2 Samuel 13

guz (GUZ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Bono Abisalomu, mosinto o Daudi, nareenge nomoiseke omwabo ore korokwa Tamari. Tamari nigo arenge omonyakieni mono. Omomura onde o Daudi ore korokwa Amunoni akaba omwanchete Tamari.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Amunoni agachaandeka mono ase okomogania Tamari, omoiseke omwabo, goika agekora buna nomorwaire are. Omoiseke oria nigo arenge omwekuungi; Amunoni agasinywa komokorera buna aganetie.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Korende ere nabwate omosani oyomo ore korokwa Yonadabu, mosinto o Simea, momura omwabo Daudi. Yonadabu nigo arenge enchome ase obong’ainereria.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Ere akaboria Amunoni, “Aye omwana bw’omorwoti, inaki okana‐korea iga n’omoichano, rituko ase rituko otagonteebia inche?”
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Yonadabu akamoteebia, “Geenda oraare borere, bwekore buna nomorwaire ore. Na ekero iso araache gokorora, omoteebie; Koranche teebia Tamari ominto ache andoiserie endagera aa ase ’ndoche, erinde andagerie nokoboko kwaye.”
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Agwo Amunoni akaraara, agekora buna nomorwaire are.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Erio Daudi akarangeria Tamari korwa nyomba mwabo, akamoteebia, “Geenda nyomba mw’Amunoni, momura omino, omooroiserie endagera.”
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tamari akageenda nyomba mw’Amunoni omwabo, na ere igo arenge oraire. Tamari akaimokia obosie, akabokonya, agakora emagaati agwo ase Amunoni amorigereretie, akayesaamba.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 Naende akaimokia esani ere n’emagaati eria, akayeterekera Amunoni, korende ere akaanga koria. Amunoni agateeba, “Tiga abanto bonsi barue aa ase ’nde.” Ase igo kera omonto agasoka isiko.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amunoni agateebia Tamari, “Ndetere emagaati eyio aa, inyerie korwa ase okoboko kwao.” Tamari akaimokia emagaati eyio aroisetie, akayeirera Amunoni, momura omwabo, ase akanyomba ime.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Ekero amoirerete emagaati eyio ang’e ng’a arie, Amunoni akamobwata, akamoteebia, “Inchuo toraare komo, moiseke ominto.”
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Tamari akamokania, akamoteebia, “Yaya taibo, omwana ominto, tagonkorera obosooku buna iga. Amang’ana buna aya tagokoreka ase Abaisraeli. Tobaisa gokora obonyaka buna obo.
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Ng’ai ’ngochia goeta nobosooku obo? N’aye nigo or’abe buna oyomo, bw’abakaayayu bare ase Abaisraeli. Bono, koranche oborie omorwoti akoe ribaga onyuome.”
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Korende Amunoni tancha komoigwa. Ere akamobua chinguru, akamokorera obosooku ase okoraara nere.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Magega y’ayio Amunoni akageecha Tamari okogeecha okonene, na okogeecha okwo amogeecha gokaba okonene kobua obwanchani boria amwanchete ritang’ani. Amunoni akamoteebia, “Imoka, orue aa!”
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Tamari akamoiraneria, “Yaya taibo, oyominto. Bono ogoseria oko ogonseria nigo kore okobe kobua amang’ana aya gwankoreire.”
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 Amunoni akarangeria omomura ore komokorera, akamoteebia, “Rusia omokungu oyo aa ase ’nde, omoire isiko, osieke egesieri bokung’u.”
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Omosomba agasokia Tamari, erio agasieka egesieri.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Tamari ageaka ribu ase omotwe oye, agatandora eganchwa eria entambe abeegete, akabeeka amaboko motwe, akageenda okona‐korera ase eriogi rinene.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Erio Abisalomu omwabo akamobooria, “Inee! Amunoni omino nagokoreire amang’ana y’obosooku? Aye moiseke ominto, kira kiri; oyio noyomino, toichana ase enkoro yao. Tamari akamenya bw’Abisalomu omwabo, akaba otang’ang’ete na goichana mono.”
