1 Samuel 20
guz (GUZ) vs ARA
1 Daudi agatama korwa Nayoti agwo Rama, akagenda ase Yonathani, akamobooria, “Ninki nakorire? Okomocha kwane, na ebibe biane mbiribi ase obosio bwa iso? Nase ki arigetie kong’ita?”
1 Então, fugiu Davi da casa dos profetas, em Ramá, e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Yonathani akamoiraneria, “Taibo, togokwa. Tata tari gokora gento kende gionsi, ekenene gose egeke, atantebeti. Nase ki tata arambise ring’ana erio, tamanyia? Ayio takoba bo.”
2 Ele lhe respondeu: Tal não suceda; não serás morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer; por que, pois, meu pai me ocultaria isso? Não há nada disso.
3 Daudi akairaneria ase ogotiana, agateeba, “Iso igo amanyete buya ng’a aye nonyanchete mono, na ororire ng’a tari buya akomanyie ring’ana erio, ekiagera nigo riragoichanie mono. Korende ekeene, buna Omonene are moyo, na buna aye ore moyo, ngetigarete egetambokero ekemo gioka egati yane na amakweri.”
3 Então, Davi respondeu enfaticamente: Mui bem sabe teu pai que da tua parte achei mercê; pelo que disse consigo: Não saiba isto Jônatas, para que não se entristeça. Tão certo como vive o Senhor , e tu vives, Jônatas, apenas há um passo entre mim e a morte.
4 Erio Yonathani akamoteebia, “Gento kende gionsi oganetie ningokorere.”
4 Disse Jônatas a Davi: O que tu desejares eu te farei.
5 Daudi agateebia Yonathani, “Ankio ne Rituko Rinene ri’Omotienyi Omoyia, nigo embetereretie ng’a ng’ikaranse koragera amo nomorwoti, korende ing’a ribaga ngende kwebisa agwo ase omogondo goika ankio ende mogoroba.
5 Disse Davi a Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer; mas deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 Kerabe ng’a iso tandochi ase omoyega oyio, omoteebie: Daudi nigo ansaba ribaga ng’a aminyoke gochia Bethlehemu, omochie oye, ase okorua ekeng’wanso ki’omwaka amo neamate yaye yonsi.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a família.
7 Aise goteeba: Ayio mbuya, rirorio inche, omosomba oo, ninyare koba nomorembe, korende karaabe nendamwamu ase ayio, rirorio omanye ng’a bwerure gokora amabe.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo terá paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já o mal está, de fato, determinado por ele.
8 Gaki onkorere inche, omosomba oo, amaya, ekiagera gwakorire okobwatana kw’ogotianania amo nainche ase obosio bw’Omonene. Korende onye okomocha kore ase ’nde, rirorio aye omonyene ong’ite. Nase ki okong’ira ase iso, erinde ere ang’ite?”
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque lhe fizeste entrar contigo em aliança no Senhor ; se, porém, há em mim culpa, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yonathani akairaneria, “Taibo! Takoba bo. Onye ndiria imanyete ekeene ng’a tata narengereretie kogokorera bobe, Inee, nanga rirorio tinagoteebia amang’ana ayio?”
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma sorte soubesse que já este mal estava, de fato, determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to declararia eu?
10 Daudi akamobooria, “Iso karakoiranerie amang’ana amakong’u, Inee, ning’o orache gonteebia ayio?”
10 Perguntou Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 Erio Yonathani akamoteebia, “Inchuo togende ase egetii.” Bonsi babere bakagendao,
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram.
12 na Yonathani akamoteebia Daudi. “Omonene, Nyasae bw’Abaisraeli, abe kirori ase aya. Ase chinsa buna echi, ankio gose ankio ende, nindigie komanya ebirengererio bia tata buna bire igoro yao, na kondabimanye, ningotomere amang’ana, erinde obimanye.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Amanhã ou depois de amanhã, a estas horas sondarei meu pai; se algo houver favorável a Davi, eu to mandarei dizer.
