Romanos 4
Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs NVT
1 Kadɨ j’elita lə kaw’je *Abiraham ningə, nya madɨ kɨ ingə kigo tɔg’ɔ’tɨ inɓe goto.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Kin ə Luwə tudə Abiraham de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ kɨ takul kulə ra’a’gɨ ə, asɨ kadɨ Abiraham a ində’n gu’ne inɓe, nan a ində gu’ne non Luwə’tɨ el.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Tadɔ, ta kɨ makitu lə Luwə el ə to kin: «Abiraham un me’ne adɨ Luwə, ə Luwə tudə kunme li’ə ə oo’n’ə de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ.»
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Ningə nya kare, de kɨ ra kulə ingə’n nyakugə goji, nya kɨ ingə kin, ingə kare el, nan in nya kɨ ingə tor kulə’tɨ kɨ ra.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Kin ə de ra kulə madɨ el, nan un me’ne adɨ Luwə kɨ in nje təl de kɨ njeramajel, de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ ə, Luwə a təl’ə de’tɨ kɨ dana, kigo tudə kunme li’ə kɨ ində dɔ me majɨ’tɨ lə Luwə.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 In be ə, *Dabidɨ un’n ndu’ne kɨ taa el’n ta lə majɨ kɨ ingə kɨ rɔ Luwə’tɨ. Adɨ in de kɨ Luwə tudə de’tɨ lə’ne kɨ kanjɨ gon kulə ra’a’gɨ.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Dabidɨ ene: «De’gɨ kɨ Luwə inyə nyara’de’gɨ kɨ go’tɨ el, kɔ,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 De kɨ Luwə tudə majel li’ə dɔ’a’tɨ el in nje majikur.»
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Majɨ kin in tadɔ lə njekujəmɔtɨ par el, nan in tadɔ lə njekujəmɔtɨ’gɨ el tɔ. Tadɔ j’eli j’ene: Luwə təl Abiraham de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ, tudə’n kunme li’ə oo’n’ə de’tɨ kɨ dana.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Eke nya kin ra nya dɔkagilo’tɨ kɨ ra wa? Ke in kete non kujə mɔtɨ Abiraham’tɨ eke in go’tɨ wa? Nya kin ra nya kete non’tɨ, um in go’tɨ gogɨ el.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 — ausente —
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 — ausente —
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Luwə un ndu’ne adɨ Abiraham kɨ de’gɨ kɨ ginn kojɨ’tɨ li’ə tokɨ dɔnangɨ in nya nduwə lə’de. Ningə in tadɔ təl kɨ Abiraham təl rɔ’ne go ndukun’tɨ el, nan in tadɔ təl kɨ Luwə təl’ə de’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ kɨ gorow kunme kadɨ Luwə.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Kin ə re nya nduwə kin in tadɔ lə de’gɨ kɨ nje təl rɔ’de go ndukun’tɨ par ningə, kar kunme goto, taa kunndu kɨ un adɨ Luwə kaa təl nya kɨ kum’ə goto tɔ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Tadɔ ndukun ə in nje re kɨ wongɨ lə Luwə. Tadɔ lo kɨ ndukun goto’tɨ, k’aldɔ ndukun kaa goto’tɨ tɔ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Lo kin’tɨ, nya nduwə kɨ Luwə un ndu’ne kadɨ n’a n’adɨ’de kin, de a ingə kɨ gorow kunme kadɨ Luwə. Be kadɨ in nya kadikare kɨ Luwə adɨ, kɨ nda’a to’tɨ tadɔ lə de’gɨ pətɨ kɨ uni me’de to Abiraham be, um tadɔ lə de’gɨ kɨ nje təl rɔ’de go ndukun’tɨ par el. Abiraham kɨ in baw de’gɨ pətɨ.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Makitu lə Luwə elta dɔ Abiraham’tɨ ene: «M’ra’i to baw de’gɨ ngayn kɨ dɔnangɨ’tɨ ne.» Abiraham in baw’je takum Luwə’tɨ kɨ un me’ne ad’a. Luwə kɨ nje kadɨ njekoy’gɨ indəi taa lo koy’tɨ, kɨ nje kadɨ nya’gɨ kɨ kete gotoi, toi.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Abiraham un me’ne adɨ Luwə, adɨ təl baw de’gɨ ngayn kɨ dɔnangɨ’tɨ ne tokɨ makitu lə Luwə el’n ene: «Ginn de’gɨ lə’i a banyinan to mee’gɨ kɨ dɔran’tɨ be.» Lo kin’tɨ, nya kɨ kadɨ de ində me’ne dɔ’tɨ goto, nan Abiraham aw kɨ kindəmedɔtɨ.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abiraham aw kɨ ɓal kɨ asɨ ndəkba kɨ ɓu kare, ningə gər kadɨ n’tɔgɨ, tɔgɨ’ne goto, taa ne’ə Sara kaa in kujɨ tɔ, nan gon lo kin el, un me’ne kadɨ kun mindɨ lə Luwə kɨ un kin a ra nya.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Abiraham ilə kunme lə’ne kɔ el, taa me’ə tɔsɨ dɔ kunndu kɨ Luwə un ad’a el tɔ. Ingə tɔgɨ to kingə me kunme’tɨ lə’ne, ulə’n tɔjɨ dɔ Luwə’tɨ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Ningə gər dɔ’ne’tɨ majɨ ngayn kadɨ nya kɨ Luwə un ndu’ne kadɨ n’ra kin, aw kɨ tɔgɨ kadɨ a ra’n.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 In tadɔ kin ə, Luwə tudə’n Abiraham de’tɨ kɨ dana.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Ningə lokɨ makitu ene: «Luwə tudə Abiraham de’tɨ kɨ dana», kin, in tadɔ lə Abiraham kɨ kar’ne par el.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Nan in ta kɨ sɔw dɔ’je tɔ. J’in kɨ kadɨ Luwə a tudə’n’je de’gɨ’tɨ kɨ dana, kɨ takul kunme lə’je. J’un me’je j’adɨ Luwə kɨ ində kɨ Burəɓe lə’je Jeju dann njekoy’gɨ’tɨ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Jeju kɨ Luwə un’ə adɨ koy tadɔ majel’gɨ lə’je, ningə un’ə dann njekoy’gɨ’tɨ te si’ə kadɨ tudə’n’je de’gɨ’tɨ kɨ dana takum’ne’tɨ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.