2 Samuel 13

gmvl (GMVL) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Dawite naa Abeseloomes Ti7imaaro geetettiza mala lo7o michcha dawus; Dawite naa Aminooney izo dosides.
1 Aconteceu, depois disso, que Amnon, filho de Davi, se enamorou de Tamar, irmã de Absalão, filho de Davi, que era muito bela.
2 Aminooney ba michcho Ti7imaaro dosida gaason sakettanaashe gakkanaas ceecides; iza geela7o gidida gishshas izi izira aqana dandaybeenna.
2 Amnon se consumia de tal modo por Tamar, sua irmã, a ponto de ficar doente, pois ela era virgem e parecia-lhe impossível fazer-lhe o que quer que fosse.
3 Aminoones Iyoonadaabe geetettiza laggey dees; izi Dawite isha Shame7e naa; Iyoonadaabey keehi gene asa.
3 Ora, Amnon tinha um amigo chamado Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, o qual era muito sagaz.
4 Izi Aminoone, «Ne gilqa gilqa aqiza gaasoykka aazakkon taas ays yootikkii!» gi oychchides. Aminooney, «Ta isha Abeseloome michcho Ti7imaaro dosida gishshas gilqadis» gides.
4 Disse ele a Amnon: Por que, ó príncipe, estás tão abatido todas as manhãs? Não mo queres dizer? É que amo Tamar, respondeu Amnon, a irmã de meu irmão Absalão.
5 Iyoonadaabeykka izas, «Histtiko neni, ‹Tani sakettadis› gaada hiixan keza ichcha; ne aaway nena oychchana yishin, ‹Ta michcho Ti7imaara yaada taas miza miish giigsa immidaakko tana lo7ees; kaththaaka hayssan ta xeellishin giigsada ba kushera iza tana barsana mala azazarkkii!› gaada iza oychcha» gides.
5 Jonadab disse-lhe: Deita em tua cama, e finge-te doente. Quando o teu pai vier ver-te, tu lhe dirás: Permite que Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante de mim, a fim de que eu coma iguarias preparadas por sua mão.
6 Histtiin Aminooney sakettida as misatidi ichchides; kawozi iza oychchana yiin Aminooney iza, «Ta michcho Ti7imaara yaada ta be7ishin sollo uukkada ba kushera tana barsana mala ta nena woossays» gi oychchides.
6 Amnon deitou-se e fingiu que estava enfermo. Quando o rei veio visitá-lo, ele disse-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha preparar à minha vista dois pasteizinhos, para que eu coma de sua mão.
7 Dawiti, «Ne isha Aminooneso baada izas maana kath giigsa» giidi Ti7imaaris yootana mala kawo keeth kiittides.
7 Davi mandou dizer a Tamar, no palácio: Vai à casa de teu irmão Amnon e prepara-lhe sua refeição.
8 Hessa gishshas Ti7imaara izi isha Aminooney ichchi dizaso badus; guuththa bukeeso ekkada munuqidaappe guye izi be7ishin giigsada uukkadus.
8 Tamar foi ter com o seu irmão Amnon, que estava deitado. Tomou farinha, amassou e fez os pastéis à sua vista.
9 Hessafe guye basheza kessada solloza izas shiishshadus; gido attiin izi maana koyibeenna.
9 Depois de tê-los cozido, tomou a panela e despejou-a diante dele, mas Amnon não quis comer, e disse: Manda sair todos daqui. E retiraram-se todos os que estavam junto dele,
10 Hessafe guye Aminooney Ti7imaaro, «Tana barsana mala kaththaa haa ta ichchida kifile ekka ya» gides; Ti7imaara ba giigsida qumaa ekkada ba isha Aminooney ichchida kifile geladus.
10 Amnon disse então a Tamar: Traze o prato no meu quarto, para que eu coma de tua mão. Tamar tomou os pastéis que fizera e levou-os ao seu irmão no quarto.
11 Gido attiin iza qumaa izas shiishshiin izi izo curpu histti oykkidi, «Ta michcheyee! Ane issife zin7oos» gides.
11 E quando ela os oferecia a Amnon para que comesse, este segurou-a, dizendo: Vem, deita-te comigo, minha irmã!
12 Izakka zaarada izas, «Ta ishazoo ta nena shoobbis, agga; hessi hanenna; tana wolqqara oykkofa; hayssa mala miishshi Isra7eelen oosetti erenna; hayssa yeellachchiza ooso ooththofa.
12 Não, meu irmão, disse-lhe ela; não me violentes. Não se faz uma tal coisa em Israel. Não cometas semelhante infâmia.
13 Ta hayssafe guye waananee? Ta kawushshateththaa tookkada ta awa gelanee? Nenikka Isra7eelen kawushsha asatappe issaa mala qoodettana gidikkii? Dicca zay kawozas yoota; izi ta nena gelontta mala diggenna» gadus.