13 Konye tata bwerure kogokorera bobe, rirori’Omonene ang’e inche Yonathani egesusuro onye tinkogoteebia okogania gwa tata, na ngotige otame na bwetoorie. Omonene abe amo naye buna arenge na tata
13 Mas, se meu pai quiser fazer-te mal, faça com Jônatas o Senhor o que a este aprouver, se não to fizer saber eu e não te deixar ir embora, para que sigas em paz. E seja o Senhor contigo, como tem sido com meu pai.
14 Onye ngendererete koba moyo, oorokie obwanchani bw’Omonene ase ’nde, erinde tinkwa,
14 Se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás para comigo da bondade do Senhor , para que não morra?
15 gose tobaisa korusia obwanchani obwo korwa ase ororeeria rwane nonya ng’ake, nonya neker’Omonene arasirie kera omobisa oo arue ase ense.
15 Nem tampouco cortarás jamais da minha casa a tua bondade; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra todos os inimigos de Davi.
16 Agwo Yonathani agakora okobwatana kw’ogotianania neamate ya Daudi, agateeba, Omonene nae ababisa ba Daudi egesusuro.”
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: Vingue o Senhor os inimigos de Davi.
17 Erio Yonathani akaboria Daudi arie eira na gotiana naende ng’a namwanche, ekiagera Yonathani nigo anchete Daudi buna eanchete ere omonyene.
17 Jônatas fez jurar a Davi de novo, pelo amor que este lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Erio Yonathani agateebia Daudi, “Ankio ne Rituko Rinene ri’Omotienyi Omoyia, na ekiagera togochi‐gocha koba ase omoyega, ekerogo kiao nigo keratigare bosa.
18 Disse-lhe Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova; perguntar-se-á por ti, porque o teu lugar estará vazio.
19 Ankio ende otirimboke bwango gochia aase aria kwebisete rituko riria kwaganeirie. Obeere aroro, moino y’etui y’amagena aria.
19 Ao terceiro dia, descerás apressadamente e irás para o lugar em que te escondeste no dia do ajuste; e fica junto à pedra de Ezel.
20 Nindute emegwe etato gochia ang’e netui eria, buna negento nkorasa.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 Erio nintome omosomba one arigie emegwe eria. Kondateebie omosomba oria: Rigereia, emegwe nigo ere magega ao, gocha ensemo yane, genda oyerente, rirorio aye Daudi ochiche, obe nomorembe. Ekeene, buna Omonene are moyo, togokorerwa bobe bonde.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: Vai, procura as flechas; se eu disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, traze-as; então, vem, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , terás paz, e nada há que temer.
22 Korende onye ngoteebia omwana oria: Rigereria, emegwe eyio bosio bwao aaria moino, rirorio aye Daudi otame, ekiagera ’Omonene okogoteebia ogende.
22 Porém, se disser ao moço: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 Nase amang’ana aria twakwanete, inche naye, tiga Omonene abe kirori ase egati yaito kogenderera botaambe.”
23 Quanto àquilo de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, para sempre.
24 Ase igo Daudi akebisa mogondo na ekero ki’Omotienyi Omoyia omorwoti agaikaransa koragera.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a Festa da Lua Nova, pôs-se o rei à mesa para comer.
25 Omorwoti agaikaransa ase ekerogo kiaye, ang’e nenyasi, buna botaambe; na Yonathani agatenena bosio bwaye, na Abineri agaikaransa ensemo ya Saulo. Korende ekerogo gia Daudi kegatigara bosa.
25 Assentou-se o rei na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede; Jônatas, defronte dele, e Abner, ao lado de Saul; mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Saulo takwanete gento kende ase rituko riria, ekiagera nigo arengereretie ng’a ring’ana gete riamonyorire Daudi; ande tagachenegeti.
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, pois pensava: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; talvez esteja contaminado.
27 Ase rituko ria kabere ri’omoyega bw’Omotienyi Omoyia, ekerogo gia Daudi nigo kiagendererete gotigara bosa, na Saulo akaboria Yonathani momura oye, “Nase ki momura o Yese atachete koragera igoro gose reero?”
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da Festa da Lua Nova, que o lugar de Davi continuava desocupado; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio a comer o filho de Jessé, nem ontem nem hoje?
