1 Reis 17
guz (GUZ) vs ARIB
1 Elija, Omotisibi, omomenyi okorwa Gileadi, agateebia Ahabu, “Ekeene, buna Omonene, Nyasae bw’Abaisraeli, are moyo, ere oria ase obosio bwaye nteneine, riime gose embura tibikoba ase emiaka eye, otatiga ase ring’ana riane rioka.”
1 Então Elias, o tisbita, que habitava em Gileade, disse a Acabe: Vive o Senhor, Deus de Israel, em cuja presença estou, que nestes anos não haverá orvalho nem chuva, senão segundo a minha palavra.
2 Erio ring’ana ri’Omonene rigacha ase Elija, rikamoteebia,
2 Depois veio a Elias a palavra do Senhor, dizendo:
3 “Karue aase aiga, oonchoke gochia moocha, bwebise aroro ase akarooche ga Keriti, akwo kare moocha ya Yorodani.
3 Retira-te daqui, vai para a banda de oriente, e esconde-te junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.
4 Nonywe amaache korwa ase akarooche karia, inche nachiikire ebigonkoru bikorentere endagera aroro.”
4 Beberás do ribeiro; e eu tenho ordenado aos corvos que ali te sustentem.
5 Ase ayio Elija akagenda, agakora buna ring’ana ri’Omonene riamochiigete; akagenda akamenya agwo ase akarooche ga Keriti, moocha ya Yorodani.
5 Partiu, pois, e fez conforme a palavra do Senhor; foi habitar junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.
6 Ebigonkoru biria bikaba bikomorentera omogati na enyama, mambia na mogoroba; na Elija akaba okonywa amaache korwa ase akarooche karia.
6 E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, como também pão e carne à tarde; e ele bebia do ribeiro.
7 Magega y’engaki enke akarooche karia kagakama, ekiagera embura tiyarenge gotwa ase ense.
7 Mas, decorridos alguns dias, o ribeiro secou, porque não tinha havido chuva na terra.
8 Naende ring’ana ri’Omonene rigacha ase Elija rikamoteebia,
8 Veio-lhe então a palavra do Senhor, dizendo:
9 “Imoka, ogende goika Sarefata, omochie o Sidoni omenye aroro. Rora nachiikire omokungu omoboraka aroro orakoragerie.”
9 Levanta-te, vai para Sarepta, que pertence a Sidom, e habita ali; eis que eu ordenei a uma mulher viúva ali que te sustente.
10 Ase ayio, akaimoka, akagenda Sarefata. Ekero aigete ang’e negeita ki’omochie, akarora omokungu omoboraka narengeo ogochora chinko. Elija akamorangeria, akamoteebia, “Koranche ndetere amaache make negetoono, inywe.”
10 Levantou-se, pois, e foi para Sarepta. Chegando ele à porta da cidade, eis que estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, num vaso um pouco d'água, para eu beber.
11 Ekero omokungu oria arenge kogenda korenta amaache, akamorangeria naende, akamoteebia, “Ondetere negesamunye ki’omogati.”
11 Quando ela ia buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me também um bocado de pão contigo.
12 Omokungu oria akamoiraneria, akamoteebia, “Ekeene, buna Omonene, Nyasae oo, are moyo, timbwati gento kende keroisirie, otatiga mbwate obosie boisaine oroe oromo rwoka bore ekegancha, na amaguta amasinini oka are ase echuba. Bono inche nigo ngochora ebite ebi bike, erinde ndoiserie endagera ase ’nde na ase omwana one, erio torie toche tokwe.”
12 Ela, porém, respondeu: Vive o Senhor teu Deus, que não tenho nem um bolo, senão somente um punhado de farinha na vasilha, e um pouco de azeite na botija; e eis que estou apanhando uns dois gravetos, para ir prepará-lo para mim e para meu filho, a fim de que o comamos, e morramos.
13 Elija agateebia omokungu oria, “Toiroka! Genda okore buna gwateebire, korende ritang’ani ondoiserie omogati omoke korwa ase obosio obwo, ondetere, erio magega yaye oroisie oyoo na oyo bw’omwana oo,
13 Ao que lhe disse Elias: Não temas; vai, faze como disseste; porém, faze disso primeiro para mim um bolo pequeno, e traze-mo aqui; depois o farás para ti e para teu filho.