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Ekero omorwoti Daudi aigwete amang’ana ayio, akaba nekeririanda ekenene.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Abisalomu tarenge gokwana na Amunoni nonya ne ring’ana erimo; nigo amogeechete ekiagera ere akorerete Tamari, omoiseke omwabo, obosooku.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Magega y’emiaka ebere koyaerire, Abisalomu akaba n’abanto baare konacha ching’ondi chiaye amarionya, aaria Baali‐Hasori, ang’e norogongo rwa Efraimu, agachiika abamura bonsi b’omorwoti bageende aroro.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Abisalomu akageenda ase omorwoti, akamoteebia, “Rora bono, inche, omosomba oo, nimbwate abanto bakonacha ching’ondi chiane amarionya. Koranche, aye omorwoti, ochiche amo nabasomba bao.”
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Korende omorwoti akamokania, akamoteebia, “Yaya taibo, omwana one, titokogeenda twensi. Toise kogeenda twensi nigo torakobuchere.” Abisalomu akamosorora mono, korende omorwoti tancha kogeenda, korende akamosesenia.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Erio Abisalomu akamobooria, “Onye tokogeenda naintwe, koranche ing’a Amunoni ominto atochiesie.”
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Abisalomu agasorora omorwoti mono goika ere akamwanchera Amunoni amo n’abamura bande bonsi baye bageende nere.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Abisalomu agachiika abasomba baye, akabateebia, “Morigererie ekero Amunoni anyuure atindire, na moigwe ekero ’ndabateebie ng’a moake Amunoni. Erio agwo momoake kegima, momoite akwe. Timwoboa! Ninche nabachiika ng’a mokore bo. Mobe abakong’u na abaremu.”
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Ase igo abasomba b’Abisalomu bagakorera Amunoni buna Abisalomu abachiigete. Magega y’ayio abamura bonsi b’omorwoti bakaimoka, bakariina, kera omonto ebarasi yaye, bagatama.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Ekaba kobare inchera kogeenda sobo, Daudi agateebigwa ng’a, “Abisalomu oitire abamura bao bonsi, onde tatigareti nonya n’oyomo.”
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Erio omorwoti akaimoka, agatandora chianga chiaye, akaraara inse ase amaroba, na abasomba baye abateneineo bagatandora chianga chiabo.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Korende Yonadabu, mosinto o Simea omwabo Daudi, akabora, “Omonene one, tokaga ng’a ’mbonsi baitirwe; Amunoni nere bweka oitwa okwa. Aya igo Abisalomu ayaroberetie ase ebirengererio biaye korwa rituko riria Amunoni akorerete Tamari, omoiseke omwabo, amang’ana y’obosooku.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Gaki aye omorwoti, omonene one, tobaisa kwegena amang’ana ayio ng’a abamura bao bonsi mbaitire; Amunoni bweka nere okuure.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Bono Abisalomu konya otamire.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Yonadabu agateebia omorwoti, “Rigereria, abamura bao abwo bagocha, buna inche, omosomba oo, nagoteebia.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Ekero akoorire gokwana, abamura b’omorwoti bakaoroka, bagaaka amariogi abo bakorera; na omorwoti boigo akarera, na abasomba baye bonsi bakarera ekerero ekenene.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Korende Abisalomu agatama, akageenda ase Talimai, mosinto bw’Amihudi, omorwoti bw’Abagesuri. Daudi akaba okoreera omwana oye rituko ase rituko.
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Ekero Abisalomu atamete, akageenda akamenya Gesuri ase engaki y’emiaka etato.
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 Ekero omorwoti konya aremiigwe magega y’ogokwa kw’Amunoni, akaba n’amaiga korora Abisalomu.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.