13 Aonde levaria eu o meu opróbrio? E tu serias olhado como um ímpio em Israel! É melhor que fales ao rei: ele não recusará dar-me a ti.
14 Izi gidikko iza gizayssa siyana koyibeenna; izi izippe keehi mino gidida gishshas izo wolqqara oykkidi izi geela7oteththaa ekkides.
14 Mas ele não quis dar-lhe ouvidos e, como era mais forte que ela, violentou-a e se deitou com ela.
15 Hessafe guye Aminooney izo keehi ixxides; ubbaaka kase izo siiqoorippe bollara ixxides. Aminooney, «Kichcha ta achchafe keza!» gides.
15 E logo a seguir Amnon concebeu uma profunda aversão por ela, mais violenta do que o amor que antes lhe tivera. Levanta-te, disse-lhe ele, e vai-te!
16 Izakka, «Hessi hanenna! Neni tana kessa yedoy kase ne ta bolla gaththida qohozappe aaththada tana qohaasa!» gadus; izi gidikko iza gizayssa ekkibeenna.
16 Não, meu irmão, respondeu ela; o ultraje que me farias, expulsando-me, seria ainda mais grave do que o que me acabas de fazer. Ele, porém, não quis ouvi-la;
17 Izi ba aylleza xeygidi, «Hanno maccassayo kessada karaa gorda» gides.
17 chamou o seu servo e disse-lhe: Põe fora daqui esta moça que me está importunando, e fecha a porta atrás dela.
18 Hessa gishshas iza gelontta mala kareza gordides; he wode geela7o gidida kawo nayti may7iza alleqo may7o may7a uttadus.
18 {Ela trazia um vestido comprido, como se vestiam outrora as donzelas filhas do rei.} O servo expulsou-a, fechando a porta atrás dela.
19 Ti7imaara ba hu7en bidinth laalladus; alleqo may7ozakka daakkadus; hessafe guye ba hu7e baqqa oykkada yeekkashe badus.
19 Tamar derramou então cinza sobre a cabeça, rasgou o seu longo vestido e, pondo a mão sobre a cabeça, afastou-se gritando.
20 Izi isha Abeseloomey izo, «Hessi ne isha Aminooney nenara takkidee? Ta michcheye ane ha7i co7u ga; izi ne isha gidida gishshas ne ceecoppa» gides. Ti7imaara ba isha Abeseloomeson sayo gida uttadus.
20 Seu irmão Absalão disse-lhe: Esteve realmente contigo Amnon, teu irmão? Por agora, cala-te, minha irmã; ele é teu irmão: não penses mais nisso. E Tamar permaneceu consternada, na casa de seu irmão Absalão.
21 Kawo Dawiti he hanoza siyidi keehi hanqettides;
21 O rei Davi soube de tudo o que se tinha passado, e inflamou-se com violência a sua cólera, mas não quis afligir seu filho Amnon, pois o amava por ser o seu primogênito.
22 Abeseloomey Aminoone bolla iita gidiin lo7o gidiin issi qaalakka phoqqibeenna; gaasoykka Aminooney iza michcho Ti7imaaro kawushshida gishshas keehi ixxides.
22 Quanto a Absalão, este não disse a Amnon uma só palavra, nem boa nem má, porque o odiava, por ter ele violado sua irmã Tamar.
23 Nam7u layththafe guye Abeseloomey Efreeme dhassa matan diza Ba7aali-Haxoore kataman ba dorsata iske qanxxishe heen kawo attuma nayti beettana mala xeygides.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava suas ovelhas em Baal Hasor, perto de Efraim, e convidou todos os filhos do rei.
24 Abeseloomey kawozaakko biidi, «Hekko ne aylley ba dorsata iske qanxxishe dees; hessa gishshas kawozinne iza shuumeti isttas lo7o shene gidikko taas heen beettetto» gi shoobbides.
24 Veio ter com o rei e disse-lhe: Eis que se tosquiam as ovelhas de teu servo; venha, pois, o rei com os seus familiares à casa do teu servo.
25 Kawozikka, «Ta naazoo! Nu ubbay baanaas bessenna; nu nees tooho gidana» gides. Abeseloomey minththi woossiinkka kawozi baana koyibeenna; gido attiin iza anjjidi moyzi yeddides.
25 O rei disse-lhe: Não, meu filho, não iremos todos, para não te sermos pesados. Malgrado instâncias de Absalão, o rei não quis ir, e o abençoou.
