2 Samuel 19

gmvl (GMVL) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Iyo7aabes, «Kawo Dawiti ba naa Abeseloome gishshas yeekkishenne kayottishe dees» geetetti yootettides.
1 Logo chegou a Joabe a notícia de que o rei chorava e lamentava a morte de Absalão.
2 Kawozi, «Ba naaza gishshas kayottees» gizayssa he gallas olanchchati siyida gishshas he gallassa xoonoy kumeththa olanchchata matan ceecen laametti pe7ides.
2 Quando o povo soube da grande tristeza do rei pela morte de seu filho, a alegria da vitória daquele dia se transformou em profundo pesar.
3 He gallas olappe yeellatishe katama geliza asa mala dereykka shaaphettishe katama gelides.
3 Os soldados entraram na cidade sem chamar a atenção, como se estivessem envergonhados e houvessem fugido da batalha.
4 Kawozi ba ayfeso kammi woththidi, «Ta naa Abeseloome woo! Ta naa Abeseloome woo» gishe zilalides.
4 O rei cobriu o rosto com as mãos e continuou a chorar: “Ah, meu filho Absalão! Ah, Absalão, meu filho, meu filho!”.
5 Hessafe guye Iyo7aabey kawozaso gelidi, «Ne shemppo, ne attuma nayta shemppo, ne macca nayta shemppo, ne machchetanne ne laggeththota shemppo ashshida asata hach ne yeellachchadasa.
5 Então Joabe foi até o quarto do rei e disse: “Hoje salvamos sua vida e a vida de seus filhos e filhas e de suas esposas e concubinas. E, no entanto, o senhor age desse modo e nos faz sentir envergonhados.
6 Nena ixxizayta ne dosaasa; qasse nena dosizayta ixxaasa; ne ola gadawatinne istta wottadarati nees aykkoka gidonttayssa hekko hach ne qonccisadasa; hach Abeseloomey shemppora paxa diin nu ubbay wuridaakko ne ufayettanayssa ta be7adis.
6 Parece amar os que o odeiam e odiar os que o amam. Hoje deixou claro que todos os seus comandantes e soldados não significam nada para o senhor. Pelo visto, se Absalão tivesse sobrevivido e todos nós tivéssemos morrido, o senhor estaria satisfeito.
7 Ha7i dendada kare keza asaa minththeththa; ne kezontta ixxiko ha omarsayn issi asikka nenara gidonttayssa ta GODAA sunththan caaqqays; hessi nees naateteththafe doommiin hayssa gakkanaas ne bolla gakkida iita yo7ota ubbaafe aadho meto ne bolla gaththana» gides.
7 Agora saia e vá parabenizar seus soldados, pois juro pelo S enhor que, se o rei não for, nem um só deles permanecerá aqui esta noite. Isso seria pior que todo o mal que já lhe aconteceu na vida”.
8 Hessa gishshas kawozi penge lanqen uttiin derezas, «Hekko kawozi penge lanqen uttides» geetetti yootettiin derezi ubbay kawozaakko yides.
8 Assim, o rei saiu e se sentou à entrada da cidade, e quando se espalhou a notícia de que o rei estava ali, todos foram vê-lo. Enquanto isso, os israelitas haviam fugido para suas casas,
9 Kumeththa Isra7eele qommoti, derezikka ba garsan issoy issaara marshettishe, «Kawozi nuna nu morkketa kusheppe kessi ekkides; Filisxeemeta kusheppeka nuna ashshiday iza; ha7i gidikko Abeseloome gaason dereppe baqati bides.
9 e em todas as tribos de Israel houve muita discussão. O povo dizia: “O rei nos livrou de nossos inimigos e nos libertou dos filisteus, mas teve de fugir por causa de Absalão.
10 Izi nuna haarana mala nu tiyda Abeseloomey gidikko olan hayqqides. Histtiin intte kawoza simo gishshas ays co7u geetii?» gides.
10 Agora Absalão, a quem ungimos para reinar sobre nós, está morto. Não devemos demorar para trazer o rei Davi de volta!”.
