo arenge omonda mono, akaba okorageria omorwoti ekero ere arenge agwo Mahanaimu.
32 Era já muito velho, com oitenta anos. Sendo muito rico, abastecera o rei durante todo o tempo que esteve em Maanaim.
33 Omorwoti agateebia Barisilai, “Inchuo ogende amo nainche, nimbe ’ngokorangeria aaria Yerusalemu.”
33 O rei disse-lhe: Vem comigo, e te sustentarei junto de mim em Jerusalém!
34 Korende Barisilai akamoiraneria, “Emiaka y’ane nerenga etigarete ngochia koba moyo, ing’a ngende amo naye Yerusalemu komenyao?
34 Mas Berzelai disse ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 Nakoorire emiaka emerongo etan’etato, Inee, ninyare gwatanana ayare ay’okogokia na ayatari ay’okogokia? Ninyare koigwa obwansu bw’eki nkoria na eki nkonywa? Ninyare koigwa na kogookera eriogi ri’abateeri, abasacha gose abakungu? Nase ki inche, omosomba oo, ngochia gokoera obokong’u aye, omorwoti, omonene one?
35 Tenho agora oitenta anos, e já não distingo entre o bom e o que não o é. Já não posso saborear o que como e o que bebo, e não ouço mais a voz dos cantores e cantoras. Por que iria o teu servo servir de peso ao rei, meu senhor?
36 Ninki rende aye omorwoti ogochia kondwuera eng’eria buna eyio. Tiga inche, omosomba oo, ’nyamboke Yorodani oka.
36 Teu servo só andou um pedaço de caminho com o rei, e por que lhe haveria o rei de dar semelhante recompensa?
37 Nagosabire ontige inche, omosomba oo, ing’irane, erinde ’nkwere ase omochie one, ang’e nembeera ya tata na baba. Korende omosomba oo Kimuhamu, nao are aa, tiga amboke amo naye, Omonene one, na omokorere aya orarore are amaya.”
37 Deixa que teu servo volte, para morrer em minha cidade, junto ao túmulo de meu pai e de minha mãe. Eis, porém, o teu servo Camaão; ele irá com o rei, meu senhor: faze dele o que te parecer melhor.
38 Omorwoti akamoiraneria, “Kimuhamu nageende amo nainche, nimokorere kende gionsi aye oraganie. Na ande onsi oramborie ningokorere aye.”
38 Que ele venha comigo, respondeu o rei; far-lhe-ei tudo o que te agradar; e a ti também, conceder-te-ei tudo o que desejares de mim.
39 Erio abanto bonsi bakaamboka Yorodani, omorwoti nere akaamboka; erio omorwoti akanyunyunta Barisilai na komosesenia, ere akairana gochia inka bwoye.
39 Todos passaram o Jordão diante do rei que permaneceu de pé. Davi beijou Berzelai, abençoou-o, e Berzelai voltou para a sua casa.
40 Omorwoti akageenda agaika Giligali na Kimuhamu akageenda amo nere. Abayuda bonsi, na abanto ekeng’ese ki’Abaisraeli nabarabwo bakageenda amo nere.
40 O rei chegou a Gálgala, e Camaão passou com ele. Todo o povo de Judá e a metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Erio Abaisraeli bonsi bagachiera omorwoti, bakamobooria, “Nase ki Abayuda baminto bakoibete aye na eamate yao, na abanto bao bonsi, na kobaambokia Yorodani?”
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ter com o rei, dizendo-lhe: Por que te tomaram os nossos irmãos, os filhos de Judá, fazendo-te passar o Jordão com toda a tua família, quando são todos os homens de Davi que formam o teu povo?
42 Abayuda bonsi bakairaneria Abaisraeli, “Nigo twakorete igo, ekiagera omorwoti nigo are bw’eamate yaito. Nase ki rende mokobeea ase amang’ana ayio? Inee! Twarire gento kende ki’omorwoti? Gose otoeire keegwa kende?”
42 Então responderam os filhos de Judá aos israelitas: É que o rei nos é mais próximo. Por que vos irritais com isso? Acaso temos comido algo do rei, ou tirado para. nós algum proveito?
43 Abaisraeli bakairaneria Abayuda, bakaboora, “Omorwoti noyoito ara ikomi kobua buna are oyoino. Ase ayio, oyio Daudi noyoito bori. Nase ki mogotochaaya? Inee! Titwarenge ab’eritang’ani gokwana igoro y’okoirania omorwoti oito.”
43 Mas os homens de Israel responderam aos de Judá: Temos dez partes no rei, além disso somos vossos irmãos mais velhos. Por que nos desprezastes? Não fomos nós os primeiros a tomar a palavra e a mandar chamar o nosso rei? Os homens de Judá falaram mais duramente ainda que os de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.