26 Abeseloomey, «Histtiko ta isha Aminooney nunara baana mala azaza» gides.
26 Absalão replicou: Se tu não vens, deixa ao menos que venha conosco o meu irmão Amnon. Por que, disse Davi, iria ele contigo?
27 Gido attiin Abeseloomey iza minththi woossida gishshas Dawiti Aminooneynne hankko attuma nayti ubbay izara issife baana mala ooththides.
27 Mas Absalão tanto insistiu que Davi deixou partir com ele Amnon e todos os filhos do rei. E Absalão organizou um banquete real.
28 Abeseloomey ba aylletas, «Aminooney woyne ushshaa uyidi maththottanaashe gakkanaas naagettite; hessafe guye tani inttena, ‹Aminoone shocite› giza wode intte iza wodhite; inttena azaziday tana gidida gishshas babbofte, minnite, xalite» gi azazides.
28 Ora, Absalão dera aos seus criados a ordem seguinte: Ouvi! Quando Amnon tiver o coração alegre por causa do vinho, e eu vos disser: Feri Amnon!, então vós o matareis; não tenhais medo, porque sou eu quem vo-lo ordena. Coragem, e sede homens fortes!
29 Abeseloome aylleti istta goday istta azazidayssa Aminoone bolla polida; hessafe guye kawoza nayti ubbay ba baqulo baqulo toggidi baqatida.
29 Os servos de Absalão fizeram a Amnon conforme o seu senhor lhes ordenara. Então todos os filhos do rei se levantaram, montaram nas suas mulas e fugiram.
30 Istti buro oge bolla dishin, «Abeseloomey kawoza nayta ubbaa wodhi wursides; issaadeyka attibeenna» giza worey Dawitekko gakkides.
30 Estavam ainda a caminho, quando chegou ao rei o boato que dizia: Absalão feriu todos os príncipes; nenhum se salvou!
31 Kawozi dendi eqqidi ba may7o daakkides; biitta bolla gufannides; iza matan eqqi diza iza aylleti ubbay bantta may7o daakkida.
31 O rei levantou-se, rasgou suas vestes e prostrou-se por terra; e todos os que o rodeavam rasgaram também as suas vestes.
32 Gido attiin Dawite isha Shame7e naa Iyoonadaabey, «Kawo nayta ubbaa wodhi wursidaa misatissidi ta goday qoppofo; iza michcho Ti7imaaro wolqqanththi oykkida wodeppe doommidi Abeseloomey gixxi dendida yo7o gidida gishshas Aminooney xalla hayqqides.
32 Mas Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, tomou a palavra: Não pense o rei, meu senhor, que foram assassinados todos os jovens. Só Amnon morreu, porque Absalão decidira matá-lo desde o dia em que ele violou sua irmã Tamar.
33 Hayqqiday Aminoone xalla gidida gishshas, ‹Kawo nayti ubbay hayqqida› geetettidayssa kawoy ta goday ammananaas bessenna» gides.
33 Não acredite o rei, meu senhor, que morreram todos os príncipes. Só Amnon pereceu,
34 Abeseloomey eeson baqatides.
34 e seus outros irmãos estão vivos. Entretanto, Absalão fugira. A sentinela, levantando os olhos, viu uma grande tropa que descia pelo declive do caminho de Horonaim, e veio anunciar ao rei: Vi homens que vinham pelo caminho de Horonaim, no flanco da montanha.
35 Iyoonadaabey Dawites, «Be7a kawo nayti yida; kase ne aylley gidayssa mala hanides» gides.
35 Jonadab disse ao rei: São os príncipes que chegam; é bem como tinha dito o teu servo.
36 Izi buro yooti wursontta dishin kawoza nayti waassishenne yeekkishe gelida; hessaththoka kawozinne iza oosanchchati ubbay keehippe yeekkida.
36 Falava ele ainda, quando entraram os filhos do rei e puseram-se a chorar. Então o rei e todos os seus derramaram abundantes lágrimas.
37 Abeseloomey gangidi Geeshure kawo Amihuude naa Talimayekko bides; gido attiin Dawiti hayqqida naaza gishshas ubba wode yeekkishe gam7ides.
37 Quanto a Absalão, fugira para junto de Tolomai, filho de Amiud, rei de Gessur.
38 Abeseloomey gangidi Geeshure biidi heen 3 layth uttides.
38 Enquanto isso, Davi continuava de luto pelo filho. E Absalão permaneceu três anos em Gessur, para onde fugira.
39 Kawo Dawiti ba naa Aminoone hayqon gakkida kayoteththaafe minettidaappe guye Abeseloomekko baana iza wozinay dendides.
39 O ânimo do rei cessou de irritar-se contra Absalão, tendo-se consolado da perda de Amnon.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.