11 Kawo Dawiti qeese Saadooqessinne Abiyaataares kiita yeddishe, «Yuhuda cimatas, ‹Kumeththa Isra7eelen haasayettiza yo7o ubbay kawozi dizason izas gakkida gishshas kawoza kawoteththa keeth zaaranaas intte waanidi wurseththa as gideetii?
11 Então Davi enviou uma mensagem aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: “Perguntem às autoridades de Judá: ‘Por que vocês demoram tanto para receber o rei de volta? Até eu já sei que todo o Israel deseja a minha volta.
12 Intte ta meqeththata, ta ashotanne ta ishata; histtiin intte kawoza zaaranaas waanidi wurseththa as gideetii?› giite.
12 Vocês são meus parentes, minha própria tribo, meu povo e minha raça! Então por que são os últimos a receber o rei de volta?’”.
13 «Qasse Amasi, ‹Nenikka ta meqeththinne ta asho gidikkii? Hannife doommidi ne de7o wurseth gakkanaas Iyo7aabe qoodhe ta olanchchata azazizaade ooththontta aggiko Xoossi ta bolla iita miish ooththo; hessafekka aadhdhiza iita miish ta bolla eho› gides» giidi yootite.
13 E Davi pediu que dissessem a Amasa: “Você é meu parente, meu povo e minha raça. Que Deus me castigue severamente se, de hoje em diante, você não se tornar comandante de meu exército em lugar de Joabe”.
14 Izikka Yuhuda asaa ubbaa wozina issi asa wozina mala histti di7ides; isttika izas, «Neni ne asaa ubbaara simma» giidi kiita yeddida.
14 A mensagem de Davi convenceu todas as autoridades de Judá, e eles deram uma resposta unânime. Mandaram dizer ao rei: “Volte para nós e traga todos que estão com o senhor!”.
15 Kawozi hessafe guye simmidi Yordaanoose gakkanaas yides.
15 Então o rei começou a viagem de volta para Jerusalém. Quando chegou ao rio Jordão, o povo de Judá foi a Gilgal para encontrar-se com ele e acompanhá-lo até o outro lado do rio.
16 Bahirime dere as Geera naa Biniyaame qommo Shim7ey kawo Dawite mokkanaas Yuhuda asaara issife eeson wodhdhides.
16 Simei, filho de Gera, de Baurim, na terra de Benjamim, atravessou com os homens de Judá para dar as boas-vindas ao rei Davi.
17 Issi shii Biniyaame qommoti, hessaththoka Sa7ooleso oosanchcha Xiibbas 15 attuma naytinne 20 aylleti izara issife deettes. Hessafe guye kawozi dizaso Yordaanoose eeson wodhdhida.
17 Estavam com ele mil homens da tribo de Benjamim, incluindo Ziba, servo da casa de Saul, e os quinze filhos e vinte servos de Ziba. Desceram apressadamente ao Jordão para receber o rei.
18 Kawozaso asaa ehanaassinne izi koyida ubbaa ooththanaas istti zokkora pinnida.
18 Atravessaram o rio, para ajudar a família do rei a chegar à outra margem e para fazer o que ele lhes solicitasse. Quando o rei estava prestes a atravessar o rio, Simei, filho de Gera, curvou-se diante dele e suplicou:
19 «Ta godawu ta nena qohidayssa qoodoppa; ta godaa kawo ne Yerusalaameppe kezida gallas ta ooththida mooroza maara; ne wozinan woththofa.
19 “Ó meu senhor, o rei, por favor, perdoe-me. Esqueça as coisas terríveis que seu servo disse quando o senhor saiu de Jerusalém.
20 Tani ne oosanchchay ooththida nagara eriza gishshas hach ta godaa kawoza mokkanaas Yooseefe keeththa asaa ubbaafe koyrotta yadis» gides.
20 Sei quanto pequei. Por isso vim aqui hoje, a primeira pessoa em todo o Israel a receber o meu senhor, o rei”.
21 Hessafe guye Xuriya naa Abisayey, «Shim7ey GODAAN tiyettidaade izi cayida gishshas izas hayqoy bessennee?» gides.
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: “Simei deve ser morto, pois amaldiçoou o rei ungido do S enhor !”.
22 Dawitikka, «Intteno Xuriya naytoo; inttenara tana aazi gaththizee? Intte hach taas morkke gidideta! Ay asikka hach Isra7eeleppe hayqqana bessizee? Hessi ta Isra7eele bolla kawotidayssa ta erida gallas gidennee?» gides.
