Romanos 4

Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kadɨ j’elita lə kaw’je *Abiraham ningə, nya madɨ kɨ ingə kigo tɔg’ɔ’tɨ inɓe goto.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Kin ə Luwə tudə Abiraham de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ kɨ takul kulə ra’a’gɨ ə, asɨ kadɨ Abiraham a ində’n gu’ne inɓe, nan a ində gu’ne non Luwə’tɨ el.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Tadɔ, ta kɨ makitu lə Luwə el ə to kin: «Abiraham un me’ne adɨ Luwə, ə Luwə tudə kunme li’ə ə oo’n’ə de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ.»
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Ningə nya kare, de kɨ ra kulə ingə’n nyakugə goji, nya kɨ ingə kin, ingə kare el, nan in nya kɨ ingə tor kulə’tɨ kɨ ra.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Kin ə de ra kulə madɨ el, nan un me’ne adɨ Luwə kɨ in nje təl de kɨ njeramajel, de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ ə, Luwə a təl’ə de’tɨ kɨ dana, kigo tudə kunme li’ə kɨ ində dɔ me majɨ’tɨ lə Luwə.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 In be ə, *Dabidɨ un’n ndu’ne kɨ taa el’n ta lə majɨ kɨ ingə kɨ rɔ Luwə’tɨ. Adɨ in de kɨ Luwə tudə de’tɨ lə’ne kɨ kanjɨ gon kulə ra’a’gɨ.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Dabidɨ ene: «De’gɨ kɨ Luwə inyə nyara’de’gɨ kɨ go’tɨ el, kɔ,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 De kɨ Luwə tudə majel li’ə dɔ’a’tɨ el in nje majikur.»
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Majɨ kin in tadɔ lə njekujəmɔtɨ par el, nan in tadɔ lə njekujəmɔtɨ’gɨ el tɔ. Tadɔ j’eli j’ene: Luwə təl Abiraham de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ, tudə’n kunme li’ə oo’n’ə de’tɨ kɨ dana.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Eke nya kin ra nya dɔkagilo’tɨ kɨ ra wa? Ke in kete non kujə mɔtɨ Abiraham’tɨ eke in go’tɨ wa? Nya kin ra nya kete non’tɨ, um in go’tɨ gogɨ el.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 — ausente —
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 — ausente —
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Luwə un ndu’ne adɨ Abiraham kɨ de’gɨ kɨ ginn kojɨ’tɨ li’ə tokɨ dɔnangɨ in nya nduwə lə’de. Ningə in tadɔ təl kɨ Abiraham təl rɔ’ne go ndukun’tɨ el, nan in tadɔ təl kɨ Luwə təl’ə de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ kɨ gorow kunme kadɨ Luwə.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Kin ə re nya nduwə kin in tadɔ lə de’gɨ kɨ nje təl rɔ’de go ndukun’tɨ par ningə, kar kunme goto, taa kunndu kɨ un adɨ Luwə kaa təl nya kɨ kum’ə goto tɔ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Tadɔ ndukun ə in nje re kɨ wongɨ lə Luwə. Tadɔ lo kɨ ndukun goto’tɨ, k’aldɔ ndukun kaa goto’tɨ tɔ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Lo kin’tɨ, nya nduwə kɨ Luwə un ndu’ne kadɨ n’a n’adɨ’de kin, de a ingə kɨ gorow kunme kadɨ Luwə. Be kadɨ in nya kadikare kɨ Luwə adɨ, kɨ nda’a to’tɨ tadɔ lə de’gɨ pətɨ kɨ uni me’de to Abiraham be, um tadɔ lə de’gɨ kɨ nje təl rɔ’de go ndukun’tɨ par el. Abiraham kɨ in baw de’gɨ pətɨ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Makitu lə Luwə elta dɔ Abiraham’tɨ ene: «M’ra’i to baw de’gɨ ngayn kɨ dɔnangɨ’tɨ ne.» Abiraham in baw’je takum Luwə’tɨ kɨ un me’ne ad’a. Luwə kɨ nje kadɨ njekoy’gɨ indəi taa lo koy’tɨ, kɨ nje kadɨ nya’gɨ kɨ kete gotoi, toi.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Abiraham un me’ne adɨ Luwə, adɨ təl baw de’gɨ ngayn kɨ dɔnangɨ’tɨ ne tokɨ makitu lə Luwə el’n ene: «Ginn de’gɨ lə’i a banyinan to mee’gɨ kɨ dɔran’tɨ be.» Lo kin’tɨ, nya kɨ kadɨ de ində me’ne dɔ’tɨ goto, nan Abiraham aw kɨ kindəmedɔtɨ.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abiraham aw kɨ ɓal kɨ asɨ ndəkba kɨ ɓu kare, ningə gər kadɨ n’tɔgɨ, tɔgɨ’ne goto, taa ne’ə Sara kaa in kujɨ tɔ, nan gon lo kin el, un me’ne kadɨ kun mindɨ lə Luwə kɨ un kin a ra nya.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Abiraham ilə kunme lə’ne kɔ el, taa me’ə tɔsɨ dɔ kunndu kɨ Luwə un ad’a el tɔ. Ingə tɔgɨ to kingə me kunme’tɨ lə’ne, ulə’n tɔjɨ dɔ Luwə’tɨ.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ningə gər dɔ’ne’tɨ majɨ ngayn kadɨ nya kɨ Luwə un ndu’ne kadɨ n’ra kin, aw kɨ tɔgɨ kadɨ a ra’n.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 In tadɔ kin ə, Luwə tudə’n Abiraham de’tɨ kɨ dana.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ningə lokɨ makitu ene: «Luwə tudə Abiraham de’tɨ kɨ dana», kin, in tadɔ lə Abiraham kɨ kar’ne par el.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Nan in ta kɨ sɔw dɔ’je tɔ. J’in kɨ kadɨ Luwə a tudə’n’je de’gɨ’tɨ kɨ dana, kɨ takul kunme lə’je. J’un me’je j’adɨ Luwə kɨ ində kɨ Burəɓe lə’je Jeju dann njekoy’gɨ’tɨ.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Jeju kɨ Luwə un’ə adɨ koy tadɔ majel’gɨ lə’je, ningə un’ə dann njekoy’gɨ’tɨ te si’ə kadɨ tudə’n’je de’gɨ’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.