1 Samuel 20

guz (GUZ) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Daudi agatama korwa Nayoti agwo Rama, akagenda ase Yonathani, akamobooria, “Ninki nakorire? Okomocha kwane, na ebibe biane mbiribi ase obosio bwa iso? Nase ki arigetie kong’ita?”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Yonathani akamoiraneria, “Taibo, togokwa. Tata tari gokora gento kende gionsi, ekenene gose egeke, atantebeti. Nase ki tata arambise ring’ana erio, tamanyia? Ayio takoba bo.”
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 Daudi akairaneria ase ogotiana, agateeba, “Iso igo amanyete buya ng’a aye nonyanchete mono, na ororire ng’a tari buya akomanyie ring’ana erio, ekiagera nigo riragoichanie mono. Korende ekeene, buna Omonene are moyo, na buna aye ore moyo, ngetigarete egetambokero ekemo gioka egati yane na amakweri.”
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Erio Yonathani akamoteebia, “Gento kende gionsi oganetie ningokorere.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Daudi agateebia Yonathani, “Ankio ne Rituko Rinene ri’Omotienyi Omoyia, nigo embetereretie ng’a ng’ikaranse koragera amo nomorwoti, korende ing’a ribaga ngende kwebisa agwo ase omogondo goika ankio ende mogoroba.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Kerabe ng’a iso tandochi ase omoyega oyio, omoteebie: Daudi nigo ansaba ribaga ng’a aminyoke gochia Bethlehemu, omochie oye, ase okorua ekeng’wanso ki’omwaka amo neamate yaye yonsi.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Aise goteeba: Ayio mbuya, rirorio inche, omosomba oo, ninyare koba nomorembe, korende karaabe nendamwamu ase ayio, rirorio omanye ng’a bwerure gokora amabe.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Gaki onkorere inche, omosomba oo, amaya, ekiagera gwakorire okobwatana kw’ogotianania amo nainche ase obosio bw’Omonene. Korende onye okomocha kore ase ’nde, rirorio aye omonyene ong’ite. Nase ki okong’ira ase iso, erinde ere ang’ite?”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yonathani akairaneria, “Taibo! Takoba bo. Onye ndiria imanyete ekeene ng’a tata narengereretie kogokorera bobe, Inee, nanga rirorio tinagoteebia amang’ana ayio?”
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Daudi akamobooria, “Iso karakoiranerie amang’ana amakong’u, Inee, ning’o orache gonteebia ayio?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Erio Yonathani akamoteebia, “Inchuo togende ase egetii.” Bonsi babere bakagendao,
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 na Yonathani akamoteebia Daudi. “Omonene, Nyasae bw’Abaisraeli, abe kirori ase aya. Ase chinsa buna echi, ankio gose ankio ende, nindigie komanya ebirengererio bia tata buna bire igoro yao, na kondabimanye, ningotomere amang’ana, erinde obimanye.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 Konye tata bwerure kogokorera bobe, rirori’Omonene ang’e inche Yonathani egesusuro onye tinkogoteebia okogania gwa tata, na ngotige otame na bwetoorie. Omonene abe amo naye buna arenge na tata
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Onye ngendererete koba moyo, oorokie obwanchani bw’Omonene ase ’nde, erinde tinkwa,
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 gose tobaisa korusia obwanchani obwo korwa ase ororeeria rwane nonya ng’ake, nonya neker’Omonene arasirie kera omobisa oo arue ase ense.
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Agwo Yonathani agakora okobwatana kw’ogotianania neamate ya Daudi, agateeba, Omonene nae ababisa ba Daudi egesusuro.”