22 “Quem pediu a opinião de vocês, filhos de Zeruia?”, disse Davi. “Por que agem como se fossem meus inimigos? Hoje não é um dia de execuções, pois hoje voltei a ser rei em Israel!”
23 Hessa gishshas kawozi Shim7e, «Neni hayqqaka» gides; hessa kawozi caaqon minththides.
23 Então, virando-se para Simei, Davi prometeu: “Sua vida será poupada”.
24 Sa7oole naa Memfebostey kawoza mokkanaas duge wodhdhides; kawozi beti boosofe doommidi simmi yida gallas gakkanaas ba tohos bessiza miish ooththibeenna; ba buuchcheka meedettibeenna; ba may7oka meeccibeenna.
24 Mefibosete, neto de Saul, veio para encontrar-se com o rei. Desde que Davi havia saído de Jerusalém até o dia em que voltou em segurança, Mefibosete não tinha lavado os pés, nem feito a barba, nem lavado as roupas.
25 Izi kawoza mokkanaas Yerusalaameppe yiin kawozi iza, «Memfeboste, ne tanara aazas bontta aggadii?» gi oychchides.
25 Quando ele chegou a Jerusalém, o rei lhe perguntou: “Por que você não veio comigo, Mefibosete?”.
26 Izikka zaaridi, «Ta godaa kawoo! Ta ne oosanchchay toho sila gidida gishshas, ‹Tani kawozara baana mala ta harey taas kooretto; ta iza bolla utta baana› gadis; gido attiin ta oosanchcha Xiibbay tana baleththides.
26 Ele respondeu: “Ó meu senhor, o rei, meu servo Ziba me enganou. Pedi que ele selasse meu jumento para que eu pudesse acompanhar o rei, pois, como o senhor sabe, sou aleijado.
27 Ta godaa kawo sinththan tana ne oosanchchaza sunth moorides; ayde gidiinkka ta goday kawoy neni Xoossa kiitanchcha mala gidida gishshas nena lo7ida ubbaa ooththa.
27 Ele, no entanto, falou mal de mim e disse que eu havia me recusado a vir. Mas sei que meu senhor, o rei, é como um anjo de Deus. Portanto, faça o que lhe parecer melhor.
28 Ta aawa keeththas ubbaas hayqoy bessishin neni gidikko tana ne oosanchchaza ne maaddafe mizaytara issife utisadasa; hayssafe haray taas hano gaada kawoza oychchanaas ta oonee?» gides.
28 Meus parentes e eu só poderíamos esperar que o senhor mandasse nos matar. Contudo, o senhor me honrou ao permitir que eu comesse à sua mesa. Que mais eu poderia pedir?”.
29 Kawozikka, «Ne ays yo7o darsay? Neninne Xiibbay iza gadaa ubbaa intte gishetti ekkana mala ta azazadis» gides.
29 “Não precisa continuar se explicando”, respondeu Davi. “Resolvi que você e Ziba dividirão sua terra igualmente entre si.”
30 Memfebostey kawoza, «Ta godaa kawoo! Izi hashshu lo7on simmides; ubbaaka izi ekko» gides.
30 “Dê tudo a ele”, disse Mefibosete. “Para mim, basta saber que meu senhor, o rei, voltou para casa em segurança.”
31 Hessaththoka Gala7aade dere as Barziley Erogilime woradappe kawoza moyzanaas izara issife Yordaanoose pinnides.
31 Barzilai, de Gileade, havia descido de Rogelim para acompanhar o rei na travessia do Jordão.
32 He wode Barziley wode sugida 80 layththa cima; izi keehi dure gidida gishshas kawozi Mahanaymen dishin izas maana miish ehides.
32 Era bastante idoso — tinha 80 anos — e era muito rico. Foi ele quem providenciou alimento para o rei durante sua estada em Maanaim.
