2 Samuel 13
gmvl (GMVL) vs BKJ
1 Dawite naa Abeseloomes Ti7imaaro geetettiza mala lo7o michcha dawus; Dawite naa Aminooney izo dosides.
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Aminooney ba michcho Ti7imaaro dosida gaason sakettanaashe gakkanaas ceecides; iza geela7o gidida gishshas izi izira aqana dandaybeenna.
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 Aminoones Iyoonadaabe geetettiza laggey dees; izi Dawite isha Shame7e naa; Iyoonadaabey keehi gene asa.
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Izi Aminoone, «Ne gilqa gilqa aqiza gaasoykka aazakkon taas ays yootikkii!» gi oychchides. Aminooney, «Ta isha Abeseloome michcho Ti7imaaro dosida gishshas gilqadis» gides.
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Iyoonadaabeykka izas, «Histtiko neni, ‹Tani sakettadis› gaada hiixan keza ichcha; ne aaway nena oychchana yishin, ‹Ta michcho Ti7imaara yaada taas miza miish giigsa immidaakko tana lo7ees; kaththaaka hayssan ta xeellishin giigsada ba kushera iza tana barsana mala azazarkkii!› gaada iza oychcha» gides.
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 Histtiin Aminooney sakettida as misatidi ichchides; kawozi iza oychchana yiin Aminooney iza, «Ta michcho Ti7imaara yaada ta be7ishin sollo uukkada ba kushera tana barsana mala ta nena woossays» gi oychchides.
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Dawiti, «Ne isha Aminooneso baada izas maana kath giigsa» giidi Ti7imaaris yootana mala kawo keeth kiittides.
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Hessa gishshas Ti7imaara izi isha Aminooney ichchi dizaso badus; guuththa bukeeso ekkada munuqidaappe guye izi be7ishin giigsada uukkadus.
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 Hessafe guye basheza kessada solloza izas shiishshadus; gido attiin izi maana koyibeenna.
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Hessafe guye Aminooney Ti7imaaro, «Tana barsana mala kaththaa haa ta ichchida kifile ekka ya» gides; Ti7imaara ba giigsida qumaa ekkada ba isha Aminooney ichchida kifile geladus.
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 Gido attiin iza qumaa izas shiishshiin izi izo curpu histti oykkidi, «Ta michcheyee! Ane issife zin7oos» gides.
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 Izakka zaarada izas, «Ta ishazoo ta nena shoobbis, agga; hessi hanenna; tana wolqqara oykkofa; hayssa mala miishshi Isra7eelen oosetti erenna; hayssa yeellachchiza ooso ooththofa.
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Ta hayssafe guye waananee? Ta kawushshateththaa tookkada ta awa gelanee? Nenikka Isra7eelen kawushsha asatappe issaa mala qoodettana gidikkii? Dicca zay kawozas yoota; izi ta nena gelontta mala diggenna» gadus.
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Izi gidikko iza gizayssa siyana koyibeenna; izi izippe keehi mino gidida gishshas izo wolqqara oykkidi izi geela7oteththaa ekkides.
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 Hessafe guye Aminooney izo keehi ixxides; ubbaaka kase izo siiqoorippe bollara ixxides. Aminooney, «Kichcha ta achchafe keza!» gides.
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 Izakka, «Hessi hanenna! Neni tana kessa yedoy kase ne ta bolla gaththida qohozappe aaththada tana qohaasa!» gadus; izi gidikko iza gizayssa ekkibeenna.
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 Izi ba aylleza xeygidi, «Hanno maccassayo kessada karaa gorda» gides.
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 Hessa gishshas iza gelontta mala kareza gordides; he wode geela7o gidida kawo nayti may7iza alleqo may7o may7a uttadus.
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Ti7imaara ba hu7en bidinth laalladus; alleqo may7ozakka daakkadus; hessafe guye ba hu7e baqqa oykkada yeekkashe badus.
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 Izi isha Abeseloomey izo, «Hessi ne isha Aminooney nenara takkidee? Ta michcheye ane ha7i co7u ga; izi ne isha gidida gishshas ne ceecoppa» gides. Ti7imaara ba isha Abeseloomeson sayo gida uttadus.
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Kawo Dawiti he hanoza siyidi keehi hanqettides;
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Abeseloomey Aminoone bolla iita gidiin lo7o gidiin issi qaalakka phoqqibeenna; gaasoykka Aminooney iza michcho Ti7imaaro kawushshida gishshas keehi ixxides.
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Nam7u layththafe guye Abeseloomey Efreeme dhassa matan diza Ba7aali-Haxoore kataman ba dorsata iske qanxxishe heen kawo attuma nayti beettana mala xeygides.
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 Abeseloomey kawozaakko biidi, «Hekko ne aylley ba dorsata iske qanxxishe dees; hessa gishshas kawozinne iza shuumeti isttas lo7o shene gidikko taas heen beettetto» gi shoobbides.
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Kawozikka, «Ta naazoo! Nu ubbay baanaas bessenna; nu nees tooho gidana» gides. Abeseloomey minththi woossiinkka kawozi baana koyibeenna; gido attiin iza anjjidi moyzi yeddides.
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Abeseloomey, «Histtiko ta isha Aminooney nunara baana mala azaza» gides.
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Gido attiin Abeseloomey iza minththi woossida gishshas Dawiti Aminooneynne hankko attuma nayti ubbay izara issife baana mala ooththides.
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 Abeseloomey ba aylletas, «Aminooney woyne ushshaa uyidi maththottanaashe gakkanaas naagettite; hessafe guye tani inttena, ‹Aminoone shocite› giza wode intte iza wodhite; inttena azaziday tana gidida gishshas babbofte, minnite, xalite» gi azazides.
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 Abeseloome aylleti istta goday istta azazidayssa Aminoone bolla polida; hessafe guye kawoza nayti ubbay ba baqulo baqulo toggidi baqatida.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Istti buro oge bolla dishin, «Abeseloomey kawoza nayta ubbaa wodhi wursides; issaadeyka attibeenna» giza worey Dawitekko gakkides.
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 Kawozi dendi eqqidi ba may7o daakkides; biitta bolla gufannides; iza matan eqqi diza iza aylleti ubbay bantta may7o daakkida.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 Gido attiin Dawite isha Shame7e naa Iyoonadaabey, «Kawo nayta ubbaa wodhi wursidaa misatissidi ta goday qoppofo; iza michcho Ti7imaaro wolqqanththi oykkida wodeppe doommidi Abeseloomey gixxi dendida yo7o gidida gishshas Aminooney xalla hayqqides.
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 Hayqqiday Aminoone xalla gidida gishshas, ‹Kawo nayti ubbay hayqqida› geetettidayssa kawoy ta goday ammananaas bessenna» gides.
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 Abeseloomey eeson baqatides.
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 Iyoonadaabey Dawites, «Be7a kawo nayti yida; kase ne aylley gidayssa mala hanides» gides.
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 Izi buro yooti wursontta dishin kawoza nayti waassishenne yeekkishe gelida; hessaththoka kawozinne iza oosanchchati ubbay keehippe yeekkida.
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 Abeseloomey gangidi Geeshure kawo Amihuude naa Talimayekko bides; gido attiin Dawiti hayqqida naaza gishshas ubba wode yeekkishe gam7ides.
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 Abeseloomey gangidi Geeshure biidi heen 3 layth uttides.
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 Kawo Dawiti ba naa Aminoone hayqon gakkida kayoteththaafe minettidaappe guye Abeseloomekko baana iza wozinay dendides.
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.