Lucas 15

Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Njetalambo’gɨ kɨ njeramajel’gɨ, ɔti kɨ rɔ Jeju’tɨ kadɨ n’oyi dɔ ta li’ə.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Parisɨ’gɨ kɨ njendo ndukun’gɨ ɓarita, eli eyina: «uwə njeramajel’gɨ rɔ’ne’tɨ num sɔ nya se’de num!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ningə, Jeju el’de kujita kin:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 Nan dann’se’tɨ ə re aw kɨ batɨ’gɨ ɓu ə kɨ kare nanyi ningə, a inyə ndəgə’gɨ kɨ dɔjikara gidə in jikara dɔ mu’tɨ, ə aw sangɨ in kɨ nanyi kin, bitɨ kadɨ ingə ɓay taa el wa?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Lokɨ təl ingə ningə, kɨ rɔnel un’ə ilə dam’ne’tɨ.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ningə təl aw ɓe. Ɓar madɨ’ne’gɨ kɨ nje gədɨ kəy lə’ne, el’de ene: «Rei rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə batɨ lə’m kɨ nanyi!»
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Be tɔ ə adɨ m’el’se, rɔnel a in ngayn me dɔran’tɨ tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ, utə nje’gɨ kɨ dana kɨ dɔjikara gidə in jikara kɨ awi kɨ ndoo mbəl panjiyə’de el kin.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ke, dene kɨ ra ə aw kɨ silə asɨ dɔgɨ, ə kɨ kare nanyi, ningə ində por ta ngəl’tɨ eke utə me kəy sangɨ’n silə lə’ne, bitɨ kadɨ ingə ta el wa?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Lokɨ ingə nga ningə, ɓar madɨ’ne’gɨ, kɨ nje gədɨ kəy ɓe lə’ne ə el’de ene: «Rai rɔnel sə’m tadɔ m’ingə silə lə’m kɨ nanyi!»
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Be tɔ ə, adɨ m’el’se, rɔnel in ngayn mbunə malayka’gɨ’tɨ lə Luwə tadɔ njeramajel kare kɨ inyə gorow njiyə’ne kɨ majel kɔ.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jeju təl el ɓay ene: «Dingəm kare aw kɨ ngann’gɨ joo.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 In kɨ du el baw’ne ene: “Bai, adɨ’m nya nduwə lə’m.” Be ə baw’a lowə nyakingə lə’ne ngann’ne’gɨ kɨ joo.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Ndɔ ngayn el go’tɨ ningə, in kɨ du adɨ ndogi si’ə nya’gɨ pətɨ kɨ ingə, ə aw mbah me ɓe’tɨ kɨ sanyi. Me ɓe’tɨ kakin ə tujɨ kɨ nar lə’ne kɔ me kaya’tɨ kɨ ra.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Lokɨ tujɨ kɨ nar lə’ne kakin pətɨ tigə ningə, ɓo bo osɨ me ɓe’tɨ kakin. Ningə ulə ngirə kadɨ nya’gɨ pətɨ toi rɔ’a nga.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Aw ra kulə ɓe lə de madɨ kare me ɓe’tɨ kin non. Dingəm kakin ad’a kulə ngəm kɔsongɨ’gɨ mu.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ɓo kusɔ nyakusɔ lə kɔsongɨ’gɨ to me’ə’tɨ, nan de kɨ ad’a goto.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Be ə ulə ngirə kadɨ mərta, ningə el rɔ’ne ene: “Nje ra kulə’gɨ in bann ɓe lə bai ə sɔi nya dum’de dum’de, ə m’in taa m’njɨ m’oy koy ɓo be wa!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 M’a m’ində taa ə m’aw rɔ bai’tɨ m’a m’el’ə m’ene: ‹M’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə, ta m’ɔs’i ta tɔ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Masɨ kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el. Ra’m tokɨ kare mbunə nje ra kulə’gɨ’tɨ lə’i be.›”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Be ə, ində taa osɨ row’ə təl kaw rɔ baw’ne’tɨ. Lokɨ n’anyi sanyi kɨ kəy ɓay ningə baw’a oo ə, oo kumtondoo li’ə, ə ta on me’ə ngayn tadɔ li’ə. Anyi kɨ ngodɨ tilə kum’ə, uwə rututu ə njuw ta’a.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ngonn el baw’ne ene: “Bai m’ra majel m’ɔsɨ’n ta Luwə num m’ɔs’i inɓe ta num tɔ, m’asɨ ta kadɨ ɓarɨ’m ngonn’i el.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nan baw’a el nje ra kulə’gɨ ene: “In rei kɨ ku kɨ majɨ utə ndəgə’gɨ kalangɨ uləi rɔ ngonn’m’tɨ. Uləi ningə ngonn ji’ə’tɨ ə uləi sa nja’a’tɨ tɔ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Rei kɨ ngonn mangɨ kibo mbul mbul tɔli’ə adɨ j’usɔi jɨ rai rɔnel.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Tadɔ ngonn’m kin oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa. Nanyi ə in kɨ kingə!” Ningə uləi ngirə kadɨ rai rɔnel.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Dɔkagilo’ə’tɨ kin, ngonnkon’a kɨ ngatɔgɨ in mu. Lokɨ isɨ təl mu ə in ndəkba kɨ kəy ningə oo ndu nyakində’gɨ kɨ ndam’gɨ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Ɓar nje ra kulə kare, ə dəj’ə ene ke ri ə ra nya wa.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nje ra kulə kakin el’ə ene: “Ngonnkon’i ə re ə baw’i adɨ tɔli ngonn mangɨ kibo mbul mbul tadɔ təl kɨ lapiya.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ngonn kɨ ngatɔgɨ ra wongɨ adɨ mbətɨ kaw kəy. Baw’a te taga kadɨ sɔl me’ə ad’a ur kəy.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Nan el baw’ne ene: “Oo ɓal ngayn ə m’njɨ m’ra kulə mad’i, ndɔ kare kɨ m’mbətɨ təl rɔ’m go ta’tɨ lə’i goto. Nan ndɔ kare kɨ adɨ’m ngonn binyə be kaa m’ra’n rɔnel kɨ madɨ’m’gɨ goto.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Nan lokɨ ngonn’i kɨ tujɨ nyakingə lə’i dɔ kaya dene’gɨ’tɨ kin re ningə, tɔl ngonn mangɨ kibo mbul mbul ad’a.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ningə baw’a el’ə ene: “In, ngonn’m, in sə’m ne nan’tɨ, adɨ nya’gɨ pətɨ kɨ in yan’m in yan’i.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Nan in low’ə’tɨ kadɨ jɨ ra nyakusɔ jɨ ra’n rɔnel, tadɔ ngonnkon’i kam oy ə təl isɨ kɨ dɔ’ne taa, nanyi ə in kɨ kingə!”»
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.