14 ekiagera Omonene, Nyasae bw’Abaisraeli, oteebire iga: Obosie bore ase ekegancha kiao tibokoera, na amaguta are ase echuba yao takoera, goika rituko riri’Omonene aratome embura ase ense.”
14 Pois assim diz o Senhor Deus de Israel: A farinha da vasilha não se acabará, e o azeite da botija não faltará, até o dia em que o Senhor dê chuva sobre a terra.
15 Omokungu oria akagenda, agakora buna Elija amotebetie, na omokungu oria, na Elija, na abanto bonsi b’enyomba y’omokuungu oria bakaba bakonyora endagera eisaine ase amatuko amange.
15 Ela foi e fez conforme a palavra de Elias; e assim comeram, ele, e ela e a sua casa, durante muitos dias.
16 Obosie bwarenge ase ekegancha keria tibwaerete, gose amaguta arenge ase echuba eria taerete, koreng’ana buna ring’ana ri’Omonene, riria riakwanetwe n’Elija.
16 Da vasilha a farinha não se acabou, e da botija o azeite não faltou, conforme a palavra do Senhor, que ele falara por intermédio de Elias.
17 Magega y’ayio omwana omomura bw’omokuungu oria omoboraka, omwarigania bw’Elija, akarwara. Oborwaire bw’omwana oria bokaba obonene goika bokamoita,
17 Depois destas coisas aconteceu adoecer o filho desta mulher, dona da casa; e a sua doença se agravou tanto, que nele não ficou mais fôlego.
18 Omokungu oria agateebia Elija: “Aye omonto o Nyasae, mbobe ki obwate ase ’nde? Igo gwacha ase ’nde, erinde ebibe biane biinyorwe na okarenta ogokwa ase omwana one?”
18 Então disse ela a Elias: Que tenho eu contigo, ó homem de Deus? Vieste tu a mim para trazeres à memória a minha iniqüidade, e matares meu filho?
19 Elija agateebia omokungu oria, “Renta omwana oyio oo ase ’nde.” Akaimokia omwana oria korwa ase egekuba kiaye, akamoira goika ase akanyomba ka irongo ase amenyete, akaareria omwana oria ase oborere bwaye.
19 Respondeu-lhe ele: Dá-me o teu filho. E ele o tomou do seu regaço, e o levou para cima, ao quarto onde ele mesmo habitava, e o deitou em sua cama.
20 Erio akarera ase Omonene, akabora, “Omonene, Nyasae one, Inee, aye nigo kwarentire amaakwa igoro ase omokungu oyo omoboraka, imenyete mwaye, ase ogoita omwana oye?”
20 E, clamando ao Senhor, disse: Ó Senhor meu Deus, até sobre esta viúva, que me hospeda, trouxeste o mal, matando-lhe o filho?
21 Erio akaramamera omwana oria ara gatato, naende akarera ase Omonene, “Aye Omonene Nyasae one, tiga obomoyo bw’omwana oyo bomoiranere naende.”
21 Então se estendeu sobre o menino três vezes, e clamou ao Senhor, dizendo: Ó Senhor meu Deus, faze que a vida deste menino torne a entrar nele.
22 Omonene akaigwa ogosaba kw’Elija, na obomoyo bw’omwana oria bokamoiranera, ere agacha moyo.
22 O Senhor ouviu a voz de Elias, e a vida do menino tornou a entrar nele, e ele reviveu.
23 Elija akabogoria omwana oria, agatirimboka nere korwa ase akanyomba ka irongo, akamorenta enyomba ya inse, erio akamomoa ng’ina, akamoteebia: “Rora omwana oo moyo are.”
23 E Elias tomou o menino, trouxe-o do quarto à casa, e o entregou a sua mãe; e disse Elias: Vês aí, teu filho vive:
24 Omokungu oria agateebia Elija: “Bono namanyire ng’a aye nomonto o Nyasae, naende ng’a ring’ana ri’Omonene rire ase omonwa oo neri’ekeene.”
24 Então a mulher disse a Elias: Agora sei que tu és homem de Deus, e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.