Lucas 15
Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs ACF
1 Njetalambo’gɨ kɨ njeramajel’gɨ, ɔti kɨ rɔ Jeju’tɨ kadɨ n’oyi dɔ ta li’ə.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Parisɨ’gɨ kɨ njendo ndukun’gɨ ɓarita, eli eyina: «uwə njeramajel’gɨ rɔ’ne’tɨ num sɔ nya se’de num!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ningə, Jeju el’de kujita kin:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 Nan dann’se’tɨ ə re aw kɨ batɨ’gɨ ɓu ə kɨ kare nanyi ningə, a inyə ndəgə’gɨ kɨ dɔjikara gidə in jikara dɔ mu’tɨ, ə aw sangɨ in kɨ nanyi kin, bitɨ kadɨ ingə ɓay taa el wa?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Lokɨ təl ingə ningə, kɨ rɔnel un’ə ilə dam’ne’tɨ.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ningə təl aw ɓe. Ɓar madɨ’ne’gɨ kɨ nje gədɨ kəy lə’ne, el’de ene: «Rei rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə batɨ lə’m kɨ nanyi!»
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Be tɔ ə adɨ m’el’se, rɔnel a in ngayn me dɔran’tɨ tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ, utə nje’gɨ kɨ dana kɨ dɔjikara gidə in jikara kɨ awi kɨ ndoo mbəl panjiyə’de el kin.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ke, dene kɨ ra ə aw kɨ silə asɨ dɔgɨ, ə kɨ kare nanyi, ningə ində por ta ngəl’tɨ eke utə me kəy sangɨ’n silə lə’ne, bitɨ kadɨ ingə ta el wa?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Lokɨ ingə nga ningə, ɓar madɨ’ne’gɨ, kɨ nje gədɨ kəy ɓe lə’ne ə el’de ene: «Rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə silə lə’m kɨ nanyi!»
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Be tɔ ə, adɨ m’el’se, rɔnel in ngayn mbunə malayka’gɨ’tɨ lə Luwə tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jeju təl el ɓay ene: «Dingəm kare aw kɨ ngann’gɨ joo.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 In kɨ du el baw’ne ene: “Bai, adɨ’m nya nduwə lə’m.” Be ə baw’a lowə nyakingə lə’ne ngann’ne’gɨ kɨ joo.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Ndɔ ngayn el go’tɨ ningə, in kɨ du adɨ ndogi si’ə nya’gɨ pətɨ kɨ ingə, ə aw mbah me ɓe’tɨ kɨ sanyi. Me ɓe’tɨ kakin ə tujɨ kɨ nar lə’ne kɔ me kaya’tɨ kɨ ra.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Lokɨ tujɨ kɨ nar lə’ne kakin pətɨ tigə ningə, ɓo bo osɨ me ɓe’tɨ kakin. Ningə ulə ngirə kadɨ nya’gɨ pətɨ toi rɔ’a nga.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Aw ra kulə ɓe lə de madɨ kare me ɓe’tɨ kin non. Dingəm kakin ad’a kulə ngəm kɔsongɨ’gɨ mu.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ɓo kusɔ nyakusɔ lə kɔsongɨ’gɨ to me’ə’tɨ, nan de kɨ ad’a goto.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Be ə ulə ngirə kadɨ mərta, ningə el rɔ’ne ene: “Nje ra kulə’gɨ in bann ɓe lə bai ə sɔi nya dum’de dum’de, ə m’in taa m’njɨ m’oy koy ɓo be wa!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 M’a m’ində taa ə m’aw rɔ bai’tɨ m’a m’el’ə m’ene: ‹M’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə, ta m’ɔs’i ta tɔ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Masɨ kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el. Ra’m tokɨ kare mbunə nje ra kulə’gɨ’tɨ lə’i be.›”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Be ə, ində taa osɨ row’ə təl kaw rɔ baw’ne’tɨ. Lokɨ n’anyi sanyi kɨ kəy ɓay ningə baw’a oo ə, oo kumtondoo li’ə, ə ta on me’ə ngayn tadɔ li’ə. Anyi kɨ ngodɨ tilə kum’ə, uwə rututu ə njuw ta’a.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ngonn el baw’ne ene: “Bai m’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə num m’ɔs’i inɓe ta num tɔ, m’asɨ ta kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nan baw’a el nje ra kulə’gɨ ene: “In rei kɨ ku kɨ majɨ utə ndəgə’gɨ kalangɨ uləi rɔ ngonn’m’tɨ. Uləi ningə ngonn ji’ə’tɨ ə uləi sa nja’a’tɨ tɔ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Rei kɨ ngonn mangɨ kibo mbul mbul tɔli’ə adɨ j’usɔi jɨ rai rɔnel.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Tadɔ ngonn’m kin oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa. Nanyi ə in kɨ kingə!” Ningə uləi ngirə kadɨ rai rɔnel.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Dɔkagilo’ə’tɨ kin, ngonnkon’a kɨ ngatɔgɨ in mu. Lokɨ isɨ təl mu ə in ndəkba kɨ kəy ningə oo ndu nyakində’gɨ kɨ ndam’gɨ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɓar nje ra kulə kare, ə dəj’ə ene ke ri ə ra nya wa.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nje ra kulə kakin el’ə ene: “Ngonnkon’i ə re ə baw’i adɨ tɔli ngonn mangɨ kibo mbul mbul tadɔ təl kɨ lapiya.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ngonn kɨ ngatɔgɨ ra wongɨ adɨ mbətɨ kaw kəy. Baw’a te taga kadɨ sɔl me’ə ad’a ur kəy.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Nan el baw’ne ene: “Oo ɓal ngayn ə m’njɨ m’ra kulə mad’i, ndɔ kare kɨ m’mbətɨ təl rɔ’m go ta’tɨ lə’i goto. Nan ndɔ kare kɨ adɨ’m ngonn binyə be kaa m’ra’n rɔnel kɨ madɨ’m’gɨ goto.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Nan lokɨ ngonn’i kɨ tujɨ nyakingə lə’i dɔ kaya dene’gɨ’tɨ kin re ningə, tɔl ngonn mangɨ kibo mbul mbul ad’a.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ningə baw’a el’ə ene: “In, ngonn’m, in sə’m ne nan’tɨ, adɨ nya’gɨ pətɨ kɨ in yan’m in yan’i.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Nan in low’ə’tɨ kadɨ jɨ ra nyakusɔ jɨ ra’n rɔnel, tadɔ ngonnkon’i kam oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa, nanyi ə in kɨ kingə!”»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.