28 Yonathani akairaneria Saulo, “Daudi nigo amboria ribaga agende Bethlehemu,
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 agateeba: Abanto b’eamate yane ngochia bare korua ekeng’wanso agwo ase omochie, na momura ominto onchikiire ng’a imbeo. Ase ayio, onye nanyorire ogwancherwa asore, ing’a ribaga ngende korora abaminto. Aya naro agera atachicha ase endagera yao, aye omorwoti.”
29 Ele me disse: Peço-te que me deixes ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Se, pois, agora, achei mercê aos teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Erio Saulo akaba nendamwamu enene ase Yonathani, akamoteebia, “Aye omwana bw’omokuungu omosaria, nimanyete ng’a kwabwatanire na mosinto o Yese, ase okwerentera obosooku, na obosooku bw’obogetirianda bwa nyoko.
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho de mulher perversa e rebelde; não sei eu que elegeste o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha do recato de tua mãe?
31 Nomanyete ng’a ekero mosinto o Yese agendererete koba moyo ase ense, aye tokonyara koba nomorembe, gose oborwoti tibokoba obwao. Ase ayio, toma Abanto bamondetere; ere goika akwe.”
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem seguro o teu reino; pelo que manda buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Erio Yonathani akamobooria, “Nase ki araitwe akwe? Ngento ki akorire?”
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que fez ele?
33 Agwo Saulo akaimokia ritimo akamoruta amobete. Bono Yonathani akamanya ng’a ise narigetie goita Daudi.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança para o ferir; com isso entendeu Jônatas que, de fato, seu pai já determinara matar a Davi.
34 Yonathani akaimoka korwa ase emesa ore nendamwamu enene na tariete gento ase rituko erio ria kabere ri’Omotienyi Omoyia. Nigo abeete oichaanete ase engencho y’obosooku ise amokorerete ase okogania goita Daudi.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficara muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia ultrajado.
35 Emambia ya kabere, Yonathani amo nomwana oria omomura, bakagenda mogondo, ase engaki konya bachikanire na Daudi.
35 Na manhã seguinte, saiu Jônatas ao campo, no tempo ajustado com Davi, e levou consigo um rapaz.
36 Agateebia omwana oria, “Minyoka origie emegwe eria nkoruta.” Ekero omwana oria arenge kominyoka, Yonathani akaruta omogwe, noro ogaeta igoro yaye, okagwa bosio bwaye.
36 Então, disse ao seu rapaz: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Este correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Na ekero omwana oria aigete aase omogwe oria ogwete, Yonathani agaaka eriogi, akamoteebia, “Omogwe oyio ore bosio bwao, aaria moino.”
37 Chegando o rapaz ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, gritou Jônatas atrás dele e disse: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Erio Yonathani akarangeria omomura oria, akamoteebia, “Minyoka bwango, tobaisa goteebana.” Na omwana oria agasangereria emegwe eria, erio akairana gocha ase omonene oye.
38 Tornou Jônatas a gritar: Apressa-te, não te demores. O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 Omwana oria tamanyete ng’a ninki engencho y’amang’ana ayio, korende Yonathani na Daudi mbayamanyete.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste ajuste.
40 Yonathani akaa omosae oria ebirwanero biaye akamoteebia, “Genda, obiire ase omochie.”
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e disse-lhe: Anda, leva-as à cidade.
41 Ekero omwana oria achiire, Daudi akaoroka korwa ase etui aase ebisete, agatung’ama inse, akaumama na agekumba ara gatato. Erio Daudi na Yonathani bakanyunyuntana na korererana, korende Daudi akamenta korera mono.
41 Indo-se o rapaz, levantou-se Davi do lado do sul e prostrou-se rosto em terra três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Erio Yonathani akamoteebia, “genda nomorembe, na abe buna twatiananetie ase erieta ri’Omonene togateeba: Omonene abe kirori ase egati yao nainche, na ase egati y’ororeeria rwao na orwane, kogenderera botaambe.” Erio Daudi akaimoka, akarua agwo, akagenda, na Yonathani akairana ase omochie.
42 Disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto juramos ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja para sempre entre mim e ti e entre a minha descendência e a tua.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.