Lucas 15
Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs VC
1 Njetalambo’gɨ kɨ njeramajel’gɨ, ɔti kɨ rɔ Jeju’tɨ kadɨ n’oyi dɔ ta li’ə.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Parisɨ’gɨ kɨ njendo ndukun’gɨ ɓarita, eli eyina: «uwə njeramajel’gɨ rɔ’ne’tɨ num sɔ nya se’de num!»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Ningə, Jeju el’de kujita kin:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 Nan dann’se’tɨ ə re aw kɨ batɨ’gɨ ɓu ə kɨ kare nanyi ningə, a inyə ndəgə’gɨ kɨ dɔjikara gidə in jikara dɔ mu’tɨ, ə aw sangɨ in kɨ nanyi kin, bitɨ kadɨ ingə ɓay taa el wa?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Lokɨ təl ingə ningə, kɨ rɔnel un’ə ilə dam’ne’tɨ.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Ningə təl aw ɓe. Ɓar madɨ’ne’gɨ kɨ nje gədɨ kəy lə’ne, el’de ene: «Rei rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə batɨ lə’m kɨ nanyi!»
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Be tɔ ə adɨ m’el’se, rɔnel a in ngayn me dɔran’tɨ tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ, utə nje’gɨ kɨ dana kɨ dɔjikara gidə in jikara kɨ awi kɨ ndoo mbəl panjiyə’de el kin.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ke, dene kɨ ra ə aw kɨ silə asɨ dɔgɨ, ə kɨ kare nanyi, ningə ində por ta ngəl’tɨ eke utə me kəy sangɨ’n silə lə’ne, bitɨ kadɨ ingə ta el wa?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Lokɨ ingə nga ningə, ɓar madɨ’ne’gɨ, kɨ nje gədɨ kəy ɓe lə’ne ə el’de ene: «Rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə silə lə’m kɨ nanyi!»
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Be tɔ ə, adɨ m’el’se, rɔnel in ngayn mbunə malayka’gɨ’tɨ lə Luwə tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jeju təl el ɓay ene: «Dingəm kare aw kɨ ngann’gɨ joo.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 In kɨ du el baw’ne ene: “Bai, adɨ’m nya nduwə lə’m.” Be ə baw’a lowə nyakingə lə’ne ngann’ne’gɨ kɨ joo.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ndɔ ngayn el go’tɨ ningə, in kɨ du adɨ ndogi si’ə nya’gɨ pətɨ kɨ ingə, ə aw mbah me ɓe’tɨ kɨ sanyi. Me ɓe’tɨ kakin ə tujɨ kɨ nar lə’ne kɔ me kaya’tɨ kɨ ra.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Lokɨ tujɨ kɨ nar lə’ne kakin pətɨ tigə ningə, ɓo bo osɨ me ɓe’tɨ kakin. Ningə ulə ngirə kadɨ nya’gɨ pətɨ toi rɔ’a nga.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Aw ra kulə ɓe lə de madɨ kare me ɓe’tɨ kin non. Dingəm kakin ad’a kulə ngəm kɔsongɨ’gɨ mu.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Ɓo kusɔ nyakusɔ lə kɔsongɨ’gɨ to me’ə’tɨ, nan de kɨ ad’a goto.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Be ə ulə ngirə kadɨ mərta, ningə el rɔ’ne ene: “Nje ra kulə’gɨ in bann ɓe lə bai ə sɔi nya dum’de dum’de, ə m’in taa m’njɨ m’oy koy ɓo be wa!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 M’a m’ində taa ə m’aw rɔ bai’tɨ m’a m’el’ə m’ene: ‹M’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə, ta m’ɔs’i ta tɔ.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Masɨ kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el. Ra’m tokɨ kare mbunə nje ra kulə’gɨ’tɨ lə’i be.›”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Be ə, ində taa osɨ row’ə təl kaw rɔ baw’ne’tɨ. Lokɨ n’anyi sanyi kɨ kəy ɓay ningə baw’a oo ə, oo kumtondoo li’ə, ə ta on me’ə ngayn tadɔ li’ə. Anyi kɨ ngodɨ tilə kum’ə, uwə rututu ə njuw ta’a.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ngonn el baw’ne ene: “Bai m’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə num m’ɔs’i inɓe ta num tɔ, m’asɨ ta kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el.”
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nan baw’a el nje ra kulə’gɨ ene: “In rei kɨ ku kɨ majɨ utə ndəgə’gɨ kalangɨ uləi rɔ ngonn’m’tɨ. Uləi ningə ngonn ji’ə’tɨ ə uləi sa nja’a’tɨ tɔ.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Rei kɨ ngonn mangɨ kibo mbul mbul tɔli’ə adɨ j’usɔi jɨ rai rɔnel.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Tadɔ ngonn’m kin oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa. Nanyi ə in kɨ kingə!” Ningə uləi ngirə kadɨ rai rɔnel.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Dɔkagilo’ə’tɨ kin, ngonnkon’a kɨ ngatɔgɨ in mu. Lokɨ isɨ təl mu ə in ndəkba kɨ kəy ningə oo ndu nyakində’gɨ kɨ ndam’gɨ.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɓar nje ra kulə kare, ə dəj’ə ene ke ri ə ra nya wa.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nje ra kulə kakin el’ə ene: “Ngonnkon’i ə re ə baw’i adɨ tɔli ngonn mangɨ kibo mbul mbul tadɔ təl kɨ lapiya.”
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ngonn kɨ ngatɔgɨ ra wongɨ adɨ mbətɨ kaw kəy. Baw’a te taga kadɨ sɔl me’ə ad’a ur kəy.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Nan el baw’ne ene: “Oo ɓal ngayn ə m’njɨ m’ra kulə mad’i, ndɔ kare kɨ m’mbətɨ təl rɔ’m go ta’tɨ lə’i goto. Nan ndɔ kare kɨ adɨ’m ngonn binyə be kaa m’ra’n rɔnel kɨ madɨ’m’gɨ goto.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Nan lokɨ ngonn’i kɨ tujɨ nyakingə lə’i dɔ kaya dene’gɨ’tɨ kin re ningə, tɔl ngonn mangɨ kibo mbul mbul ad’a.”
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Ningə baw’a el’ə ene: “In, ngonn’m, in sə’m ne nan’tɨ, adɨ nya’gɨ pətɨ kɨ in yan’m in yan’i.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Nan in low’ə’tɨ kadɨ jɨ ra nyakusɔ jɨ ra’n rɔnel, tadɔ ngonnkon’i kam oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa, nanyi ə in kɨ kingə!”»
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.