33 Kawozi Barzile, «Tanara pinnada Yerusalaamen issife da; ta nena heemmana» gides.
33 O rei disse a Barzilai: “Venha comigo para Jerusalém, e eu cuidarei de você”.
34 Barziley gidikko kawozas, «Tani kawozara Yerusalaamen ay keena layth daanaas boo?
34 Barzilai, porém, respondeu: “Sou idoso demais para ir com o rei a Jerusalém.
35 Tani ha7i 80 layththa cima; Histtiin tani iitanne kiya shaakka erana dandayanee? Hayssafe guye ne aylley mizayssanne uyizayssa mal7o shaakki eranee? Attuma nayta cenggurssinne macca nayta cenggurs ha7i ta siyana dandayanee? Histtiin ne aylley ta godaa kawozas ays bollara hara tooho gidanee?
35 Tenho 80 anos e não consigo mais apreciar coisa alguma. A comida e a bebida já não têm sabor, e já não consigo ouvir a voz dos cantores. Seria apenas um peso para meu senhor, o rei.
36 Ne aylley kawozara pinnidi guuththa oge baana; kawoy hessa kushe taas zaarandee?
36 Atravessar o Jordão com o rei é honra suficiente para mim!
37 Ta diza katamaan hayqqada ta aawaanne ta aayey duufo achchan ta moogettana mala ne aylleza ne moyzikko izi simmo; gido attiin ne aylle Keme7aamey ta godaa kawozara pinno; histtiko nena lo7ida miish ne izas ooththa» gides.
37 Depois, permita que eu volte para morrer em minha cidade, onde meu pai e minha mãe foram sepultados. Mas aqui está seu servo, Quimã; permita que ele vá com meu senhor, o rei, e receba o que o senhor quiser lhe dar”.
38 Kawozikka, «Keme7aamey tanara pinnana; nena ufayssiza miish ubbaa ta izas ooththana; ne taappe koyza ay miishshika ta nees ooththana» gides.
38 “Está bem”, concordou o rei. “Quimã virá comigo, e eu o ajudarei da maneira como você achar melhor. E farei por você qualquer coisa que me pedir.”
39 Hessa gishshas derezi ubbay Yordaanoose pinnides; hessafe guye kawozi pinnides. Kawozi Barzile yeeri ekkidi anjjides; Barzileykka baso simmi bides.
39 Assim, todo o povo atravessou o Jordão com o rei. Depois que Davi abençoou Barzilai e o beijou, Barzilai voltou para casa.
40 Kawozi Gelgela bishin Keme7aamey izara issife bides; Yuhuda olanchchati ubbaynne Isra7eele olanchchatappe baggay kawoza azhabidi pinththida.
40 O rei atravessou para Gilgal, levando Quimã consigo. Todo o povo de Judá e metade do povo de Israel o acompanharam.
41 Heerakka Isra7eele asay ubbay kawozaakko yiidi, «Nu ishati Yuhuda asati kawoza garsara banttarkka izanne izaso asata, iza kaallizaytara Yordaanoose ays pinththidoo?» gida.
41 Contudo, os homens de Israel vieram queixar-se ao rei: “Os homens de Judá se apropriaram do rei e não nos deram a honra de ajudar a levar o senhor, sua família e todos os seus acompanhantes até o outro lado do Jordão”.
42 Yuhuda asay ubbay Isra7eele asaas, «Nu hayssa ooththiday kawozi nuus mata dabbo gidida gishshassa; histtiin hayssi inttena hanqeththizee? Nuni kawoppe ekki mida miishshi dizee? Nuni ay miish ekkidonii?» gida.
42 Os homens de Judá argumentaram: “O rei é nosso parente próximo. Por que vocês estão irados? Não comemos à custa do rei nem recebemos favor especial algum!”.
43 Hessafe guye Isra7eele asay Yuhuda asaas, «Nuna kawozappe tammu kushey gakkees; hessafe bollarakka inttefe nuus aadhdhiza maatay dees; histtiin intte nuna aazas kadhidetii? Nu kawozi simmana mala koyro oychchiday nuna gidokkonii?» gida.
43 “Mas há dez tribos em Israel”, responderam os outros. “Portanto, temos dez vezes mais direito ao rei do que vocês. Que direito vocês têm de nos tratar com desprezo? Não fomos nós os primeiros a propor trazer nosso rei de volta?” A discussão continuou, e os homens de Judá falaram com ainda mais rispidez que os de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.