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Erio Yonathani akaboria Daudi arie eira na gotiana naende ng’a namwanche, ekiagera Yonathani nigo anchete Daudi buna eanchete ere omonyene.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Erio Yonathani agateebia Daudi, “Ankio ne Rituko Rinene ri’Omotienyi Omoyia, na ekiagera togochi‐gocha koba ase omoyega, ekerogo kiao nigo keratigare bosa.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Ankio ende otirimboke bwango gochia aase aria kwebisete rituko riria kwaganeirie. Obeere aroro, moino y’etui y’amagena aria.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Nindute emegwe etato gochia ang’e netui eria, buna negento nkorasa.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 Erio nintome omosomba one arigie emegwe eria. Kondateebie omosomba oria: Rigereia, emegwe nigo ere magega ao, gocha ensemo yane, genda oyerente, rirorio aye Daudi ochiche, obe nomorembe. Ekeene, buna Omonene are moyo, togokorerwa bobe bonde.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 Korende onye ngoteebia omwana oria: Rigereria, emegwe eyio bosio bwao aaria moino, rirorio aye Daudi otame, ekiagera ’Omonene okogoteebia ogende.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Nase amang’ana aria twakwanete, inche naye, tiga Omonene abe kirori ase egati yaito kogenderera botaambe.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 Ase igo Daudi akebisa mogondo na ekero ki’Omotienyi Omoyia omorwoti agaikaransa koragera.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Omorwoti agaikaransa ase ekerogo kiaye, ang’e nenyasi, buna botaambe; na Yonathani agatenena bosio bwaye, na Abineri agaikaransa ensemo ya Saulo. Korende ekerogo gia Daudi kegatigara bosa.
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Saulo takwanete gento kende ase rituko riria, ekiagera nigo arengereretie ng’a ring’ana gete riamonyorire Daudi; ande tagachenegeti.
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Ase rituko ria kabere ri’omoyega bw’Omotienyi Omoyia, ekerogo gia Daudi nigo kiagendererete gotigara bosa, na Saulo akaboria Yonathani momura oye, “Nase ki momura o Yese atachete koragera igoro gose reero?”
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 Yonathani akairaneria Saulo, “Daudi nigo amboria ribaga agende Bethlehemu,
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 agateeba: Abanto b’eamate yane ngochia bare korua ekeng’wanso agwo ase omochie, na momura ominto onchikiire ng’a imbeo. Ase ayio, onye nanyorire ogwancherwa asore, ing’a ribaga ngende korora abaminto. Aya naro agera atachicha ase endagera yao, aye omorwoti.”
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Erio Saulo akaba nendamwamu enene ase Yonathani, akamoteebia, “Aye omwana bw’omokuungu omosaria, nimanyete ng’a kwabwatanire na mosinto o Yese, ase okwerentera obosooku, na obosooku bw’obogetirianda bwa nyoko.
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Nomanyete ng’a ekero mosinto o Yese agendererete koba moyo ase ense, aye tokonyara koba nomorembe, gose oborwoti tibokoba obwao. Ase ayio, toma Abanto bamondetere; ere goika akwe.”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Erio Yonathani akamobooria, “Nase ki araitwe akwe? Ngento ki akorire?”
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Agwo Saulo akaimokia ritimo akamoruta amobete. Bono Yonathani akamanya ng’a ise narigetie goita Daudi.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Yonathani akaimoka korwa ase emesa ore nendamwamu enene na tariete gento ase rituko erio ria kabere ri’Omotienyi Omoyia. Nigo abeete oichaanete ase engencho y’obosooku ise amokorerete ase okogania goita Daudi.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 Emambia ya kabere, Yonathani amo nomwana oria omomura, bakagenda mogondo, ase engaki konya bachikanire na Daudi.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Agateebia omwana oria, “Minyoka origie emegwe eria nkoruta.” Ekero omwana oria arenge kominyoka, Yonathani akaruta omogwe, noro ogaeta igoro yaye, okagwa bosio bwaye.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Na ekero omwana oria aigete aase omogwe oria ogwete, Yonathani agaaka eriogi, akamoteebia, “Omogwe oyio ore bosio bwao, aaria moino.”
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Erio Yonathani akarangeria omomura oria, akamoteebia, “Minyoka bwango, tobaisa goteebana.” Na omwana oria agasangereria emegwe eria, erio akairana gocha ase omonene oye.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 Omwana oria tamanyete ng’a ninki engencho y’amang’ana ayio, korende Yonathani na Daudi mbayamanyete.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Yonathani akaa omosae oria ebirwanero biaye akamoteebia, “Genda, obiire ase omochie.”
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Ekero omwana oria achiire, Daudi akaoroka korwa ase etui aase ebisete, agatung’ama inse, akaumama na agekumba ara gatato. Erio Daudi na Yonathani bakanyunyuntana na korererana, korende Daudi akamenta korera mono.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Erio Yonathani akamoteebia, “genda nomorembe, na abe buna twatiananetie ase erieta ri’Omonene togateeba: Omonene abe kirori ase egati yao nainche, na ase egati y’ororeeria rwao na orwane, kogenderera botaambe.” Erio Daudi akaimoka, akarua agwo, akagenda, na Yonathani akairana ase omochie.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.